MSG - In the Midst of Beauty (2008)

Na een mindere periode, managers die met het geld ervan door gaan en een alcohol verslaving is Michael Schenker er weer helemaal bovenop. Op dit nieuwe album heeft hij een line-up om u tegen te zeggen. Don Airey, Neil Murrey, Simon Philips en orginele M.S.G. zanger Gary Barden. Dat zit dus wel goed. Maar sommige nummers zoals Competition en I Want You zijn helaas geen echte knallers. Het album kan dan ook niet tippen aan de eerste paar M.S.G. albums. Ook zingt Barden ietwat monotoon. Maar gelukkig maakt Schenker's gitaarspel een hoop goed. The Cross of Crosses is dan ook een prima nummer. Ook is Na Na toch best wel een fijne rocker. En End Of The Line luisterd lekker weg. 23 10 is M.S.G. te zien in Uden. Helaas niet in deze ster line-up. Maar wel met Chris Slade ( ex-Ac/dc, Asia, Uriah Heep ) en orginele bassist Chris Clenn.

Dit album vind ik dan wel weer goed. De eerdere drie vond ik eigenlijk slecht tot matig. Vreemd dat dit dan weer niet door iedereen wordt gewaardeerd.

Schenker herenigt met Barden, wij kalende hardrockers springen een gat in de lucht en het geluk kan niet meer op als blijkt dat Simon Philips, Don Airey (die nauwlijks te horen is) en Neil Murray ook van de partij zijn.
Ben ik cynisch ?
Een beetje wel maar de bandleden doen toch denken aan 30 jaar terug toen Michael Schenker 3 klassieke LP’s op rij uitbracht in slechts 3 jaar tijd.
Groot was mijn verbazing toen ik de eerste keer dit album heb gehoord, de produktie kan je vergelijken met een beginnend hardrockbandje uit pakweg 1980….
Dat kan natuurlijk niet meer goedkomen, breng dan niets uit denk ik dan al soleer je nog zo goed.
Verder speelt de ritmesectie echt stuitend simpel, in niets is te horen dat zij die gerenommeerde sessie-muzikanten zijn (zijn ze het wel ?).
De fan wordt eigenlijk voor gek gezet, wat een aanfluiting al en dan heb ik het niet eens over de songs gehad.

Wel, de poppy opener "City Lights" degradeerd je hifi-instalatie tot een AM-radiootje en dat zal die de gehele CD zo blijven.
Neemt niet weg dat het een goede song is die meteen blijft hangen.
Het veelvuldig herhalen van het reffrein in "Competition" irriteert, word teveel een kinderdeuntje zo.
Revanche in het sterke vlotte "You", heerlijke gitaarsolos en wat jammer dat de produktie zo slecht is.
Degene die dit naar de knoppen hielpen waren Michael zelf en Siggi Schwarz, een Duitse gitarist met wie hij wel eens meespeelde op cover-CD's.
Even volhouden want na het onbeduidende "End of the Line" doet "Summerdays" in vlagen denken aan Schenker's solo debuut-jaren vooral in het instrumentale middenstuk.
Standaard hardrock in "Night to Remember", met een geweldige solo maar als song stelt het teleur.

In de periode 1999-2003 maakte de MSG 3 erg goede albums die vol stonden met technisch hoogstaand gespeelde songs en voor mij eigenlijk de laatst echt goede releases van ze waren.
Aan die periode doet "Wings of Emotion" mij denken, licht bluesachtig en avontuurlijk ingespeeld met een sterk reffrein.
Het heilige vuur wakkert verder aan in het pittige "Come Closer", jammer van het kinderlijke refrein.
Hoogtepunt is "Cross of Crosses", alles klopt hieraan en voor even is de ouderwetse magie weer terug.

