Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Dat was ten tijde van And Then There Were Three.

Dat wordt zeker genieten. Overigens ben ik deze absoluut briljante Selling England ook pas later gaan waarderen. Genesis begon bij mij met Seconds Out en dan moet je dus ineens wennen aan de oudere versies van Firth Of Fifth en Cinema Show nadat je bent begonnen met de Seconds Out versies. Maar wat een plaat deze. Met Animals van Pink Floyd is deze Selling England inmiddels wel mijn favoriete plaat.

@ Running on Empty. Bij mij exact hetzelfde. Kreeg eerst the Lamb en Wind & Wuthering op kantoor van een collega te leen. De dag erna Second's Out. Dus ik bij de eerstvolgende plaat die uitkwam snel naar de winkel. Dat was wennen, want dat was A T T W T. Zonder Hackett was het wel echt wennen voor mij.
In die tijd heb ik ze tweemaal in AHOY gezien en eenmaal in de Groenoordhallen.

Ben ook begonnen met Seconds Out.
Was dus de vocalen van Collins gewend.
Daarna pas de platen met Gabriel als zanger beluisterd, moest daar eveneens erg aan wennen.

Als tiener leerde ik Genesis met Gabriel kennen via de radio, wat het nummer "Musical Box" van het album "Nursery Crime" speelde.
Na de aanschaf van "Nursery Crime", heb ik vrij snel alle albums van Genesis met Gabriel aangeschaft.

Heel eerlijk gezegd had ik in het begin niet zoveel met dit album. Vond het wat rommelig en chaotisch overkomen. Pas jaren later ben ik het album gaan waarderen en leerde ik er de schoonheid van ontdekken.

Voor mij is nu dit album het creatieve hoogtepunt van de band.

Na de vorige albums aandachtig te hebben beluisterd is deze aan de beurt.
Zoals degene die mijn Genesis-reis hebben gevolgd weten, heb ik jaren geleden al eens een poging gedaan om dit album te beluisteren. Ik hou van progrock en dacht toen ook dat Genesis uit deze periode me zeker zou aanspreken.
Dat was toen dus absoluut niet het geval.

1 luisterbeurt verder en ik snap totaal niet waarom ik dit indertijd geen betere kans heb gegeven.
Mss toch dat ik eerst de vorige albums nodig had om klaar te zijn voor deze?
Hoe na 1 luisterbeurt zich al direct zoveel schoonheid kan openbaren...

Score volgt pas na 4-5 aandachtige luisterbeurten maar het gaat hoog zijn!

SEBTP is een absoluut hoogtepunt in de historie van de prog.

Deze morgen een 7de luisterbeurt in een leeg huis, zonder kinderen, zonder de echtgenote, met het volume goed hoog komt de ultieme bevestiging wat ik enkele dagen geleden al aanvoelde.
Dit album krijgt zonder enige twijfel de volle 5*.

Er staan 3 nummers op welke ik tot de allermooiste stukjes muziek durf te benoemen.
Moonlit, FoF en The Cinema Show welteverstaan.

Moonlit met dat melodietje dat zich al heel snel in mijn hoofd heeft genesteld en dat dan ook nog subtiel terugkomt in de afsluiter van het album.
FoF, de opening van dit nummer is bloedmooi en dan die gitaarsolo. Hoe mooi kan je soleren op een gitaar?
The Cinema Show, een keyboardsolo met zoveel emotie.
Maar het zijn niet alleen die zaken die de nummers zou machtig maken. Het totale plaatje wat men presenteert in die nummers is quasi perfect.

Net daaronder komt Epping Forest, vrijwel direct kon ik dit nummer appreciëren. Het langste nummer en toch vliegt het zo voorbij.

De andere nummers zijn dan eigenlijk 'de fillers' maar ze hebben elk hun plaats op dit album.
I Know What I Like klonk eerst wat zagerig qua refrein, maar heb ik leren waarderen.
More Fool Me brengt even een moment van rust in het album.
Op het eerste zicht lijkt het nummer uit de boot te vallen, maar toch voelt het nu vertrouwd aan na FoF. Het hoort er te zijn en ik vind het eigenlijk wel een mooi liedje.
After The Ordeal is een prachtige instrumental die eerst niet opvalt, maar dan komt die mooie solo.

Ik ben echt zwaar onder de indruk van Selling.
Misschien kan ik het allemaal niet zo poëtisch verwoorden zoals een meneer dat zo mooi kan, maar ik schrijf puur neer wat in me opkomt en toch voel ik dat ik dit album tekort doe met hetgeen ik neerschrijf. Het is zoveel mooier dan wat ik kan verwoorden.

Ohja, ik ben nu officieel Genesis-fan!

Op naar The Lamb....!

Op naar "A Trick of the Tail" zou ik adviseren. Luister en huiver bij het tweede nummer van dat album.

