Joe Satriani - Professor Satchafunkilus and the Musterion of Rock (2008)

Dit leek me een vreemd album in het begin. Te beginnen aan de cover. What's up with the shoes xD?

Dan de muziek, begint ook al zo vreemd met Musterion. Vraag me af wat hij met dit nummer zou willen bedoelen. Maar dit nummer maakt wel duidelijk voor mij dat bij Satriani geen enkele noot teveel of te weinig wordt gespeeld.

Overdriver is gewoon een rocker van formaat een nummer waar je wel wat energie van krijgt. Verwachtte wel wat meer (anders is misschien meer gepast) van het nummer, want de intro was fantastisch, maar dan valt het een beetje in vind ik. Het verandert van een energiek nummer naar een rustig lied. Niet kwaad, maar had het compleet anders verwacht. Nog zo'n kwaliteit bij de Satch, hij blijft onvoorspelbaar.

Daarna komt het nummer waar ik zo benieuwd naar was. Het is een fantastisch en een wat simpeler nummer vergeleken met de rest, maar het is echt een meezinger. Je moet al geen goed Engels kunnen om te begrijpen wat er gezegd wordt. Het nummer wordt wel leuker als je de extra dvd bij bekijkt, dan weet je wat hij erbij bedoelt, én je ziet hoe hij de stem van de robot doet.

Dan waarschijnlijk het minste nummer van deze plaat. De intro sprak me al weinig aan. Maar het evolueert wel in een lekker funky liedje, waar Satriani de professor van dienst is. En je wegwijs maakt in het brengen van een lekker instrumentaal nummer. Wel een rare naam Satchafunkilus, maar Satch komt er in voor, en 'funk', dus het nummer wordt met de naam goed samengevat.

En het wordt almaar beter vanaf nu. Van Revelation wist ik in het begin niet goed wat te denken maar het is op een of andere manier een ontroerend nummer. Vind ik toch. Verder staat in dit lied een van de beste solo's van dit album.

Zoals ik al zei, wordt het beter en beter. Met Come on Baby. Lijkt mij zo'n liedje om 'sorry' te zeggen. Je wordt er echt stil van, maar het is een dijk van een lied.

Na Come on Baby komt voor mij het hoogtepunt: Out of the Sunrise. Volgens mij gaat dit hier over een verrijzenis of een wedergeboorte. Met dit liedje kijken naar een opkomende zon versterkt dit vermoeden, omdat (misschien wel omdat het liedje ook zo noemt) het er echt perfect bij past.

Diddle-y-a-doo-dat is weer een vrolijk nummer, maar ik betrap mezelf erop, van hoe meer ik naar dit album luister, hoe meer ik dit nummer oversla. Past niet echt in het album. Niettemin een goed nummer, maar had misschien beter als bonustrack gestaan.

Asik Vaysel kan ik ook niet plaatsen, maar is wel een leuk nummer. De intro is wel raar, maar het betert er alleen maar op. Leuke solo's, en het past allemaal mooi in elkaar.

Andalusia is weer een rustiger lied, en een mooie afsluiter van dit leuke Satriani album. Er komen wat andere instrumenten eens naar voor, een contrabas volgens mij. Hij laat hier zien dat hij een van de beste gitaristen ter wereld is. Ingetogen, en toch een erg energieke indruk achterlaten, dat kan alleen Professor Satchafunkilus.

Het 12de studiowerk van Joey is een album wat maar zeer matig kan boeien. Deels komt dat door de verkeerde mix (volgorde) van de tracks naar mijn bescheiden mening. Zo zijn nummers 4 tot en met 7 in een traag tempo waardoor je geneigd zou kunnen zijn om Come On Baby minder te waarderen terwijl het op zich een hele mooie ballad is. En ook Out Of The Sunrise is een prachtige stilistisch nummer maar hoor je ze op deze volgorde dan lijkt het allemaal saai......... Echter de 2 sterkste tracks zijn voor het laatst bewaard. Dat zijn nummers die van begin tot eind echt boeiend blijven, mijn rockbloed sneller doet stromen.
Voor de rest horen we niks nieuws, een plaat waarvan je denkt dat als je het niet kent ook niet veel aan mist.
Ondanks de prikkelende albumtitel.