Scott Matthew - Scott Matthew (2008)

wel aardig, heel erg Bowie achtig

Is dit nou de nieuwe van scott matthews of is dit echt een andere artiest?

Als je naar de Scott Matthews site gaat staat er niets over dit album dus deze meneer is een andere artiest lijkt mij (zeker als je kijkt naar de foto op de Scott Matthew site)
Verwarrend is die ene letter verschil inderdaad wel.

was al even gaan kijken, maar er stond wel dat hij weer de studio in is haha

Maar even on-topic.. Deze cd is ook zeer aangenaam

Er zijn erg veel Scott Matthew's. Volgens plato debuteerde deze Scott Mathew met een (fraai) titelloos album. Passing Stranger van Scott MatthewS lijkt mij door het hebben van een titel daarom niet van de maker van dit album. Of is er nog een titelloos album gemaakt vóór Passing Stranger in 2006? Gezien de vergelijking met Nick Drake en Jeff Buckley zou het wel weer dezelfde zijn....

Ik ga Passing Stranger en dit album maar eens tot mij nemen. Gezien de omschrijving van het album, de reacties hier en de genoemde vergelijkbare artiesten is dit echts iets voor mij...

Hoe kon ik zo stom zijn: nu weet ik ook al weer waar ik Scott Matthew van ken, nl. de soundtrack van de film Shortbus. Een soundtrack die ik koester met name door de liedjes van deze Scott Matthew

Uiteraard genoeg reden om het album op te zoeken en te bestellen wegens 'zeer aangenaam bevallen'.
Voor wie de nummers van Matthew op de soundtrack Shortbus kent is dit album geen verrassing. Sterker nog mijn favoriete nummer van die soundtrack, In the End, staat hier ook op, wel de minder lange en gewijzigde versie als in de film zelf en het heeft daardoor wel wat aan kracht ingeboet (op de soundtrack staat naast deze versie ook nog eens de lange filmversie met explosief einde). Maar verder is de stijl zeer herkenbaar en moet je er gevoelig voor zijn.
Het schijnt dat Scott Matthew aanwezig is geweest in de entourage rondom Antony & the Johnsons en die naam valt dan ook in recensies. Onterecht want ik vind het er weinig mee van doen hebben. Het is aangename fluisterfolk met dromerige melodieën: niet eens bijzonder sterk denk ik maar op mij heeft het grote impact en daar gaat het uiteindelijk om.
Dit album beviel dan ook dusdanig dat de bestelling van deze cd gelijk de deur uit kon om straks nog meer te genieten van dit heerlijke bezit. Want dat is het: nu hoef ik niet langer de soundtrack te draaien en daar de Matthew-krenten uit de pap te vissen; nu kan ik een heel album lang genieten!

Zeker een lekker album dit, voor mij goed genoeg om hem gelijk met 4 sterren te belonen. De zanger klinkt een beetje als een kruising tussen Bowie en Elvis Costello, tenminste dat hoor ik er in.

Het kan alleen maar erger worden (lees: dommer). Op dit album zijn de nummers Upside Down, Surgery, Little Bird en In The End afkomstig van de soundtrack Shortbus (die ik al een hele tijd thuis heb liggen). Alleen het nummer Language ontbreekt op dit album.
M.a.w zijn er maar 7 nieuwe nummers voor mij te vinden op dit album maar dat boeit niet: het is fijn om alles bij elkaar te hebben, want Shortbus was een verzameling van diverse artiesten waar Scott Matthew dan wel de grootste bijdrage aan leverde.

