Def Leppard - Songs from the Sparkle Lounge (2008)

Na bijna zes jaar wachten is er dan eindelijk nieuw plaatwerk van Def Leppard, het tussendoortje Yeah! van twee jaar geleden buiten beschouwing latend. De band maakte op dit coveralbum een frisse en positieve indruk op mij en wist menig nummer op uitstekende wijze te vertolken.

Daar waar het laatste album met nieuwe songs, X, mij nogal tegenviel, heb ik positievere verwachtingen over Songs from the Sparkle Lounge. De band gaat naar het schijnt met dit album meer terug naar de basis, naar de oude vertrouwde sound die goed was voor miljoenenverkopen. Er is minder ruimte voor ballads en de band heeft voor een moderne insteek gekozen, daarbij rekening houdend met het verfijnde jaren '80-geluid waarmee de dove luipaarden wereldwijd doorbraken.

Ik ben erg benieuwd en hoewel ik geen verstokte fan meer ben, kijk ik toch uit naar deze release. Naar mijn gevoel wordt dit de beste plaat die de band in jaren gemaakt heeft, als ik de berichtgeving omtrent Songs from the Sparkle Lounge zou moeten geloven.

Lekkere rechttoe rechtaan rockplaat, met hier en daar toch wel een verdwaalde ballad. Als je me zou vertellen dat ie in 1986 was gemaakt, zou ik het ook geloven.

wat is het toch met uitgerangeerde bandjes die menen tig jaar na dato nog met een slap coveralbum op de proppen te moeten komen?

(queensryche bijv)

is de pot leeg dan issie leeg, een coveralbum is imo een laatste poging een extra slaatje uit een carriere te slaan, een carrierre die er allang niet meer toe doet

waar hoor jij covers van dan?

Dit zijn gewoon nieuwe nummers van Def Leppard volgens mij hoor.

Volgens mij refereert hij aan het vorige album ‘Yeah’ en dat was inderdaad een album met covers. Ik ben wel benieuwd naar dit album ondanks het feit dat ik ze niet meer heb gevolgd sinds ‘Slang’. Ik heb ze twee jaar terug live aan het werk gezien op het Arrow Classic Rock Festival en daar waren ze één van de smaakmakers van die dag (only beaten by Roger Waters, of course). Ik hoop nog wat te horen van dit album. Heb géén idee wat ik moet verwachten daar waar Def Leppard nogal ‘poppy’ kan klinken maar ook zeer verdienstelijk kan ‘rocken’.
Één ding staat voor mij vast, zo goed als met Steve Clark aan boord zal het niet meer worden.

ja sorry, daar doelde ik idd op, verkeerd geplaatste reactie

Dit album is een aangename verrassing voor mij. Def Leppard kan het nog. Ik had nochtans grote twijfels na de hun vorige (cover) album. Maar nu gaan ze weer lekker hard. OK, het kan niet tippen aan Hysteria, maar dat was dan ook een uniek album.

Er staan een paar nummers op die ze van mij direct live mogen brengen. C'mon C'mon, Nine Lives, Tomorrow, Hallucinate ...

Love is volgens mij een eerbetoon aan Queen. Na ongeveer 2'50" hoor je duidelijk waar ze voor deze song de mosterd gehaald hebben.

Eén iets weet ik nu al, ik kijk uit naar hun optreden op Graspop.

Voor mij 4 sterren waard.

Na Whitesnake, Dokken en Asia (om er een paar te noemen) keert ook Def Leppard weer terug naar de sound waar ze haar grootste successen mee heeft geboekt (Pyromania, Hysteria en ik hoor ook wel wat terug van Slang).

Niks nieuws onder de zon derhalve maar wel gewoon een erg goede plaat! ****,5

Hmmm.....Leppard moet smeken of Mutt Lange hun platen weer wilt produceren. Ik vind de laatste paar platen niet best, ze zijn met de computer in elkaar geflanst en klinken gecomprimeerd. Ook de nummers kunnen me helemaal niet bekoren, het gaat het ene oor in en het andere uit, het zijn gewoon korte riedeltjes. Waar zijn de tijden van een love bites, gods of war of een white lightning ?

Ik hoor nu 'Go' voor het eerst en het doet denken aan 'Hour 1' van het laatste Scorpions album. Maar dan toch een flinke slag minder. Het klinkt een beetje geforceerd 'heavy'. Ik kom hier op terug.

