PJ Harvey - Stories from the City, Stories from the Sea (2000)

Ik heb deze plaat sinds lange tijd weer eens opgelegt. Ik vroeg me af of Pj Harvey met dit album mij nog bekoren, en het antwoord was kort en bondig ja , ze kan mij nog bekoren.

Stories from the City, Stories from the Sea is een muzikaal epos over New York, de stad waar ze deze plaat heeft opgenomen. Je hoort en voelt duidelijk de spanning en druk die deze stad bij Pj Harvey opwekte. Vanaf het begin wordt het al duidelijk, bij songs zoals Big Exit waarin Polly zingt " ... this world is crazy give me a gun".

Toch komt deze plaat niet over als een paranoia plaat, en dat is best ook. Later bezingt ze haar liefde voor deze stad uit, " Baby, baby Ain't it true I'm immortal When I'm with you ". Het is me nog niet heel duidelijk als dit over een fysische liefde gaat of over een fictieve liefde met de stad New-York.

Nuja, ook een van de sterke songs is zeker en vast The Whores Hustler and the Hustlers Whore, een song die gaat over de lusteloosheid die mensen leidt tot wandaden, maar natuurlijk ook This Mess where'in het duet met Thom York. Ooit leerde ik deze versie kennen door een cover versie van Jasper Steverlynck en Maaike Cafmayer op Humos Toppoll, wat blijft dit toch een prachtig nummer.

Conslusie: waarom zou je deze plaat moeten beluisteren.

1. Omdat het een Mercury Prize gewonnen heeft, en andere prijzen, zou het je aandacht al kunnen trekken

2. Als je houd van Nick Cave, Marianne Faithfull, etc... dan heb je hier vast ook wel iets aan (btw. dit album is mede geprocuced door onder andere Rob Ellis van the Bad Seeds)

3. Verder is dit gewoon een staaltje van pure emoties met goede lyrics.

Voor mij dan ook de ideale gelegenheid om af te komen met een 4 -4.5 voor dit album.

Ik heb al een aantal jaren een band met dit album. Het bezit alles in mijn ogen, fantastische teksten, mooie maar opzwepende muziek in sommige nummers. Gastartiesten die weten wat ze doen, Thom Yorke dus. En de stem van PJ Harvey, die alle nummers toch draagt door haar stem.

4,0*

PJ Harvey klinkt hier gelukkiger en opgeruimder.
Alsof ze in New York in de anonimiteit wilde verdwijnen.
Gewoon een persoon in een grote stad.
Gewoon een wereldburger tussen die 8 miljoen anderen.
Deze metropolische mierenhoop geeft haar rust en bezinning.
Een zoektocht naar levensgeluk lijkt voltooid.
Hier klinkt ze niet meer als het vrouwelijke evenbeeld van Nick Cave.
Al blijft de link wel aanwezig.
Bad Seed Mick Harvey is mede verantwoordelijk voor de productie.
Het dreigende element van haar muziek lijkt onder controle.
Waarschijnlijk de reden dat ik dit album te lang niet gedraaid heb.
Dit claustrofobische rupsje zat te lang gevangen in een krappe cd-kast.
Bang om haar teveel vrijheid te geven.
Waardoor het zich niet kon ontpoppen tot een veelzijdige vlinder.
Mijn voorkeur ging vaak uit naar To Bring You My Love.
En hoor ik dan One Line en Beautiful Feeling, dan krijg ik spijt.
Toch wel degelijk PJ Harvey op haar best.
Zou ik dan toch misleid zijn door de keuze van de toegankelijke singles?
Great Fortune en A Place Called Home lijken mij gericht op het grotere publiek.
De samenwerking met Thom Yorke in This Mess We're In is redelijk geslaagd te noemen.
Ik hoor haar stem liever in combinatie met Nick Cave, Tricky of Mark Lanegan.
Qua klankkleur en duisternis geeft dit meer het euforische effect.
Wel een prettige herontdekking.