Carpenters - The Singles 1969-1973 (1973)

Ik heb genoten van de - met vlagen infantiele - discussie in dit topic. Zelf ga ik er wat minder aandacht aan besteden. Fijn plaatje, ik ben blij dat ik hem in de kast heb staan. Ze hebben een heel mooi eigen geluid. Een beetje te soft naar mijn smaak, maar ik kan het zo nu en dan erg waarderen. Deze verzamel-lp heeft ervoor gezorgd dat ik zeker weet dat dit de laatste Carpenters-lp was die ik ooit heb gekocht. En dat klinkt negatief, maar ik bedoel te zeggen dat hun beste nummers hier vertegenwoordigd zijn.

Er is al verrassend veel geschreven bij dit album!
Een teken dat het een veelverkochte elpee geweest is, en sommigen deze wellicht aantroffen in de platenkast van ouders of grootouders. Het mag. Volgens Discogs in liefst 333 versies geproduceerd. En hier voor me ligt de CD, geproduceerd in Australië in 1990. Het gaat om geremasterde opnames, al hoor je daar niks van gelukkig, en wat opvalt is de keurige elpeelengte van nog geen 42 minuten.
De samenstellers hebben verschillende nummers mooi in elkaar over laten lopen.

De Carpenters, broer en zus, keurige Amerikaanse artiesten, zo op het eerste gezicht. Maar wat een tragiek achter de schermen. Broer aan de pillen en een persoonlijkheidsstoornis, Karen, ach ja die arme Karen, ging ten onder aan de prestatiedruk en anorexia. Ze zingt zo prachtig over liefde die ze nooit zelf heeft ervaren. Wat een stem, wat een talent! Maar tranen schieten me in de ogen. Het echte leven is niet altijd zo lief.

Tenslotte nog even iets naar aanleiding van de discussie hierboven over de ademhalingstechniek van Karen. Ze zong in werkelijkheid vrij zacht in de studio. De microfoon at ze bijna op, en als je goed luistert hoor je soms een spatje mondvocht klinken. Zo dichtbij zong ze in. Ik ken geen live-platen van de Carpenters. Voor een grote zaal zal ze anders geklonken hebben, denk ik. Maar de studio was haar plek.