Immortal - At the Heart of Winter (1999)

Ik vind de (sub)genretoplijst van RateYourMusic altijd een goed overzicht geven. Goede mix van de gerenommeerde klassiekers en minder bekende platen, bij de blackmetallijst bijvoorbeeld Weakling's Dead As Dreams (dit is trouwens een aanrader) op de zevende plek. Ook de grootste nachtmerrie van de blackmetalpurist: Deafheaven's Sunbather op plek 25.



Ja, dit is een goede analogie. Ook een stroming waarin bands alle kanten opgingen, maar ook uiteindelijk een soort van consensus over zogenaamd ''echte'' prog is.

Dank voor de tip Don, daar kan ik wat mee! Ik had overigens nog beloofd iets te schrijven bij Deafheavens verdeeldheid-zaaiende album, maar dat is er (nog) niet van gekomen. Blijft trouwens een waanzinnig album.

Het einde van de jaren 90 leek geen beste tijd voor Immortal. Het laatste album, Blizzard Beasts, was niet bepaald hun beste werk. En toen moest oudgediende Demonaz zijn gitaar aan de wilgen hangen vanwege een blessure. (Ja, ik weet dat hij bandlid bleef als tekstschrijver, maar aangezien je met de woorden ice, snow, cold en Blashyrkh een nieuwe Immortal-tekst in elkaar kunt flansen, kunnen we ons afvragen hoeveel tijd hij hieraan kwijt was.) Voor veel bands zou zo’n situatie het einde betekenen, of in ieder geval een flinke afname in kwaliteit. Maar niet voor Immortal. Abbath is de uitdaging aangegaan en de band heeft zich hier opnieuw uitgevonden.

De muziek klinkt duidelijk anders dan het eerdere Immortal-werk. De songs zijn langer en technischer. Abbath heeft de plek van Demonaz op de gitaar ingenomen en het moet gezegd: de man heeft een oor voor goede riffs! De stijl van Demonaz paste goed bij de pure black metal van de oudere albums, maar Abbath injecteert een vleug heavy metal in de nummers, waardoor alles heerlijk episch aanvoelt. En nergens verzandt dit in technisch exhibitionisme: het album is erg sfeervol en dit wordt versterkt door hier en daar een wat rustigere passage toe te voegen. Dat laatste moeten we niet te groot maken (het is geen Opeth of zo), maar bijvoorbeeld de intro van het titelnummer geeft aan dat de band ook echt wel rekening houdt met het sfeerelement.

Voor de productie bezocht men deze keer de Abyss Studio van Peter Tägtgren. Een naam die soms niet zo gewaardeerd wordt vanwege vermeende platgeslagen en klinische producties, maar dat hoor ik hier niet zo terug. Het is een lekker knallend album waarop je alle instrumenten goed kunt horen, en dat is precies wat At the Heart of Winter nodig heeft. Het grootste euvel van voorganger Blizzard Beasts— een fletse, dunne productie die alles doodsloeg — is daarmee opgelost.

Ik had deze op 4* staan, maar nu ik hem weer heb geluisterd, ga ik daar een halfje bij doen. Mijn favoriete plaat van Immortal.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Blizzard Beasts (3*)

Dit was inderdaad één van de betere projecten van Peter Tägtren.

En destijds een geslaagde verrassingsaanval van het ploeterende Immortal dat zichzelf na het wat onduidelijke Blizzard Beasts helemaal opnieuw uitvond.