The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)

Absolute nonsens, ik hou er enorm van.

Wat nog leuker is: de nonsens bloedserieus overbrengen én als het nog effe kan er enorm pakkende powerpop-songs bij schrijven.

Deze cd is een soort surrealistische spiegel - de nummers klinken alsof ze fris-van-de-lever ronddartelen in popmuziekland (én dat doen ze ook ), maar onder die vrolijke oppervlakte kronkelen de meest bizarre beelden.

all the tiny insects look like you en iets verder in datzelfde "Kingdom of Love" valt er ook te horen you know - I would travel through time & space/just to have a butcher working on your face en Robyn Hitchcock zingt dat enorm overtuigend

en in Insanely Jealous kunnen we horen I don't know why the people wanna meet on the streets/when all they do is breed like rabbits in the end/and if they can't be rabbits they'll be friends

De hoes is ook prachtig trouwens

In deze band zat ook Kimberley Rew, een wat vergeten fenomeen, die liedjes als 'Walking on Sunshine' voor Katrina & the Waves en 'Going down to Liverpool' voor The Bangles schreef. Zal zijn solo-albums eens toevoegen binnenkort.

leuke geluidjes, leuke hoes ook

I wanna destroy you. perfecte popsong.

Hier en daar lijkt het wel een voorloper van Pixies. Vooral in Insanely Jeaulous, ook gelijk het beste nummer.

Heb deze plaat puur gekocht vanwege de positieve recensies, met name in de Engelse bladen. Maar ik hoor er het 'geniale' niet in. Aardige popsongs, maar ik vind het geluid te gruizig en lang niet alle melodieën zijn sterk.

dit is simpelweg een van de beste albums uit 1979.

Ik heb deze ook maar bij toeval ontdekt. Maar wat een ijzersterke collectie catchy pop-rock liedjes! Je zou bijna niet horen hoe slim en zorgvuldig die songs in elkaar gezet zijn.

Op reis door new wave ben ik in juni 1980, waar ik vanaf de tweede van het Nieuw-Zeelandse Mi-Sex bij de tweede van The Soft Boys uit Cambridge beland, nadat die groep in 1979 debuteerde met A Can of Bees.

De groep werd tot new wave gerekend, maar tegelijkertijd klinken op Underwater Moonlight sterke echo's van de jaren '60; soms letterlijk zoals de productie van de zang in Kingdom of Love met bovendien een in reverbeffect badende gitaar. Of de knipoog naar de Beach Boys in Positive Vibrations met bovendien een sitar, zoals in de jaren '90 Kula Shaker dit soort geintjes in Britpop zou introduceren. Een scheutje bluesrock in I Got the Hots, waarna Insanely Jealous of You qua zang aan Steve Harley doet denken.
Of Tonight: met een hangende baslijn en gitaarriff doet het r&b-intro aan een vroege AC/DC denken met Harley als zanger, waarna jaren '60-sferen het overnemen; halverwege vallen nota bene cello's bij.

Bekendste nummer is de briljante opener I Wanna Destroy You, voorzien van een oorwurm van een meerstemmig refrein. Ja, is dit wel new wave? Ach, het is een groep die na een sterk debuut bleef doen wat ze graag en goed deden: muziek als een cocktail van wave van eind jaren '70 met jaren '60-psychedelica. Dan kom je halverwege uit bij muziek die liefhebbers van Steve Harley zullen waarderen, mede dankzij de "verveelde" zanglijnen van Robyn Hitchcock. In 1973 hadden we dit artrock genoemd en had de groep met David Bowie en T-Rex opgetreden. Zoiets.

Maar het was 1980, The Soft Boys oogstten wederom geen succes en vielen uit elkaar. Later zou het een groep voor muzikanten blijken, eentje die invloedrijk werd. Hitchcock was toen allang solo gegaan en gitarist Kimberley Rew startte in 1981 Katrina and the Waves, de groep waarmee hij songfestivalroem zou oogsten.
In 2001 krijgt dit Underwater Moonlight een tweede leven met een sterk uitgebreide versie, zoals deze. Het leidt ertoe dat de groep weer bij elkaar komt en tourt, waarna in 2002 Nextdoorland verschijnt.

Volgende halte in het land van new wave is een primeur in mijn afspeellijsten met new wave: Nederlandstalige muziek. In dit geval van Belgisch-Limburgse bodem. De Brassers en single En toen was er niets meer.