Scott Matthew - Scott Matthew (2008)

Klopt wel vind ik die vergelijking. Toen ik gisteren het concert op fabchannel nog eens doorging vond ik het heel erg in op bijvoorbeeld Antony trekken. Hij leek me overigens ook een hele warme, sociale man. Op het einde zingt hij een nummer met zijn Ukelele, helemaal alleen. Je moet het maar doen, hij staat er wel moet ik zeggen!

Rufus is ook iemand die ik al maanden op het oog heb via MuMe maar ik ben zijn werk nog altijd niet gaan opzoeken.

De muziek van Scott Matthew is ontzettend lekker. Ik had het geluk dat ik deze artiest per ongeluk tegenkwam op het festival Haldern Pop, waar hij in de spiegeltent mocht optreden. De spiegeltent is al mooi, maar met Scott Matthew erbij was het plaatje compleet. Een geweldige stem heeft deze man. Abandoned en Market me to Children zijn voor mee de uitschieters op de Cd. Ik vind de vergelijking met Rufus Wainwright niet helemaal kloppen. De muziek van Rufus is vaak toch iets bombastischer en met meer drama. Rufus maakt er vaak ook een hele show van, terwijl het mijns inziens bij Scott Matthew nog meer om de muziek draait. Hopelijk komt deze man snel naar Nederland/Rotown

Daar hoop ik ook heel erg op!

Ben ik de enigste, bij de eerste 2 nummers moet ik direct denken
aan zanger "Guy Garvey" van "Elbow"

man man man, wat een prachtige plaat. ik had 'm al een poosje in het vizier, maar heb hem afgelopen vrijdag gekocht. blind, want de aanbevelingen hier gaven me voldoende vertrouwen. en ja hoor, supermooi. schiet alsnog mijn top 10 van 2008 in. doet me nog het meeste aan Bowie denken en dat vind ik helemaal niet erg. Scott bewijst dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn om toch te imponeren en te overdonderen.

Hebbie al white horse van zijn nieuwe plaat(uit 24 april) gehoord op my space, heeeeel erg mooi. Volgende plaat wordt opzeker een doorbraak

Dat klinkt inderdaad prachtig, ik kijk er naar uit.

De titel van dat nieuwe album is trouwens: There Is An Ocean That Divides And With My Longing I Can Charge It With A Voltage That's So Violent To Cross It Could Mean Death en dat is na Antony het tweede album dit jaar waar ik smachtend naar uitkijk!

Jonge Bowie herleeft in minimalistische Matthew

Scott Matthew en Eels zouden wel eens een wedstrijdje kunnen houden. Wie is het neerslachtigst? Ik zou niet op een van beiden durven inzetten, want ze zijn zeer aan elkaar gewaagd. De zangstemmen lijken overigens totaal niet op elkaar, maar de minimalistische manier waarop een donkere kijk op het leven in muziek is omgezet, vertoont wel degelijk overeenkomsten.

Scott Matthew is een in New York wonende Australiër, die het beste in de scene van Antony en Rufus Wainwright te plaatsen is. De eerste keer dat ik zijn titelloze debuut draaide, raakte ik meteen verliefd op zijn stem die ongelooflijk veel op de jonge Bowie lijkt. Ik denk dat het komt door de combinatie van breekbaarheid, kwetsbaarheid en scherpte en zelfverzekerdheid. Ondanks de zwaaropdehand-zijnde muziek is Matthew geen huilebalk, maar er zit iets krachtigs en brutaals in zijn stem. Hij zingt alsof de wereld om hem draait.

Matthew verplaatst bij het zingen iets meer lucht dan we van Bowie gewend zijn, lees: hij heeft een wat hijgerige manier van zingen. Maar dat onderstreept de passie waarmee hij liefde, leugen en dood bezingt. Vaak zwaar aangezet, zoals The end waarin iemand de laatste adem uitblaast, terwijl de daarbij aanwezigen wachten op de dood:

"And as your first act begins
You realize they're all waiting
For a fall, for a flaw, for the end"

Maar soms ook zingt hij met een twist, met een grap met een scherpe ondertoon, zoals in Amputee:

"To ask is selfish of me
But when you leave my company
Do you sometimes feel like
An amputee?"

Als het misloopt in de liefde ("the mistake we call love") wil hij in Laziest lie niets van excuses weten:

"To apologize adds to insult (...)
Your words they scream
Beyond the blasphemy (...)
So please, please don't, please don't"

De muzikale basis voor Matthews liedjes vormen gitaar en piano. Soms begeleidt hij zichzelf op ukele, zoals op het zogenaamd vrolijke liedje Little bird. De muziek krijgt extra warmte doordat soms extra instrumenten worden toegevoegd. Dan weer klinkt er een hoorn, dan weer een accordeon of cello. Maar steeds met mate, op deze drumloze plaat. Het maakt de plaat tot een voorzichtig in elkaar gezet juweeltje, waar zorgvuldig gekozen is hoe met minimale middelen een maximaal effect kan worden bereikt. Wat mij betreft zeer geslaagd!

Ik heb sinds uitkomen van There Is an Ocean That Divides voornamelijk naar dat album geluisterd en toen Scott in Paradiso optrad kwam dit debuut opnieuw boven water. Daarna was het voornamelijk weer zijn tweede.
Nu ik vandaag dit album weer beluisterd heb kan ik maar één ding concluderen: dit is gaan behoren tot mijn absoluut favoriete cd's in mijn kast en de schoonheid er van komt nog steeds enorm aan. Misschien nog wel extra na een wat langere rustperiode.
Dan hoort daar een verhoging bij waarmee het in mijn persoonlijke ere-galerij belandt.

Ik ben deze plaat eindelijk voor de eerste keer aan het beluisteren (schandalig laat na je pm-tip aERo, ik weet het), en het is de moeite hoor. De plaat bewijst dat Scott Matthew een jaar voor zijn tweede plaat ook al zo'n geweldige stem had, en prachtige liedjes schreef. Of dat nu nog het geval is, zal moeten blijken uit zijn nieuwe worp, 'Gallantry's Favorite Son', maar om zijn eerste 2 platen te overtreffen, zal ie met een heel straffe plaat moeten komen!

Dit self-titled debuut is wat meer ingetogen dan de opvolger (al is die ook niet bepaald uitbundig te noemen), cello wordt wel eens gebruikt, en andere strijkers. Prachtig! Scott Matthew weet me telkens weer te raken.

Prachtige, breekbare plaat. Op termijn zou ik deze nog wel eens beter kunnen gaan waarderen dan de opvolger, maar voorlopig zal ie het moeten doen met een halfje minder. Reden: ik vind er niet meteen een uitzonderlijke song op (voor mij dan), zoals 'German' dat wel is.

4 sterren

Abandoned blijft een zo mooi nummer:

Abandoned live

Absoluut: kippenvelmomentje die avond maar de intieme setting (en toch het kleine publiek) droegen daar extra aan bij.