Scott Matthew - Scott Matthew (2008)

Meneer Matthew is geen schoonheid: althans, hij doet er niet veel moeite voor zullen we maar zeggen (pluizig baardje, vettig haar).
Gelukkig denkt hij daar qua muziek geheel anders over: sferische songs waar akoestische gitaar en piano de boventoon voeren met vaak subtiele begeleiding van strijkers. Niet voor niets begaf deze in de VS wonende en werkende Australiër zich in de kringen van Antony & the Johnsons.
Toen ik de film Shortbus voor het eerst in de bioscoop zag was het niet dat de behoorlijk erotische beelden (regisseur Cameron ging zeer ver) mij opvielen, nee, het was de begeleidende soundtrack. Het duurde niet lang of de cd van die film lag dan ook in huis. Deze Scott Matthew was daar de hoofdverantwoordelijke voor. Hoe beschamend dus dat ik de naam in eerste instantie niet herkende.
Zoals ik al vertelde staan er 4 nummers van die soundtrack ook op dit debuut. Een debuut waar zelfs de cover een beetje vaag is: echt scherp is de afbeelding niet te noemen (als crew-member van deze site zou ik ernstig twijfelen aan de kwaliteit), maar man man man wat een mooie muziek allemaal. De sfeer weet me snel te pakken en in tegenstelling tot de soundtrack is het nu uiteraard veel meer één geheel. Ook de nummers onderling ademen eenzelfde geluid uit. Tegen het stemgeluid moet je een beetje kunnen: het is wat hees en lijkt inderdaad in de verte een beetje op dat van genoemde Bowie of Costello.
Zelf ben ik meer en meer verliefd aan het worden op dit album en gestaag groeit het momenteel richting de hogere regionen in mijn top 10 over dit jaar. Het zijn van die onverwachte juweeltjes die je heel lang kunt blijven koesteren.
Ondanks dat ik het niet hetzelfde vind als Antony & the Johnsons denk ik wel dat liefhebbers daarvan hier goed mee uit de voeten kunnen. Ook artiesten als Ray LaMontagne of Lambchop sluiten hier wel een beetje op aan. Natuurlijk heeft ieder zo z'n eigen stijl maar het zou zeker een tip kunnen zijn voor de liefhebbers.
Doe er je voordeel mee Ik geniet weer even verder....

Jonge Bowie herleeft in minimalistische Matthew

Scott Matthew en Eels zouden wel eens een wedstrijdje kunnen houden. Wie is het neerslachtigst? Ik zou niet op een van beiden durven inzetten, want ze zijn zeer aan elkaar gewaagd. De zangstemmen lijken overigens totaal niet op elkaar, maar de minimalistische manier waarop een donkere kijk op het leven in muziek is omgezet, vertoont wel degelijk overeenkomsten.

Scott Matthew is een in New York wonende Australiër, die het beste in de scene van Antony en Rufus Wainwright te plaatsen is. De eerste keer dat ik zijn titelloze debuut draaide, raakte ik meteen verliefd op zijn stem die ongelooflijk veel op de jonge Bowie lijkt. Ik denk dat het komt door de combinatie van breekbaarheid, kwetsbaarheid en scherpte en zelfverzekerdheid. Ondanks de zwaaropdehand-zijnde muziek is Matthew geen huilebalk, maar er zit iets krachtigs en brutaals in zijn stem. Hij zingt alsof de wereld om hem draait.

Matthew verplaatst bij het zingen iets meer lucht dan we van Bowie gewend zijn, lees: hij heeft een wat hijgerige manier van zingen. Maar dat onderstreept de passie waarmee hij liefde, leugen en dood bezingt. Vaak zwaar aangezet, zoals The end waarin iemand de laatste adem uitblaast, terwijl de daarbij aanwezigen wachten op de dood:

"And as your first act begins
You realize they're all waiting
For a fall, for a flaw, for the end"

Maar soms ook zingt hij met een twist, met een grap met een scherpe ondertoon, zoals in Amputee:

"To ask is selfish of me
But when you leave my company
Do you sometimes feel like
An amputee?"

Als het misloopt in de liefde ("the mistake we call love") wil hij in Laziest lie niets van excuses weten:

"To apologize adds to insult (...)
Your words they scream
Beyond the blasphemy (...)
So please, please don't, please don't"

De muzikale basis voor Matthews liedjes vormen gitaar en piano. Soms begeleidt hij zichzelf op ukele, zoals op het zogenaamd vrolijke liedje Little bird. De muziek krijgt extra warmte doordat soms extra instrumenten worden toegevoegd. Dan weer klinkt er een hoorn, dan weer een accordeon of cello. Maar steeds met mate, op deze drumloze plaat. Het maakt de plaat tot een voorzichtig in elkaar gezet juweeltje, waar zorgvuldig gekozen is hoe met minimale middelen een maximaal effect kan worden bereikt. Wat mij betreft zeer geslaagd!