Nou, ik heb het 5 a 6 nummers volgehouden. Geen hernieuwde liefde tussen mij en het huidige Def Leppard, althans op plaat. Ik sluit mij , gebasseerd op de eerste zes songs, aan bij 'sinkthepink'. Het zijn niemandalletjes, riedeltjes die bovendien tekstueel zo clichématig zijn dat je je afvraagt waarom ze hier zo lang over doen. Ik ga het van de week wellicht nog een keertje proberen maar ik heb 'Cruise Control' inmiddels ingeruild voor de live-versie van 'Gods of War'. Kippevel voor de openingsriff van wijlen 'Steve Clark'.

Dit nummer ligt nu op en ik heb exact hetzelfde gevoel: geleend bij de Scorpions, maar veel beter uitgewerkt bij de Scorpions. Ik heb Def Leppard uit het oog verloren vanaf Hysteria. Toch ben ik blij dat er meer gerockt wordt op dit album: het geluid vind ik hier best meevallen: veel natuurlijker of bestaat dat niet meer?
Love vind ik een draak van een nummer: eerbetoon aan Queen? Eerder een ripp-off!

Dat valt niet tegen, een behoorlijk straight to the point rock album. Leuke riffs als basis (bijvoorbeeld Go), geen mierzoete ballades, gewoon back to the roots en netjes geproduceerd.

Toch wel een redelijke release niet meer dan dat. De kwaliteit is zoals altijd hoog maar je blijft toch wachten op een cd die in de buurt komt van Hysteria.

Positief is dat deze cd redelijk stevig is, minder positief is het feit dat er geen echte uitschieters op staan.

In een nog niet zo ver verleden was ik een grote liefhebber van de muziek van Def Leppard. Vooral hun oudere werk sprak me daarbij aan en nog altijd kan ik Pyromania en Hysteria wel waarderen. Na het tragische overlijden van Steve Clark in 1991 verscheen nog het acceptabele Adrenalize en ook het alternatieve Slang smaakte mij nog wel, maar daarna was de koek echt op. De voorbije jaren verschenen nog Euphoria en X, maar de neergaande lijn was duidelijk hoorbaar. De band leek definitief gekozen te hebben voor pakkende, melodieuze popnummers, daar waar de dove luipaarden in haar beginjaren nog (terecht) werden gezien als pioniers van de Britse hardrock –en metalwave (NWOBHM). Eigenlijk begrijp ik die ommekeer niet, want de veertigers hebben toch voldoende muzikale kwaliteiten in huis om een eigentijdse rockplaat te maken, zou je zeggen. Dat bleek wel uit het vrij aardige solo-album Two Sides of If van Vivian Campbell of het onlangs verschenen debuutalbum van Man-Raze, waarin Phil Collen een gastrol vervult. Ik leerde de band kennen op het moment dat Euphoria net uit was en in eerste instantie vond ik dat nog een vrij goede plaat. Nieuwe werelden gingen open voor mij toen ik Hysteria beluisterde, waarin het uit duizenden herkenbare melodieuze bandgeluid prima samenging met de vaak meerstemmige vocalen. De eerste grote tegenvaller volgde met het poppy X uit 2002, maar toch was ik best bereid deze Songs from the Sparkle Lounge een kans te geven.

Bij de eerste song Go merk ik al snel dat Def Leppard opnieuw heeft gekozen voor een catchy geluid en ondanks dat alles wat aardig klinkt, springt de spreekwoordelijke vonk nergens over bij mij. Het nummer lijkt overigens erg op Now, zo'n beetje het enige geweldige nummer dat op X te vinden was. Het tweede nummer Nine Lives, waarop countryzanger Tim McGraw een gastrol vervult, overtuigt ook al niet. Ik vind het tekstueel gezien zelfs erg banaal. Twintig jaar geleden had ik het Joe Elliott niet kwalijk genomen, maar nu hoeft het wat mij betreft niet meer. Vervolgens komt C'mon C'mon langs, dat op zich niet slecht klinkt, maar waarbij ik toch ook weer het gevoel krijg dat ik het allemaal al eens eerder heb gehoord.

