No-Man - Schoolyard Ghosts (2008)

"Schoolyard Ghosts" is alweer het zoveelste album uit de koker van Steven Wilson. Nu in de vorm van No-Man en dus samen met Tim Bowness. "Schoolyard Ghosts" is een prachtig sfeervol album, gedragen door de mooie stem van Bowness en het melodieuze en dromerige gitaarspel van Wilson. Ook de toetspartijen dragen hieraan bij. "All Sweet Things" en "Beautiful Songs You Should Know" zijn de twee prachtige en intense openers. Het daaropvolgende nummer "Pigeon Drummer" vind ik buiten de toon vallen. Het past qua sfeer niet op dit album en de muur van geluid die wordt opgetrokken vind ik gewoon niet mooi. Het nummer kent zeker mooie frases, maar gevoelsmatig past dit nummer niet op "Schoolyard Ghosts". Dat is slechts een van de weinige minpunten van dit album, want de daaropvolgende nummers zijn weer prachtig sfeervol en meeslepend. Vooral de lapsteel gitaar op "Wherever There is Light" vind ik heel mooi. Wilson en Bowness zetten een volledig eigen geluid neer, hoewel het af en toe aanschurkt tegen het rustige werk van Porcupine Tree. Wilson slaagt wederom met vlag en wimpel.

Aha Ronald, far Away van de blues(rock) deze No-Man. Mooi om te lezen dat dit je ook aantrekt. Idd niks mis mee

Tja, het is wel mooi, en in de vergelijking met Sylvian die progchitect op 17 juni 2009 trekt zie ik ook wel iets, maar het is ook wel veel van hetzelfde, met te weinig Pigeon drummer en te veel Mixtaped, en als dan na verloop van tijd die stem (die eigenlijk de hele plaat lang in een klaaglijke emotie blijft hangen) mij ook nog tegen gaat staan haak ik af. Het openingsnummer is fantastisch, maar veel andere nummers schurken een beetje tegen het ondergeproduceerde en/of ondergearrangeerde aan, en uiteindelijk doet het me dan niet zo veel.

De instrumentale omlijsting van 'Mixtaped' is niets minder dan een ode van Wilson aan Talk Talk's 'Laughing Stock'. Ik hoor 'Myrrhman' en 'Rune ii'.

3de album dat ik vd heren beluister en moet zeggen dat ik het de minste vd 3 vind. De songs zijn net iets minder, de muziek zit knap in elkaar maar in combinatie met de zang en doordat de songs iets teveel langsglijden weet het me minder te bekoren dan de voorgangers. De titel Schoolyard Ghosts klonk nochtans beloftevol imo, qua sfeer scheppen lukt het wel bij deze heren maar het wordt soms te eenvormig. Als extra commentaar en regelrecht indruisend tegen mijn opmerking vd eenvormigheid is het nummer Pigeon Drummer, het past gewoon even goed op dit album als een dwerg in een basketbalploeg. Het komt teveel over als iemand die de hele tijd zit te mijmeren en filosoferen over het leven en dan ineens een scheet en een boer laat, in z’n kruis krabt en zegt; “en nu ga ik eens goed schijten”. Om maar te zeggen dat de sfeer weg is. Dit kan met weliswaar meer variatie worden aangepakt maar niet op deze manier.
De zang van Tim Bowness is ook iets wat je een heel album moet liggen, het stoorde me voorheen niet maar vreemd genoeg op dit album betrap ik mezelf af en toe op de gedachte; “ja,ja nu is het welletjes geweest, cheer the **** up”terwijl ik genoeg sombermansen muziek id cd kast heb staan.