Mal Waldron - Mal 1 (1957)

Dit is het eerste Mal Waldron-album dat ik in zijn geheel beluisterd heb de laatste weken. Kende hem al van het Mingus-album “Pithecantopus Erectus” waar zijn pianospel grote indruk op mij maakte. Inmiddels heb ik begrepen dat hij op tamelijk veel opnames als side-man is te horen, en op eigen naam veel albums heeft gemaakt. Op dit debuutalbum is zijn spel nog niet zo spectaculair; het maakt op mij de indruk dat hij als comboleider de boel bij elkaar houdt, en niet veel meer dan dat. Wel hoorde ik al een lichte overeenkomst met Monk, en dat beviel me wel. Ben dan ook zeer benieuwd naar zijn latere albums. Voorlopig kan ik vooruit met twee boxjes die ik had besteld.
Overigens, de meeste indruk maakten de elegante blazerspartijen op mij. Fijn spel van Idrees Sulieman op trompet en Gigi Gryce op alt, waar ik geboeid naar heb zitten luisteren.

Ik denk dat ik dezelfde 'boxjes' in het bezit heb heartofsoul. Ik ben een groot liefhebber van Waldron en durf mezelf wel een verzamelaar van zijn werk te noemen. Zijn periode voor zijn 'mentale' inzinking in 1963 is over het algemeen toch wel véél minder boeiend. De Mal na 1963 is een hele andere. Deze en de andere albums in het boxje zijn van voor 1963 en ik vind ze zelf niet erg boeiend. Mal klinkt hier vooral als een uit een dozijn sessiepianist. Uitzonderingen zijn The Quest en deze: Mal Waldron Trio - Impressions (1959)

Toch zou ik je de volgende platen willen aanraden:
Mal Waldron Quintet - The Seagulls of Kristiansund (1989)
Te gek album met een stomende Woody Shaw en Charles Rouse. Workman en Blackwell zijn ook te gek op deze plaat. Hoogtepunt is de versie van Seagull's at Kristiansund. Heel veel betere bands waren er in die tijd niet.

Mal Waldron Quartet & Steve Lacy - One-Upmanship (1977)
Een wat stevigere plaat die iets vrijer is maar echt ontoegankelijk is het nergens. Gevuld met te gekke composities van Mal en met Steve Lacy. Duister en hard maar ook met prachtige solo stukken.

Mal Waldron & Terumasa Hino - Reminicent Suite (1972)
Voor mij het absolute hoogtepunt en tevens de nummer 2 van mijn top 10. Met een volledig Japanse band: kneiterspannende modale jazzplaat. Soms wild, soms ingetogen maar net als de anderen nergens echt uit de bocht. Uiterst zeldzaam en haast nergens te krijgen. Misschien is d**wnlo**den een optie...

Archie Shepp & Mal Waldron - Left Alone Revisited: A Tribute to Billie Holiday (2002)
Ingetogen duetten met Shepp. Mal als ultieme gevoelspianist: subtiel, melancholisch en minimalistisch. De duetten zijn een ode aan Billie Holiday en bij vlagen tranentrekkend mooi. De chemie is direct voelbaar.

Het zijn slechts een paar tips. Mocht je er ooit meer willen: dan weet je me te vinden

Bedankt voor je tips, Soledad, daar kan ik wel wat mee. Helaas zijn sommige albums moeilijk te verkrijgen. Beluister muziek namelijk het liefst via plaat of cd.
Had al wat berichten van jouw hand bij diverse albums gelezen. Dat is trouwens (voor mij) het meest aantrekkelijke van MusicMeter, dat je wat kunt opsteken over al die fijne muziek die
Je kunt beluisteren.

Ik snap em helemaal: ook ik beluister het liefst vanaf een plaat of cd. Maar helaas is zowat de hele discografie van Waldron out of print. Ik heb er een aantal voor een flinke prijs 2ehands aangeschaft maar ik kan me voorstellen als je op ontdekking bent, dat je daar dan geen zin in hebt. Je mist dan wel wat dus wellicht kun je het toch overwegen.

Al denk ik dat sowieso One Upmanship en Seagulls wel voor een goede prijs te krijgen zijn op het web.

Het luistert allemaal best prettig weg hoor, maar deze plaat baart nergens opzien. Ik hoop toch altijd dat een debutant het idee heeft dat zijn plaat iets toevoegt aan al het bestaande, hetzij door iets nieuws te doen, hetzij door het bestaande beter te doen. In dit geval hoor ik geen van beide...