The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)
Alternatieve titel: Underwater Moonlight ...And How It Got There
mijn stem
81 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Armageddon
-
I Wanna Destroy You (2:52)
-
Kingdom of Love (4:11)
-
Positive Vibrations (3:11)
-
I Got the Hots (4:42)
-
Insanely Jealous (4:15)
-
Tonight (3:44)
-
You'll Have to Go Sideways (2:58)
-
Old Pervert (3:52)
-
The Queen of Eyes (2:01)
-
Underwater Moonlight (4:18)
-
He's a Reptile * (4:28)
-
Vegetable Man * (2:59)
-
Strange * (2:59)
-
Only the Stones Remain * (2:51)
-
Where Are the Prawns? * (6:06)
-
Dreams * (4:38)
-
Black Snake Diamond Rock * (4:24)
-
There's Nobody Like You * (3:11)
-
Song #4 * (4:36)
-
Old Pervert - Section 1 * (1:38)
-
Like a Real Smoothie * (3:44)
-
Alien * (3:13)
-
Bloat (Extract) * (1:01)
-
Underwater Moonlight * (6:24)
-
She Wears My Hair * (5:22)
-
Wang Dang Pig * (3:56)
-
Old Pervert - Section 2 * (1:31)
-
Insanely Jealous * (5:04)
-
Leave Me Alone * (6:45)
-
Goodbye Maurice Or Steve * (3:14)
-
Old Pervert - Section 3 * (0:37)
-
Cherries * (2:54)
-
Amputated * (4:22)
-
Over You * (4:00)
-
I Wanna, Er... (Extract) * (0:43)
-
Old Pervert - Section 4 * (1:27)
-
Kingdom of Love * (4:28)
-
I Wanna Destroy You * (2:39)
toon 28 bonustracks
totale tijdsduur:
36:04
(2:15:18)
1
geplaatst: 24 maart 2025, 22:39 uur
Op reis door new wave ben ik in juni 1980, waar ik vanaf de tweede van het Nieuw-Zeelandse Mi-Sex bij de tweede van The Soft Boys uit Cambridge beland, nadat die groep in 1979 debuteerde met A Can of Bees.
De groep werd tot new wave gerekend, maar tegelijkertijd klinken op Underwater Moonlight sterke echo's van de jaren '60; soms letterlijk zoals de productie van de zang in Kingdom of Love met bovendien een in reverbeffect badende gitaar. Of de knipoog naar de Beach Boys in Positive Vibrations met bovendien een sitar, zoals in de jaren '90 Kula Shaker dit soort geintjes in Britpop zou introduceren. Een scheutje bluesrock in I Got the Hots, waarna Insanely Jealous of You qua zang aan Steve Harley doet denken.
Of Tonight: met een hangende baslijn en gitaarriff doet het r&b-intro aan een vroege AC/DC denken met Harley als zanger, waarna jaren '60-sferen het overnemen; halverwege vallen nota bene cello's bij.
Bekendste nummer is de briljante opener I Wanna Destroy You, voorzien van een oorwurm van een meerstemmig refrein. Ja, is dit wel new wave? Ach, het is een groep die na een sterk debuut bleef doen wat ze graag en goed deden: muziek als een cocktail van wave van eind jaren '70 met jaren '60-psychedelica. Dan kom je halverwege uit bij muziek die liefhebbers van Steve Harley zullen waarderen, mede dankzij de "verveelde" zanglijnen van Robyn Hitchcock. In 1973 hadden we dit artrock genoemd en had de groep met David Bowie en T-Rex opgetreden. Zoiets.
Maar het was 1980, The Soft Boys oogstten wederom geen succes en vielen uit elkaar. Later zou het een groep voor muzikanten blijken, eentje die invloedrijk werd. Hitchcock was toen allang solo gegaan en gitarist Kimberley Rew startte in 1981 Katrina and the Waves, de groep waarmee hij songfestivalroem zou oogsten.
In 2001 krijgt dit Underwater Moonlight een tweede leven met een sterk uitgebreide versie, zoals deze. Het leidt ertoe dat de groep weer bij elkaar komt en tourt, waarna in 2002 Nextdoorland verschijnt.
Volgende halte in het land van new wave is een primeur in mijn afspeellijsten met new wave: Nederlandstalige muziek. In dit geval van Belgisch-Limburgse bodem. De Brassers en single En toen was er niets meer.
De groep werd tot new wave gerekend, maar tegelijkertijd klinken op Underwater Moonlight sterke echo's van de jaren '60; soms letterlijk zoals de productie van de zang in Kingdom of Love met bovendien een in reverbeffect badende gitaar. Of de knipoog naar de Beach Boys in Positive Vibrations met bovendien een sitar, zoals in de jaren '90 Kula Shaker dit soort geintjes in Britpop zou introduceren. Een scheutje bluesrock in I Got the Hots, waarna Insanely Jealous of You qua zang aan Steve Harley doet denken.
Of Tonight: met een hangende baslijn en gitaarriff doet het r&b-intro aan een vroege AC/DC denken met Harley als zanger, waarna jaren '60-sferen het overnemen; halverwege vallen nota bene cello's bij.
Bekendste nummer is de briljante opener I Wanna Destroy You, voorzien van een oorwurm van een meerstemmig refrein. Ja, is dit wel new wave? Ach, het is een groep die na een sterk debuut bleef doen wat ze graag en goed deden: muziek als een cocktail van wave van eind jaren '70 met jaren '60-psychedelica. Dan kom je halverwege uit bij muziek die liefhebbers van Steve Harley zullen waarderen, mede dankzij de "verveelde" zanglijnen van Robyn Hitchcock. In 1973 hadden we dit artrock genoemd en had de groep met David Bowie en T-Rex opgetreden. Zoiets.
Maar het was 1980, The Soft Boys oogstten wederom geen succes en vielen uit elkaar. Later zou het een groep voor muzikanten blijken, eentje die invloedrijk werd. Hitchcock was toen allang solo gegaan en gitarist Kimberley Rew startte in 1981 Katrina and the Waves, de groep waarmee hij songfestivalroem zou oogsten.
In 2001 krijgt dit Underwater Moonlight een tweede leven met een sterk uitgebreide versie, zoals deze. Het leidt ertoe dat de groep weer bij elkaar komt en tourt, waarna in 2002 Nextdoorland verschijnt.
Volgende halte in het land van new wave is een primeur in mijn afspeellijsten met new wave: Nederlandstalige muziek. In dit geval van Belgisch-Limburgse bodem. De Brassers en single En toen was er niets meer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.