PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000)

Hoogtepunt voor mij is het duet met Thom Yorke, "This mess we're in"

Deze cd van iemand gekregen. Ik hield nooit zo van haar muziek, maar dit is echt een gaaf album!!

Persoonlijk vind ik Harvey beter op haar zwaardere, zwartere albums als "To Bring You My Love" en "Uh huh her", maar dit is evengoed een ijzersterke plaat.

Ongeloofelijk dat ik nog niet eens op haar beste album had gestemd! Dat dan maar eventjes rechtgezet!

Samen met 'To Bring You My Love' mijn favoriet van PJ. Het ene hoogtepunt volgt op het andere. Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Voor degene die PJ niet kent is dit de perfecte instap-plaat denk ik, want het is ook nog eens een keer redelijk toegankelijk en gevariëerd. De wilde, rockende PJ herkennen we in 'Kamikaze' en 'The Whores Hustle' en de rustige PJ in de prachtige nummers 'You Said Something' en 'We Float'. De singles 'Good Fortune' en 'A Place Called Home' zijn bonafide Kink-hits en 'This Is Love' is bekend geworden door een tv-commercial van T-Mobile. 5*

Dit blijft toch een geweldige cd. Minder alternative dan we gewend zijn, maar vooral rock. Sterke songs en bij meer volume weer dat zware gitaargeluid. Prachtig!

Er is net een nieuwe CD uitgebracht van PJ HARVEY met al de sessies dat ze had gedaan voor John Peel & the BBC: PJ HARVEY - "The John Peel Sessions 1991-2004" is trouwens via CD WOW voor maar 10 Euros te krijgen (met gratis post) vanaf Oktober 2006.

meer info (engels talig) is terug te vinden onder "Latest News - October" bij: http://www.aapa.nl/NEWS.html

gr,
T

Heb Polly leren kennen via Bubblegum. Daar was ze geweldig, hier wat minder, vind ik. Stem pas wanneer ik het album een echte kans heb gegegven.

Erg toegankelijke plaat van Polly, maar zeker de moeite waard! Allemaal leuke nummertjes die wel blijven hangen. The Whores Hustle en This mess we're in zijn imo de hoogtepunten. This is Love is erg catchy en A place called home is ook mooi. Kan wel even doorgaan, maar algemeen genomen ben ik zeer tevreden met deze plaat. 4,5*

Erg mooie plaat. Ruige rocksongs, zoals This Is Love en Big Exit, worden afgewisseld door lieve ballads. Polly heeft een mooie stem, die hard en rauw kan klinken, maar ook erg zacht, zoals in We Float. Hoogtepunt van de cd is This Mess We're In: de stemmen van Thom Yorke en Polly gaan zo mooi samen en dat levert dit prachtige duet op.
Ik ben erg tevreden over de plaat: 4*.

Leuke cd met slechts een nummer dat ik niet leuk vind en dat is Big Exit. Ze heeft een geweldige stem die het goed in doet in catchy liedjes, rustige nummers en de wat ruigere muziek. 4*

Dit is de eerste die ik van Pj harvey hoorde en ik heb hem een jaar op mijn MP3 gehad. dat zegt genoeg. Inderdaad geen enkel zwak nummer en geen opvulsels. Big Exit vind ik juist een goeie opzwepende opener: I'm immortal, when I'm with you-hu.....dat wil ik nou ook!

" Baby, baby
Ain't it true
I'm immortal
When I'm with you "

Sja - ik pik in waar bertus halt hield. Waar ik bij "White Chalk" vermoed dat Polly min of meer "at ease" is - is dit voor mij dé langspeler waar we een vol-le-dige verliefde Harvey horen (again - het hoeft helemaal niet werkelijk zo te zijn, voor hetzelfde geld had ze simpelweg een gelukkige periode omdat ze net dié geschikte tuinstoel had gespot).

Toch is dit voor mij vintage Harvey - waar alles organisch lijkt samen te vloeien. Gekocht toen hij net uit was - kan ik na al die jaren toch stellen dat dit deze "Stories ..." me toch net iets meer te raken dan haar overrompelende "To Bring You My Love".

Waarom? Omdat ik hier het idee krijg te luisteren naar "de mens" Polly. Terwijl "To Bring You My Love" ... mij eerder het werk lijkt van "de artieste".

Heeft er al ooit een vrouw mooier & opwindender "And I draw a line/To your heart today/To your heart from mine/A line to keep us safe" gezongen dan Polly in "One Line"?

Ze gààt ervoor op deze plaat - zonder enige reserve. Zonder de parachute van de ironie te openen - ze ziet iemand graag en laat dat ook horen.

En verliefde vrouwen - daar zijn er NOOIT genoeg van (of het nu op een mens is of op een tuinstoel - dat laat ik nu in het midden )

Mooi stukje Zach ! Klopt ook helemaal. ben benieuwd wat jij van U huh ho vond, de opvolger van deze cd.

Die moet ik 'ns opnieuw beluisteren, samen met 4-Tracks Demos. Iets om naar uit te kijken, jawel

Ik denk dat dit de volgende cd wordt van PJ Harvey die ik ga kopen. Misschien, heel misschien kan mijn moeder deze 'toegankelijke plaat' wel waarderen. Dat zou leuk zijn, mag ik eigenlijk een PJcd in de auto draaien.

