Thin Lizzy - Jailbreak (1976)

Ja, klopt uiteraard. Heb die UK Tour '75 meegeteld maar die is toch echt live.

Ja, en die kwam pas jaren (lees: onlangs) uit.

Helemaal waar, een kronkel in mijn hoofd!

Waar ik Bad reputation en Johnny the Fox een beetje vind tegenvallen is deze Jailbreak geweldig. Staat eigenlijk geen minder nummer op. De 35 minuten zijn zo om. Echt goede composities met veel afwisseling in tempo. Top album

Mijn eerste kennismaking met Thin Lizzy was toen ik als jonge gast de single "The Boys Are Back in Town" hoorde op de radio. Pas vele jaren later cd's beginnen aan te schaffen van TL. Dit was mijn eerste TL plaatje.
Echt geweldig toch. Echt zo'n typische jaren 70 (hard) rock sound.

Op Record Store Day in april verschijnt het album in een alternatieve versie, zó anders dat hij op MuMe een eigen ingang heeft. Kijk hier maar eens.

Wie zit daar nou op de wachten?

Beperkte oplage, die raakt wel op!

Ja dat denk ik ook wel. Om vervolgens doodleuk een jaar later weer uitgebracht te worden in een andere kleur. Alles voor het uitmelken! Ik betrap mezelf erop dat ik de laatste maanden weer wat cd's heb gekocht. De prijzen van nieuw vinyl zijn al een tijdje dusdanig belachelijk dat ik het wel best vind zo langzamerhand.

Dat hele record store day-hipstergelul doet de zaak geen goed inderdaad.

En dat is eigenlijk zonde want ooit was die dag bedoeld om de destijds in zwaar weer verkerende platenzaken in het zonnetje te zetten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Thin Lizzy - Jailbreak (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Thin Lizzy - Jailbreak (1976)
De Ierse band Thin Lizzy maakte tussen 1971 en 1983 een flinke stapel albums, waaronder het geweldige live-album Live and Dangerous, maar ook het uitstekende studioalbum Jailbreak, dat deze week 50 jaar oud is

Het is altijd leuk om na te gaan welke albums precies 10, 25 en 50 jaar geleden verschenen. Het geeft niet alleen een aardig inkijkje in de geschiedenis van de popmuziek, maar laat soms ook pijnlijk horen hoe beperkt houdbaar muziek kan zijn of hoe snel muziek weer vergeten is. De laatste week van maart had in 2016 niet veel bijzonders te bieden en ook in de laatste week van maart in 2001 verscheen er niet veel bijzonders. In de laatste week van maart in 1976 verscheen meer moois, zeker voor de liefhebbers van stevige rock. Naast 2112 van Rush, Presence van Led Zeppelin en Destroyer van Kiss verscheen ook Jailbreak van Thin Lizzy en dat is nog altijd een geweldig album.

Bijna op de dag af vijftig jaar geleden verscheen het album Jailbreak van de Ierse band Thin Lizzy. Het is een album dat ik zelf niet in de kast heb staan, want mijn liefde voor hardrock beperkte zich tot slechts een klein deel van mijn puberjaren en ik kwam Thin Lizzy pas laat op het spoor.

Ik heb maar één album van de band uit Dublin en dat is het live-album Live and Dangerous uit 1978. Dat vind ik overigens wel een fantastisch album en het is een album waarop ruim de helft van de tracklist van het twee jaar eerder verschenen Jailbreak is te vinden, waardoor het studioalbum uit 1976 wel voor een belangrijk deel bekend klinkt.

Jailbreak is het zesde album van Thin Lizzy en het is volgens velen het beste album van de band. Daar is wat voor te zeggen, want de eerste paar albums van de Ierse band zijn nog niet heel sterk en ook de albums die de band in haar nadagen maakte zijn qua niveau ver verwijderd van Jailbreak. Ik noemde hierboven mijn snel overgewaaide liefde voor hardrock, maar als ik naar Jailbreak luister hoor ik veel meer dan hardrock. Dat wist ik natuurlijk al lang, want ook Live and Dangerous laat veel meer horen dan hardrock.

Thin Lizzy werd in 1969 geformeerd door zanger en gitarist en bassist Phil Lynott, die zijn jeugdvrienden Brian Downey en Eric Bell rekruteerde als drummer en gitarist. Toen in 1976 Jailbreak verscheen was Eric Bell vervangen door gitaristen Scott Gorham en Brian Robertson, die met z’n tweeën enorm veel invloed hadden op het geluid van de Ierse band.

Thin Lizzy zou gedurende haar bestaan overigens flink wat gitaristen verslijten, waaronder een aantal snarenwonders, want ook Gary Moore, Snowy White en John Sykes maakten deel uit van de band. De bezetting met Scott Gorham en Brian Robertson is wat mij betreft de ultieme bezetting en het is de bezetting die schittert op Jailbreak.

Dat Thin Lizzy veel meer is dan hardrock hoor je onder andere in het gitaarspel op het album. Scott Gorham en Brian Robertson vullen elkaar steeds prachtig aan en zorgen voor een veelkleurig gitaargeluid dat varieert van behoorlijk zwaar aangezet tot fraai melodieus. Het is gitaarwerk dat deels aansluit bij de kaders van de hardrock, maar ook andere rockinvloeden hebben hun weg gevonden naar het gitaarspel van Scott Gorham en Brian Robertson.

Minstens even belangrijk voor het zo karakteristieke geluid van Thin Lizzy is de stem van Phil Lynott. De muzikant uit Dublin had veel meer soul in zijn stem dan de zangers van de grote en minder grote hardrockbands uit de jaren 70 en schittert op Jailbreak. De Ierse muzikant hield er ten tijde van Jailbreak al geen hele gezonde levensstijl op na, maar zijn stem is op het album nog niet erg aangetast door de drank en drugs die ervoor zouden zorgen dat Phil Lynott in 1986 op slechts 35-jarige leeftijd overleed.

Jailbreak is deze week zoals gezegd vijftig jaar oud en dat hoor je ook wel, maar het album heeft de tand des tijds tegelijkertijd ook redelijk goed doorstaan. Als ik luister naar hardrock albums uit de jaren 70 valt me vaak op hoe eenvoudig en eenvormig deze albums soms zijn, maar Jailbreak van Thin Lizzy staat zowel qua zang als qua muziek als een huis. Ik vind Live and Dangerous door de geweldige sfeer op dat album en de grotere selectie songs nog net wat beter, maar Jailbreak is absoluut een klassieker. Erwin Zijleman