Het is toch wel duidelijk dat met een goede songwriter erbij Michael tot grootse dingen in staat is.
Dat was zo met Phil Mogg (van UFO), met Graham Bonnet en met Gary Barden is dat zo.
Dan krijg je echt afgeronde songs, en ook al staan er hierop een paar slechte op altijd hebben ze wel iets, welke ook geldt voor "Nana" waar mooie melodische zanglijnen op te horen zijn.
"The One" drijft op Michael zijn fantastische solos en voor het eerst een tof intro op de afsluiter "This Time" waarbij het avontuur weer eens word opgezocht.

Net als zoveel andere releases van de MSG is het weer net niet.
De redenen heb ik al aangegeven maar er is simpelweg toch teveel klasse te horen om niet minder als 3,5 sterrren te vergeven.

Misschien een herkansing op het aankomende album " bridge the gap" met doogie white en herman rarebell ( of zoiets, die van de scorpions iig) vanaf 22 november. Trailer op utube. ( klinkt als 1995 rb's rainbow).
Niemand die dit leest want zelf zijn laatste live album ( opgenomen in tilburg notabene!!) is hier al niet meer aangemeld waar moet dat heen met onze duitse vliegende V...

Het siert Michael dat hij regelmatig nog steeds nieuw werk uitbrengt.
Wil je een echt goed recent album horen van 'm koop dan "Gipsy Lady" die akoustisch is en waarop Gary Barden mooi laag zingt.
Echt goede songs en Michael verlaat daarop de platgetreden hardrockpaden.

Live vind ik de goede man echter een drama.
Hij brengt veel te veel live-albums uit waarop steevast al die oude meuk opstaat (Ufo, Scorpions en oud MSG werk) oftewel songs die al vele malen live verschenen zijn.

Als hij tourt na een nieuw album krijg je met moeite 2 nieuwe songs te horen, de rest is goud van oud wat routineus wordt gespeeld.

Het oude werk is denk ik ook waar de meeste mensen voor komen. ik ga veel naar bands uit de jaren 70/80 en die spelen allemaal voornamelijk oud werk. Heerlijk vind ik het en met mij de meesten merk ik altijd. Sommige bands geven ook toe dat ze alleen nog maar cd's maken zodat ze makkelijker optredens krijgen en meer kunnen vragen voor een show. Vaak is het ook zo dat het nieuwe werk kwalitatief niet kan wedijveren met het oude werk, waardoor het niet wordt gespeeld. Vwb Schenker vind ik dat hij de laatste twee optredens die ik zag (Uden en Tilburg) weer redelijk op de weg terug was en dat hij (voor zijn doen) in Tilburg zelfs enthousiast op het podium stond.

Ik weet dat het zo werkt, helaas.
Echter als echte fan (waartoe ik mezelf reken, heb vrijwel alles van hem) heb je het maar te doen met die oude meuk.
De afgelopen 10 jaar heb ik Michael 2x live gezien en die van Tilburg in 2004 was 1 van de slechste concerten ooit die ik gezien had.
Een paar jaar geleden in Purmerend met Gary Barden was redelijk maar meer ook niet.

Als je zijn beste songs van de laatste 15 jaar neemt en je gooit de mindere "oude" songs eruit zoals (Armed & Ready, Ready to Rock, Light's Out) dan worden zijn live-concerten voor de echte fan zoals ik weer wat leuker.

Tilburg 2004 was ik er (uiteraard) ook, was inderdaad echt te genant voor woorden. Hij mag van mij ook best een aantal oude songs wegdoen uit zn set maar toch niet Lights Out hoor Ach ja, zoals ik al zei ga ik juist voor de oude songs naar de concerten en heb ik me de laatste 2 keer best goed vermaakt bij hem. Ieder zo zijn ding, toch?

En een beetje vastigheid kan ook geen kwaad. Voor de noord amerika leg van de TOR 2012 tour neemtie mcAuly mee en in europa White. Dus een beetje nieuwe songs instuderen is er dan niet bij, lijkt me.