Het zou inderdaad een mooie aankoop zijn! Mijn moeder vindt dit ook de mooiste van de PJ albums die ik heb

Weer een keertje van genoten. Ik ga hem met een halve ster verhogen. Alhoewel ik niet van Radiohead en dus van Yorke hou is This mess we're in wel een nummer van enorme schoonheid. You said something idem dito.

Heb 'm! Ik weet nog niet wat ik ga stemmen. Tot nu toe vind ik hem heel leuk. Het is wel een beetje griezelig, want dit is de eerste cd die ik van haar heb waarvan ik de nummers al na één luisterbeurt van elkaar kan onderscheiden - ok ok, ik kende de helft al, maar toch. O:)
You said something, die net is afgelopen, is wel een grote verassing. Hij is zo... niet zoals ik gewend ben van PJ.

Dit album had ik nog niet enkele weken geleden.
PJ was al 1 van mijn favorieten.
Maar dit album is na 2 weekjes rechtstreeks naar men top 10
gevlogen.
Van begin tot einde topkwaliteit.
Polly op haar best wat mij betreft.
"A Place Called Home" en "This Mess We're In" zijn mijn repeaters

Ligt het nou aan mij of lijkt het nummer Good Fortune qua melodie echt veel op Nirvana's Come as you are?

Al haar CD's zijn zo verschillend...maar als ik met een mes op mijn keel moet kiezen dan wordt het deze superplaat.

Deze brengt fantastische herinneringen terug van een backpack avontuur in Australië een paar jaar geleden. Het was m'n kennismaking met PJ Harvey, en hoewel ik haar wat duistere platen het best vind, is dit toch ook een topper, waarop Harvey (op haar manier) het leven haast toezingt.

Polly Jean is een liefde die nooit roest. Ze blijft steengoed. Waar andere bandjes allang afgezaagd en gedateerd klinken blijft zij staan. Deze plaat is erg mooi, divers ook.

Voor PJ een redelijk mainstream album, maar wel heel pakkend en kundig gemaakt. Thom Yorke past goed bij haar stem.
Eigengereid, vreemde aantrekkingskracht en wat weet ze een geluid uit zo'n lichaam te persen. Op dit album doet ze het nog rustig aan.

Ik heb me net aangemeld op deze cd, om even wat te melden.
Ik heb nu 2 cd's van PJ Harvey, Is This Desire en Stories From The City, Stories From The sea. Ik vindt het alletwee erg goede cd's ondanks dat ze qua sfeer zo verschillend zijn in het begin moest ik wel erg wennen aan de muziek van PJ maar daar eenmaal doorheen gekomen, vindt ik het echt prachtig.
Maar ik wilde even wat zeggen over het nummer This Mess We're In, want in dit liedje vindt ik de stem van PJ erg veel lijken op die van Nancy Sinatra. Ik dacht zelfs even, de eerste keer dat ik dit liedje hoorde, dat zij het was echt dom... terwijl ik natuurlijk ook wel van mezelf wist welke cd ik in mijn radio had gedaan. haha. en tussen nancy sinatra en PJ zitten echt vele werelden verschil
Nou ja... wilde ik even melden.

Ik heb deze plaat sinds lange tijd weer eens opgelegt. Ik vroeg me af of Pj Harvey met dit album mij nog bekoren, en het antwoord was kort en bondig ja , ze kan mij nog bekoren.

Stories from the City, Stories from the Sea is een muzikaal epos over New York, de stad waar ze deze plaat heeft opgenomen. Je hoort en voelt duidelijk de spanning en druk die deze stad bij Pj Harvey opwekte. Vanaf het begin wordt het al duidelijk, bij songs zoals Big Exit waarin Polly zingt " ... this world is crazy give me a gun".

Toch komt deze plaat niet over als een paranoia plaat, en dat is best ook. Later bezingt ze haar liefde voor deze stad uit, " Baby, baby Ain't it true I'm immortal When I'm with you ". Het is me nog niet heel duidelijk als dit over een fysische liefde gaat of over een fictieve liefde met de stad New-York.

Nuja, ook een van de sterke songs is zeker en vast The Whores Hustler and the Hustlers Whore, een song die gaat over de lusteloosheid die mensen leidt tot wandaden, maar natuurlijk ook This Mess where'in het duet met Thom York. Ooit leerde ik deze versie kennen door een cover versie van Jasper Steverlynck en Maaike Cafmayer op Humos Toppoll, wat blijft dit toch een prachtig nummer.

Conslusie: waarom zou je deze plaat moeten beluisteren.

1. Omdat het een Mercury Prize gewonnen heeft, en andere prijzen, zou het je aandacht al kunnen trekken

2. Als je houd van Nick Cave, Marianne Faithfull, etc... dan heb je hier vast ook wel iets aan (btw. dit album is mede geprocuced door onder andere Rob Ellis van the Bad Seeds)

3. Verder is dit gewoon een staaltje van pure emoties met goede lyrics.

Voor mij dan ook de ideale gelegenheid om af te komen met een 4 -4.5 voor dit album.

Nog steeds een heerlijke, soms duistere plaat!
Duet met Thom York is nog steeds geweldig...!

puur en krachtig

The Mess We're In is echt een heel sterk nummer.