Meneer Matthew is geen schoonheid: althans, hij doet er niet veel moeite voor zullen we maar zeggen (pluizig baardje, vettig haar).
Gelukkig denkt hij daar qua muziek geheel anders over: sferische songs waar akoestische gitaar en piano de boventoon voeren met vaak subtiele begeleiding van strijkers. Niet voor niets begaf deze in de VS wonende en werkende Australiër zich in de kringen van Antony & the Johnsons.
Toen ik de film Shortbus voor het eerst in de bioscoop zag was het niet dat de behoorlijk erotische beelden (regisseur Cameron ging zeer ver) mij opvielen, nee, het was de begeleidende soundtrack. Het duurde niet lang of de cd van die film lag dan ook in huis. Deze Scott Matthew was daar de hoofdverantwoordelijke voor. Hoe beschamend dus dat ik de naam in eerste instantie niet herkende.
Zoals ik al vertelde staan er 4 nummers van die soundtrack ook op dit debuut. Een debuut waar zelfs de cover een beetje vaag is: echt scherp is de afbeelding niet te noemen (als crew-member van deze site zou ik ernstig twijfelen aan de kwaliteit), maar man man man wat een mooie muziek allemaal. De sfeer weet me snel te pakken en in tegenstelling tot de soundtrack is het nu uiteraard veel meer één geheel. Ook de nummers onderling ademen eenzelfde geluid uit. Tegen het stemgeluid moet je een beetje kunnen: het is wat hees en lijkt inderdaad in de verte een beetje op dat van genoemde Bowie of Costello.
Zelf ben ik meer en meer verliefd aan het worden op dit album en gestaag groeit het momenteel richting de hogere regionen in mijn top 10 over dit jaar. Het zijn van die onverwachte juweeltjes die je heel lang kunt blijven koesteren.
Ondanks dat ik het niet hetzelfde vind als Antony & the Johnsons denk ik wel dat liefhebbers daarvan hier goed mee uit de voeten kunnen. Ook artiesten als Ray LaMontagne of Lambchop sluiten hier wel een beetje op aan. Natuurlijk heeft ieder zo z'n eigen stijl maar het zou zeker een tip kunnen zijn voor de liefhebbers.
Doe er je voordeel mee Ik geniet weer even verder....

mooi stukje, proberen waard dus

Ontzettend sfeervol plaatje dit zeg, naarmate je hem vaker hoort gaat het zich steeds verder in je hoofd nestelen en hoor je nieuwe dingen. Ik ga dit voorlopig nog wat vaker luisteren en misschien verhoog ik het aantal sterren nog, wie zal het weten?

Dit album doet een serieuze sollicitatie om de plaat van het jaar te worden. Zacht en waarschijnlijk weinig nieuws onder de zon maar toch o zo mooi.
Eenvoudig gitaargepluk krijgt assistentie van de piano en strijkers om open te bloeien tot pareltjes van songs. Amputee is kort maar zet meteen de toon voor de rest van het album, het is een zacht liedje dat de rode loper uitrolt voor de overige nummers.
En die zijn ook de moeite waard, zo hebben we Abandoned dat met wat meer tempo van start gaat en knap opengetrokken wordt door een prachtig pianostukje.
Laziest Lie is voorlopig mijn favoriet, geen idee waarom maar dat nummer had me meteen betoverd. Maar eigenlijk zijn alle nummers even sterk, het is 1 langgestrekt hoogtepunt dat gekenmerkt wordt door aangename luisterliedjes die bovendien door een leuke zanger worden ingezongen. Zijn stem heeft iets, dromerig, een beetje hees en een timbre dat je bijblijft en je charmeert.
Superplaatje dus dat vergezeld gaat van een ongeloolfijke schoonheid. Veel aandacht zal het wel niet krijgen maar wat maakt dat uit ? Ik geniet er toch maar mooi van.

Mooi geschreven wcs

Nog mooier als wel degelijk meer mensen op dit spoor komen, want op het eerste gehoor lijkt het allemaal zo simpel maar na meerdere draaibeurten ontvouwt de schoonheid zich helemaal. Wat een simpele akoestische gitaar, piano, hier en daar wat strijkers of blazers niet voor elkaar kunnen krijgen!

Het is ook voor mij zo'n album dat alleen maar mooier wordt, we zullen het wat gaan promoten want het verdient wel aandacht.

Hij is trouwens te luisteren op luisterpaal. Tot nu toe ben ik het ermee eens dat het op het eerste gehoor vrij makkelijk klinkt. Ben beniewd of het echt zo'n groeiplaat is als dat jullie zeggen. Laten we het hopen.

