Gnarls Barkley - The Odd Couple (2008)

Ik heb de vorige cd helemaal niet beluisterd....
Zou deze me dan aanspreken? Want iedereen heeft het maar over "de verassing".....

Ik heb de vorige ook (nog) niet beluistert, maar zo bijzonder vind ik deze plaat niet.

Deze is in ieder geval minder.

Run is al enkele dagen vaste kost, wat een waanzinnig goed nummer. De rest van het album is bij eerste luisterbeurten minder goed, het probleem is dat de liedjes niet memorabel genoeg zijn, volgens mij. Ze blijven niet hangen.

De vorige is zeker aan te raden

Ik ben hier zo ontzettend benieuwd naar!

Toch een erg goede cd...

deze cd is al te koop bij Free Record Shop

Dan wacht ik nog ff

Hier in België kan je hem al een week overal vinden.

De eerste twee keer vond ik het wel oke, maar net super. Maar dit is er een die je nog een paar keer extra moet opzetten. Hou het ff op 4 sterren maar kan nog groeien.

De single vind ik echt slecht (geschift irritant zelfs) , ik ga dit album dus zeker niet checken.

Ook weer zo'n plaat waar ik zeer benieuwd naar was!! St Elsewhere vond ik bij vlagen erg fijn maar over de hele linie kon die me niet overtuigen. Helaas beperkt deze nieuwe plaat zich slechts tot enkele korte momenten dat ik mijn oren een beetje spits, maar verder is de plaat voorbijgegaan zonder dat ik er erg in had... Jammer...

Goed dit is dus alles behalve een waardige opvolger van St. Elsewhere.....
Dit is precies het tegen overgestelde waar hun vorige plaat fris, verrassend, grappig, inventief was is deze dat allemaal niet..... vind het maar een middelmatig album. Had er veel van verwacht maar die verwachtingen zijn alles behalve ingelost.... Typisch geval van jammer.

Wat een verschrikkelijke drietplaat. Ik had redelijk hoge verwachtingen, maar dit is gewoon geschreeuw. Alleen 'Run' is enigszins luisterbaar.

Ik vind hem te druk en op sommige momenten een beetje vervelend schreeuwerig. Voorlopig een 2.5. Hij kan er dus nog mee door, maar da's dan ook al!

Volgens mij heb ik een andere persing.

Ik vind dit eigenlijk gewoon een hele goede plaat. Dat ´de verrassing eraf is´ was eigenlijk als oordeel al te voorspellen voordat de plaat uitkwam. Feit is dat ik dit jaar nog geen albums heb gehoord waar zoveel levensvreugde en energie in zit als deze. En ik vind m gewoon BETER dan de vorige. De ongrijpbare mix van gospel/soul/surfsound/electronic is verder geevolueerd tot een genre dat gewoon een stukje boven de afzonderlijke ingredienten zweeft, van een artiest met een ongebreidelde, gezonde scheppingsdrang. Een van de betere van dit moment wat mij betreft.

Catchy? - jazeker. Commercieel? - vast en zeker. Overdone en/of geforceerd? - je zal begrijpen dat ik het daar niet mee eens ben.
Zo´n song als ´Blind Mary´ (het is toch geen cover of zo?) is voor mij niet minder dan geniaal in zijn eenvoud (tekst, melodie én ritme/productie) en treft mij hartverscheurend. Een van de beste songs die ik dit jaar tot nu toe hoorde.

Opvallend toch dat deze samenwerking mij zo weinig doet.

Cee-Lo? talentvolle rapper en zanger met veel leuke muziek op z'n naam.

Danger Mouse? Erg leuke producer, met geweldig werk voor de Gorillaz, MF Doom en z'n Grey Album.

Gnarls Barkley? Geforceerd "hip" en "apart" geneuzel waar ik echt niets interessants in kan ontdekken. Helaas...

Daar heb ik zelf ook een pesthekel van, maar ik vond dat het vorige album kwalitatief erg goed was en dat het verre van gekunsteld klonk. O.k., er is wel een bijsmaakje (quasi-hip) aan gekomen, maar dat sfeertje lag voor mijn gevoel puur aan alle media die erop doken.

Het nieuwe album durf ik haast niet uit te proberen, heel raar is dat. Ik ben bang teleurgesteld te worden en die single valt alvast erg tegen. Laat de illusie van Gnarls Barkley als 'leuke act' zijnde maar levend. Als een soort van perfecte eendagsvlieg (of beter: tweedagsvlieg, gezien het redelijke aantal singletjes dat van het vorige album getrokken is).

De kritiek verbaasd me, het is gewoon wederom een goede plaat. Ik ben meer van de gitaarmuziek en verveel me nogal snel bij Hip Hop en R&B-achtige zaken, maar hun meldodieuze, korte, popachtige nummers houden de aandacht prima vast.
Wat is er geforceerd hip aan deze plaat? (zit ik nou verdomme een Hip-Hop-Soul plaat te verdedigen?)

met de plaat is ook niks mis, met de verwachtingen blijkbaar wel.