Ohja, ik vind Genesis goed maar als officieel fan zou ik mijzelf niet bestempelen.

Het instrumentale deel van Entangled is een ongekende wonderschone soundscape.

Die komt zeker nog aan de beurt, maar ik werk ze nu chronologisch af.

50 jaar verder nu, vraagje. Is de houdbaarheid van dit album verstreken? Ik draai hem om precies te zijn, nooit meer.

Draai deze bijna wekelijks. Geweldige plaat nog steeds.

Wat is houdbaarheid hier ??

Prima houdbaarheid, lekker knisperig en knasperig nog

Nog steeds fantastisch, deze plaat. En de 2007 remaster klinkt als een klok. Nog steeds één van mijn meest favoriete albums ooit.

De 2007 versie is een remix, geen remaster.

O ja, maar nog steeds geweldig

Slowchat verwijderd.

Opzich een prima plaat, waarbij ik wel even het verschil wil toelichten tussen de A- en B-kant.

Het album begint fenomenaal in de vorm van Dancing with the Moonlight Knight. Peter Gabriel zingt hierbij echt fantastisch! Van de A-kant is Firth of Fifth echter het absolute hoogtepunt. Vijf sterren voor dit nummer zou zelfs nog te weinig zijn. Fantastische progrock, met mooie toetspartijen!

De B-kant lijkt alleen niet zoveel met mij te doen, hoewel het absoluut niet slecht is. The Battle of Epping Forest vind ik nog best mooi, The Cinema Show doet alleen vrij weinig met mij. Daarom 4*

Mee eens. Ietwat overschat dit album, ik denk toch vanwege de iconische 3e track. De B kant is een klasse minder.

Luister de versie op de live dubbelaar Seconds Out van dit nummer een keer. Een klassieker wat mij betreft.

Misschien dat ik het nummer wel meer ga waarderen naarmate ik ouder word...

Fraai album , wat ik in het verleden weleens gehoord had. Ik had hem op lp van mijn vader, maar hij is eigenlijk altijd in het verdomhoekje blijven hangen. Mijn muzikale voorkeuren lagen in die tijd ook elders en Genesis was toch voor mij in die tijd , geitenwollensokken symfo. Ouder(en wijzer?) kan ik hier wel erg van genieten. Alle composities hebben kop en staart en het geheel is ook warm en smaakvol geproduceerd. Enige nummer waar ik tot nog toe weinig mee kan is I know what I like (in your wardrobe) , waarmee ik niet zeg dat het slecht is. Het pakt me minder dan de rest tot nu toe. 4 en halve ster is dit wel waard.

Ik kan dat nummer goed hebben, ik ken aan dit album niet voor niets vijf sterren toe. Maar het is inderdaad wel een buitenbeentje ten opzichte van het overige materiaal. Ik heb het altijd een beetje beschouwd als de eerste poging van de groepsleden om een catchy nummer te schrijven dat het op single misschien aardig zou doen. Dat bleek ook, want het was in de UK hun eerste bescheiden hitsingle.

Na het debuut hebben de heren van Genesis een reeks geweldige albums uitgebracht tot begin jaren '80. Hun progressieve rock is van grote invloed geweest en met het uitkomen van Abacab werd ik een enorme fan. Iedereen op school had wel een favoriete band en de mijne was Genesis. Selling England By The Pound leende ik van de platenbieb en maakte eerst niet eens zoveel indruk. Pas later viel het kwartje en met name Firth Of Fifth en Cinema Show zijn fenomenaal. Niet voor niets de favoriete album van Steve Hackett. Tony Banks was achteraf iets minder enthousiast omdat er volgens hem wat missers op stonden. Ik ben zo vrij het er niet mee eens te zijn. Na ruim 50 jaar nog steeds niet gedateerd en een album klassieker. Maar het beste van Genesis moest nog komen (Lamb, Trick, Wind).

Hoe is het in feite mogelijk dat je op je 15e dit album letterlijk grijs draait en inmiddels op bijna 66 jarige leeftijd inmiddels voor de tigste maal aangeschaft (lp/lp/cd/cd/sacd/lp) en nog immer zeer veel draai en nog altijd mijn nummer 1 is aller tijden (hoewel the Lamb en Trick dicht op de hielen zitten)

Je muzieksmaak heeft zich niet ontwikkeld?

The Lamb krijgt van mij nog net voorrang als beste Genesis album

Terechte opmerking... Zeker wel. maar iets is je album aller tijden en tja daar zou iets tussen kunnen komen. Dat kan maar is nog niet gebeurd

Ik heb het album toch met een halfje verhoogd van 4,0 naar 4,5 sterren. Ik heb bij veel Genesis-albums gemerkt dat het tijd kost om het te waarderen. Natuurlijk is dit goed werk, maar bij mij begonnen de puzzelstukjes pas te vallen bij de derde luisterbeurt. Nu kan ik niet meer zonder dit album.