The Soft Boys - A Can of Bees (1979)

Op reis door new wave kom ik bij dit tot vandaag berichtloze debuut van The Soft Boys met bovendien slechts twaalf stemmen. Dankzij streaming komt dit voorheen obscure plaatje bij een groter publiek beschikbaar. Onbekend maakt onbemind, wat in het geval van A Can of Bees bepaald onterecht is. Dankzij muziekmaatje Edo leerde ik de groep kennen.

De alternatieve popwereld van Engeland in 1979? Punk is qua populariteit en nieuwswaarde over zijn hoogtepunt heen; de muziekpers heeft het hoofdzakelijk over new wave, waarvoor in 2025 vooral de term postpunk wordt gebezigd. De zes heren van The Soft Boys uit Cambridge maken op dit album alternatieve gitaarmuziek, zij het heel anders dan die van tijdgenoten, groepen als Magazine, Wire en The Fall. Op A Can of Bees klinkt muziek die we tegenwoordig onmiddellijk als indie herkennen.
Opener Give It to the Soft Boys scheurt stevig op z'n psychedelische blues, alsof dit 1999 is; bij The Pigworker is het met de funkrock alsof je een blauwdruk van Red Hot Chili Peppers hoort inclusief jankende gitaarsolo; en in de melancholie van Human Music klinkt iets van folk of Steve Harley, muziek uit de eerste helft van de jaren '70. Het is mijn favoriet van deze plaat.
Het zijn gevarieerde stijlverschillen binnen de veelal scheurende gitaarmuziek, waarbij dit als een voorloper van menig alt. gitaargroep van de latere jaren '80 en daarna klinkt. The Soft Boys waren hun tijd vér vooruit en schreven bovendien sterke composities.

Mijn andere grote favoriet is The Rat's Prayer, mede dankzij het slot waarin als surprise koortjes in jaren '60-sfeer klinken, de psychedelische sfeer benadrukkend. En dat zonder in ellenlange improvisaties te belanden: de nummers blijven vrij kort en bondig met in totaal elf nummers, waarbij ook het van een lang intro voorziene Do the Chisel met aan het slot kort zang. Verrassend dat dit uit 1979 stamt.

Mijn vorige halte was de tweede van Devo, de volgende wordt de tweede van PiL.