Lees het origineel hier

Het is nog niet zo lang geleden dat Gnarls Barkleys Crazy weken bovenaan de hitlijsten stond. Het verrassend frisse geluid dat deze single in zich had, werd doorgezet op het debuutalbum van het duo, St. Elsewhere. Nu, 2 jaar naar dato, zijn producer Danger Mouse en zanger, voorheen rapper, Cee-Lo Green terug met hun tweede samenwerkingsproject. Het album draagt de passende titel The Odd Couple.

De totstandkoming van Gnarls Barkley was puur toeval. Cee-lo, toen nog bivakerend in de dirty south en soul stroming, kwam Danger Mouse tegen tijdens de tour van eerstgenoemde, waarbij Danger Mouse de DJ was. De klik die ontstond, en wat daarop volgde, is nu al een stuk muziekgeschiedenis, want Gnarls Barkley is de eerste muziekgroep ooit die een nummer 1-hit had zonder dat de single in vaste vorm verkrijgbaar was. Het is nu aan beide heren om te laten zien dat St. Elsewhere geen gelukstreffer was, maar dat de blakende vorm behouden is gebleven.

Wie St. Elsewhere kent en begint aan The Odd Couple, zal zich gelijk in een vertrouwde omgeving wanen. De plaat begint wederom met het geluid van een opstartende langspeelplaat en om het einde gelijk maar te verklappen: hij eindigt ook hetzelfde als zijn voorganger. In wezen is het album ook niet anders dan St. Elsewhere. De mix tussen funk, soul en hiphop is volop aanwezig en de nummers ademen een zelfde soort sfeer uit. Cee-Lo verwerkt wederom veel doordenkertjes in zijn teksten, waarvan ik betwijfel of er wel een logische verklaring voor de meeste van zijn bevingdingen is. Je wordt, als luisteraar, als het ware in het duister gelaten over de achtergronden van de teksten. Op She Knows wordt aangetekend: “up, up and away she goes//Now I know that I know she knows”. Wat “zij” dan weet, is aan de luisteraar om te bepalen. Het kenmerkt Gnarls Barkley in ieder geval wel. De muziek valt niet met een woord te omschrijven en zal voor elk individu een andere betekenis hebben.

Op productioneel vlak laat Danger Mouse amper steekjes vallen. De opzwepende drums hebben een hoog ik-kan-niet-stil-zitten-gehalte, iets wat de eerste single Run (I’m a Natural Disaster) bewijst. Op The Odd Couple staat uiteraard ook weer een aantal rustige, zelfreflecterende nummers, zoals Would Be Killer en Open Book, waarop Cee-Lo zijn meest persoonlijke gedachtes verwoordt. Het is dit soort tracks dat de plaat boven het gemiddelde doet uitsteken.

Helaas ontkomt ook deze Gnarls Barkley-plaat niet aan een aantal foutjes. Blind Mary doet denken aan een nummer dat de plaatselijke schiettent op de kermis de hele dag door draait en in Neighbors zingt Cee-lo met een wel héél hoog stemmetje. Tel daarbij op dat ook het refrein van onboeiende aard is en je hebt een nummer dat alleen maar irriteert. Zijn deze missers echt storend? Nee, want al met al kan gesteld worden dat The Odd Couple een waardige opvolger is van St. Elsewhere. Alle elementen die St. Elsewhere leuk maakten, zijn hier terug te vinden. Al is de verassing er wel een beetje af.

Ik heb dit dus gedaan, en ben het op dit moment (nadat ik het hele bestand heb omgedraaid) aan het beluisteren.

Wat mij vooral opvalt is dat de leadzang verwijderd is, het is dus vrijwel instrumentaal, alleen hoor je soms nog achtergrond zang.

Hoewel dit dus weinig speciaals is, kan ik nu wel de 'beats' horen, en dit vind ik toch van uitzonderlijk hoog niveau.

in het begin heel stoer maar begint eigenlijk op een gegeven moment een beetje te vervelen.

idd, maar het is wel een waardige opvolger cd.

ik heb niet echt behoefte aan hun nieuw werk (er komt zoveel uit, weel wel) maar 'going on' maakt het me lastig. klinkt zo lekker.

Na een aantal draaibeurten ging in de cd erg waarderen. Goeie opvolger die gewoon ff moet groeien.

4*

Een van de weinige artiesten die ik ondanks het commerciele succes wel weet te waarderen. Het funky eigen geluid van Danger Mouse en de bijzondere stem van Cee-Lo maken dit wel een van de betere releases van dit jaar.

Ik ben 'm nu aan het luisteren, en sommige nummers lijken wel zo uit de jaren '70 geplukt. Vind 'm tot nu toe niet tegenvallen, lekker veel variatie in de nummers. Omdat het de eerste keer is dat ik deze luister nog even geen stem, maar tot nu toe bevalt 'ie wel.