Zo gaat het al jaren, iedereen is inwisselbaar in zijn band.
De bandleden met wie hij op tournee gaat zijn bijna altijd verschillend als degene die op zijn CD's meespelen.
In het overzicht staan 42 bandleden vermeld !
Een echte band is MSG al een jaar of 20 niet meer, zijn wisselvalige live concerten bewijzen dat.
Nieuwe songs kunnen niet fatsoenlijk worden ingestudeerd, de oude klassiekers mochten ze die al niet kunnen spelen moeten thuis maar worden doorgenomen (althans zo komt het op mij over).

Financieel zal het wel niet anders kunnen, "In the Midst of Beauty" is in aanleg gewoon een goed album maar de low-budget productie verkloot veel.

Even over dat live album opgenomen in Tilburg, die is op 8 december 2012 al aangemeld maar staat onder Michael Schenker.
Met die comtinu wisselende bezetting durft hij het ook geen MSG meer te noemen.

Michael Schenker - Temple of Rock (2012)

[quoteMet die comtinu wisselende bezetting durft hij het ook geen MSG meer te noemen] [/quote]

Nee, deze band heet nu "Michael Schenker's Temple of Rock"

Ok, thanks. Had m inderdaad over het hoofd gezien.

Als ik het nog een beetje goed kan bijhouden is dit na Heavy Hitters uit 2005 en Tales of Rock 'n' Roll uit 2006 het derde album van Michael Schenker en originele zanger Gary Barden na zijn plechtig terugkeer bij MSG (of hoe het ook nog mag heten).

Ontgoochelen doet dit absoluut niet, daarvoor staan er genoeg interessante stukken muziek op maar soms moet ik denken dat het een beetje te simpel is, mooiste voorbeeld hiervan is het eerste trio nummers met zijn te vaak herhaalde hooks en refreinen. Het zorgt wel voor een fris, opgewekt en gedreven begin van het album maar je verwacht toch een beetje meer van een zo doorwinterd duo als Schenker en Barden, die samen verantwoordelijk zijn voor de twaalf songs op dit album. Te streng uitgedrukt misschien van mij want tenslotte stonden op hun albums in de jaren tachtig ook genoeg (te) simpele rockers op. En toch, what the hell betekent een titel als Na Na?

Gary Barden neemt geen risico's en laat de hoge noten weg, wat slim is gezien van hem gezien zijn magere reputatie op dat vlak. De ritmesectie van Simon Philips en Neil Murray doet wat het moet doen, de basis leggen, maar houdt het – opnieuw – te simpel. Vooral van een geweldige drummer als Simon Philips had ik toch meer verwacht. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet wat ik van het globaal geluid moet denken.

Toch zijn er genoeg van die interessante stukken muziek, Summerdays met eindelijk zo'n gedreven maar te korte solo van Michael Schenker, The Cross of Crosses en Ride on My Way. Toevallig of niet, het zijn de iets langere nummers op dit album. Nog even ter info vermeld ik dat van In the Midst of Beauty drie nummers in 2010 verschenen op het uitstekende livealbum The 30th Anniversary Concert: I Want You, A Night to Remember en Ride on My Way. Het valt op bij het beluisteren... tussen de oude krakers door.

Met zo'n line up verwacht je er eigenlijk meer van. Barden heeft zijn zang aan zijn capaciteiten aangepast. Heel begrijpelijk maar het maakt het wat gedwee allemaal. Toch is dit een prima album als je even doorbijt in het begin.
De sessie muzikanten Don Airey en Simon Philips kregen maar voor 3 dagen betaald ofzo. De ene speelt gewoon wat met de riffs mee en de ander geeft geen onbetaalde roffel teveel weg. Des te knapper dat MS het nog spannend genoeg kan houden om het album af te luisteren. Halfje extra daardoor..

Het voordeel was wel dat live de originele classics weer te horen waren met de originele zanger, inmiddels ook alweer bijna 10 jaar gelleden

Album picks: wings of emotion, iThe one, night to remember