Waar de band in een verleden nog de kwaliteiten had om vrij aardige ballads te schrijven (Hysteria, Stand Up, All I Want is Everything), is Love niet meer dan een draak. Gelukkig komt dan Tomorrow, waarop de oude vlam nog hevig brandt en wat ondanks de opnieuw sterk commerciële inslag toch nog vrij redelijk klinkt. Het roept bij mij in ieder geval wel herinneringen op aan de goede oude tijd. Als er wat minder was geschaafd aan de scherpe randjes, had dit nummer helemaal "af" kunnen zijn en dan had ik wellicht nog wat meer sympathie voor de huidige band op kunnen brengen. Met vernieuwing is op zich niets mis, maar Def Leppard kiest op Cruise Control net te verkeerde weg wat mij betreft. Het nummer klinkt tamelijk eigentijds, maar ook hier is een stevige knipoog naar de commercie waarneembaar. Het kost me zelfs moeite het nummer uit te zitten, iets dat ik in het verleden alleen meemaakte bij bepaalde songs op X en Euphoria. Vervolgens is het de beurt aan Hallucinate, dat opnieuw niet verkeerd in elkaar zit, maar wat nogal overgeproduceerd klinkt. Ik ben nooit een liefhebber geweest van een dergelijk soort songs, maar bij Def Leppard ben ik er inmiddels gewend aan geraakt. Het nummer bevat overigens nog wel een paar aardige momenten, maar dat kan niet verhullen dat ik al snel verlang naar de volgende song.

Met Only the Good Die Young is het allerslechtste Def Leppard-nummer ooit gemaakt aangebroken. Hier zit werkelijk niets in, de bezieling ontbreekt en het nummer gaat ook tekstueel werkelijk nergens over. Zelfs de melodielijn, van oudsher een sterk punt, is niet memorabel. Daar waar ik dacht dat 21st Century Sha La La Girl (van Euphoria) niet meer overtroffen kon worden in zwakte, is het toch gebeurd. Gelukkig is Bad Actress van een andere orde. Het nummer rockt lekker door, dat is toch het minste dat we van een instituut als Def Leppard mogen verwachten. Dit nummer doet me erg denken aan Tear it Down, maar dan in een moderne versie. Come Undone daarentegen kan me maar niet boeien en ik koester dan de hoop dat de afsluiter in ieder geval nog de moeite waard is. Gotta Let It Go is inderdaad bovengemiddeld op dit album en een waardige afsluiter. Voor de rest is het een wisselvallige plaat gebleken, die mij maar matig kan overtuigen. Ik vind 'm eigenlijk niet eens zoveel beter dan X, daar waar ik vooraf hoopte op beter werk. De band die ik acht, negen jaar lang intensief volgde is niet meer wat het geweest is. Ik ben bang dat een echte klassieker er niet meer in zit. Nee, als ik graag nieuwe releases binnen de melodieuze rockhoek wil horen ga ik wel op zoek naar Gotthard, voor mij de beste hardrockband van de voorbije jaren. Ook de nieuwe van Journey klinkt alleraardigst, maar voor het overige heb ik het genre min of meer afgezworen in de zin van op zoek gaan naar nieuwe releases. Ik vind het niet fijn om te zeggen, maar Songs of the Sparkle Lounge krijgt van mij geen geweldige beoordeling: 2,5*

@DutchViking: Love een draak van een nummer? Ik dacht toch te denken van niet. Evenals Go en Nine Lives behoort het tot de beste 10 def leppard nummers ooit (Go zelfs het beste ooit van def leppard). Samen met Hysteria beste Def Leppard-album tot nu toe!
4.0*

Geen geweldig album van Def Leppard. In tegenstelling tot de vele lovende recensies die ik erover lees, vind ik helemaal niet dat ze met dit album terug zijn van weggeweest. Oké, zo hier en daar komt er best een aardig nummer voorbij (Go, Bad actress) maar als je dit toch naast klassiekers als Pyromania en Hysteria legt dan is dit toch typisch een kwestie van; jammer joh!?
Nee, ik had gehoopt dat ik positiever kon zijn maar ik kan dit echt geen klasse plaat vinden.

”Songs from the Sparkle Lounge” opent met een frisse moderne rocker die ik heavier vind klinken dan hun oudere werk. Daarna grijpt Def Leppard terug naar de classic rock van weleer. Het klinkt allemaal bekend en de songs liggen lekker in het gehoor. Toch wordt het niveau van hun hoogtijdagen nergens gehaald en de ballads vind ik gewoonweg niet goed. De stem van de zanger past in mijn beleving veel beter in de uptempo songs dan in de langzamere. Def Leppard weet natuurlijk hoe ze moeten rocken, en dat is op ”Songs from the Sparkle Lounge” ook duidelijk te horen, maar echt verrassen doet het me nergens en spannend is het al evenmin. Wat overblijft is een vertrouwd classic rock album.

Sorry dit is een matige Leppard plaat met geen hoogtepunten.