Het is misschien wel de eenvoud van dit album dat het hem bij mij doet: piano, akoestische gitaar en strijkers. De composities zijn ook helemaal niet zo apart te noemen.
Toch is er iets dat trekt want anders had ik de soundtrack van de film Shortbus ook niet gekocht indertijd. Maar het is wel frappant natuurlijk dat ik Scott Matthew ondanks het bezit van die soundtrack aanvankelijk niet eens herkende. Het is allemaal zo klein en bescheiden. En nu met dit album valt het ook na diverse draaibeurten pas op zijn plaats. Ik wil het niet eens een groei-plaat noemen. Het lijkt wel of dit bescheiden album voetjeschuifelend uit de schaduw wil komen, ondertussen een hoop verontschuldigingen voor zijn bestaan mompelend, maar wel stiekempjes een plaatsje opschuivend en steeds meer jouw aandacht vangend.
Ik kan me dus goed voorstellen dat velen dit na 1 keer wegleggen onder het mom 'niks bijzonders, next....' Dat zou jammer zijn, maar uiteindelijk gaat het toch om mijzelf, en ik ben zeer content met deze onopvallende maar tegelijkertijd bijzondere 'leerling ergens achter in het klaslokaal'

Wel de beste leerling van het jaar totnogtoe, prachtig hoe dat album steeds meer openbloeit en me echt meer en meer begint te raken, ik hou ook wel van die eenvoud en wel in die mate dat het 5* worden.

geweldig album: ik begin bij 4*, maar ik kijk al omhoog!

4,5* verdiend!

Toch wel jammer dat de interesse voor dit album zo beperkt blijft... Zit er nu weer naar te luisteren en sta er versteld van hoe mooi dit plaatje toch blijft. Zeker wanneer scott in amputee hoog begin te zingen, puur kippenvel. De 5* zijn vanaf nu ook definitief, de luisterbeurten blijven zich maar opstapelen zonder ook maar iets van de kracht van dit album af te snoepen, in tegendeel: hij wordt alsmaar beter en ik lieg niet wanneer ik zeg: klasse.

Ik zat net een beetje te zappen op tv en ik kwam de film shortbus tegen. Scott Matthew was net language aan het zingen. Valt me dit tegen seg dat net dat nummer niet op deze plaat staat.

Niettemin heeft de man wel mijn aandacht en ga ik deze plaat zeker opzoeken.

Ik heb weinig nieuws te melden, behalve dat het klopt wat hierboven geschreven staat. Het is een groeier, en hij is zo mijn top10 van 2008 ingegroeid ...
O ja, en er is een australische uitgave met live-cd als bonus:

1. AMPUTEE (LIVE)
2. ABANDONED (LIVE)
3. LANGUAGE (LIVE)
4. BALLAD DEAR (LIVE)
5. LITTLE BIRD (LIVE)
6. HABIT (LIVE)
7. MARKET ME TO CHILDREN (LIVE)
8. FOR DICK (LIVE)
9. EVERYTHING HAPPENS TO ME (LIVE)

Staat op de soundtrack van Shortbus (die overigens ook erg fijn is)

Ik blijf deze plaat steeds meer draaien. De nummers worden steeds sterker. Prijsnummer is Abandoned.

Luister naar het concert op fabchannel, kippenvel...
http://www.fabchannel.com/nl/scott_matthew_concert/2008-05-01#top

Vergeet deze plaat niet bij het opstellen van uw top 10 van 2008!

Hij staat in mijn top 10 Timhardt

En de mijne uiteraard (en zeer hoog kan ik u vertellen).
Mag ik iedereen ook op Elva Snow wijzen?!
Schitterende cd van deze band van dhr. Matthew.

Dat was me nog niet opgevallen. Elva Snow zal ik zeker eens bekijken!

Je mag altijd meer tips doorgeven hoor aERo want ik denk dat onze smaken toch ook wat overlappingen kennen. Er staan in mijn top 10 namelijk een aantal platen die ik eigenlijk via jou ben gaan opzoeken!

Dat is mooi

Ik las overigens dat Scott Matthew live geen gitaar meer kan spelen. Hij is een jaar geleden overvallen op straat en tijdens het afweren is er iets fout gegaan met één van zijn vingers en dat is nooit meer goed gekomen. Daardoor zingt hij op het podium alleen nog maar en moet hij de gitaar aan anderen overlaten. Soms wil hij de ukelele op het nog wel eens oppakken omdat die lichter is. Triest verhaal voor een muzikant waar de gitaar de kern van zijn muziek vormt.
Overigens scharen steeds meer mensen Scott Matthew in het rijtje Antony en Rufus: gay, torch songs & New York zijn dan telkens weer de terugkerende termen. Ik kan er wel een beetje inkomen ook al heeft hij niet de vocale acrobatiek van Rufus en de kracht die Antony uitstraalt. Scott komt bescheidener over in zijn muziek: iets minder drama.