Thin Lizzy - Jailbreak (1976)

Fantastisch album met 4 absolute topsongs (Jailbreak, The Boys Are Back in Town, Cowboy Song en Emerald). Ook Warriors vind ik geweldig. Running Back en Fight or Fall zijn de twee minste nummers, maar het zijn nog altijd leuke songs.
Kortom, dit is een topalbum: 5*!

Thin Lizzy's bekendste en meest verkochte studio-album is een luistergenot van begin tot einde.

Vijf van de negen nummers komen ook voor op het sublieme Live & Dangerous, en daarbij vergeleken zijn deze versies iets braver en meer gepolijst, maar dat kan de pret niet drukken, en ook de andere nummers zijn zeker de moeite waard.

De spits mag worden afgebeten door het titelnummer, een simpel maar effectief nummer dat de spanning van een ontsnappingspoging van een groep rusteloze gevangenen in beeld weet te brengen.

Angel from the Coast en Romeo and the Lonely Girl zijn aanstekelijke, funky nummers met die heerlijke melodieuze gitaarharmonieën en -solo's waar Thin Lizzy hun handelsmerk van wist te maken.

Running Back (met dat mijmerende orgelthema en die soulvolle saxofoonpartij) en Fight or Fall (mooi gebalanceerde wisselwerking tussen drums, bas en nostalgische gitaren) zijn intieme rustpuntjes, die mij doen wegdromen met Lynott's karakteristieke, hongerige croon die als een warm deken over je heen komt.

Warriors en The Boys Are Back in Town behoren tot de meest energieke, rockende songs van de plaat, die centraal op dit album een adrenaline-opwekkend één-tweetje vormen en de vingers doen jeuken om de luchtgitaar vast te pakken en volledig los te gaan, en op het einde van Warriors móet je gewoon luchtdrummen als een malloot.

Cowboy Song begint gezellig rustig, als ware je zelf een cowboy die zijn handen warmt aan het kampvuur in de wildernis onder een door sterren verlichte hemel. Geleidelijk bloeit het open tot een geweldige compositie, waarbij de eenzaamheid tastbaar wordt en je zowaar zelf heimwee krijgt naar een ver verwijderde liefde aan het thuisfront.

Tot slot krijgen we Emerald, ook voor mij dé kraker van deze plaat, die in de live-versie gewoon nog intenser voor de dag wordt gebracht. Je waant je middenin het slagveld middels Lynott's teksten, Downey geeft het beste van zichzelf met gepast robuust drumwerk, en de synergie tussen Gorham en Robertson's vingerwerk op de zessnaren (met afwisselende scheurende solo's die je om de oren vliegen) op dit nummer is zonder meer van het beste dat er ooit op plaat gezet is in de hardrock-wereld. Het is niet moeilijk om te zien waar bands als Iron Maiden vervolgens de mosterd hebben gehaald.

Alles bij elkaar beschouwd moet ik toch concluderen dat Thin Lizzy een ondergewaardeerd collectief is gebleven binnen de hardrock-scène. Ze hebben een imposante discografie bij elkaar geschreven, hun invloed op latere grote acts (Metallica, Iron Maiden, Judas Priest) is onmiskenbaar en de muziek, hoewel duidelijk te kaderen binnen de hardrock-scène van de jaren '70, blijft wat mij betreft nog steeds stevig overeind meer dan 40 jaar later. 4,5*

De eerste plaat van Thin Lizzy die ik kocht en de enige die ik een beetje ken, voordat ik aan deze marathon begin. Toch is het alweer enkele jaren geleden dat ik Jailbreak voor het laatst geluisterd heb, maar alles valt snel weer op z'n plaats. Zo'n tien jaar geleden was ik dus nog wel wat teleurgesteld door het rustige karakter van de meeste songs, maar inmiddels kan ik daar goed mee omgaan. Wellicht dat de plaat daarom wat op me gerijpt is.

Toch vind ik de hardere songs het leukst. The Boys Are Back In Town verveelt me nooit met de heerlijke drive en prachtige harmonieuze solo's. Warriors valt daarom ook goed in de smaak. Grappig dat het rustigste nummer, Fight Or Fall, hier niet echt gewaardeerd wordt. Zelf vind ik het een schitterend rustpunt vinden. Lang zat ik op een dikke 4* te broeden, maar na het horen van het licht epische Emerald ga ik toch voor 4,5*. Nu is Thin Lizzy lekker op dreef!


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Nightlife
4. Vagabonds Of The Western World
5. Thin Lizzy
6. Shades Of A Blue Orphanage

Toch iets minder dan Fighting, vanwege het feit dat het album wat meer hoogte- en dieptepunten heeft. Jailbreak, Warriors, The Boys Are Back In Town en Emerald zijn echt fantastische rocksongs, maar songs als Running Back, Fight Or Fall en helaas ook Cowboy Song doen het voor mij toch niet helemaal. Nergens echt slecht, maar ik vind het verschil tussen de echt goeie songs en de mindere songs toch dermate groot, dat dit het luisterplezier wat minder maakt. De eerder genoemde hoogtepunten maken echter een hoop goed, waardoor Jailbreak zeker goed uit te zitten is.

Voorlopige tussenstand:
1. Fighting
2. Jailbreak
3. Vagabonds Of The Western World
4. Nightlife
5. Thin Lizzy
6. Shades Of A Blue Orphanage

Eindelijk begint 'Thin Lizzy' voor mij een beetje te lopen, en begint het rock geluidje en gevoel meer naar boven te kruipen. 'Jailbreak' is ten opzichte van zijn voorgangers een heuse top plaat. Met de titelsong had ik persoonlijk niet veel, alleen wat daarna volgde was stuk voor stuk prachtig om te luisteren met heerlijke solo's, prima zang en een fijne productie. Voor mij begon het echt rockende gevoel pas te komen toen 'Warriors' bezig was en natuurlijk met de klassieke 'The Boys Are Back in Town' was het kikke. Voor mij hebben de nummers 'Emerald' en 'Cowboy Song' een stempel achter gelaten, en vooral met het laatste nummer 'Emerald' weet de band echt te overtuigen. Top plaat, hopelijk gaan ze zo door!

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Nightlife
05. Thin Lizzy
06. Shades Of A Blue Orphanage

De plaat waarmee het eindelijk ging lopen voor Thin Lizzy. Kan me herinneren rond 1985 te hebben gelezen dat de band met de release een prijsvraag organiseerde. De winnaar was een gedetineerde, die echter de prijs niet in ontvangst kon nemen omdat hij was ontsnapt. De band had het verhaal uit de duim gezogen, maar de media trapten er gretig in: gratis reclame. Of het verhaal van deze promotietruc werkelijk klopte, betwijfel ik; ben het sindsdien nooit tegengekomen.

Laat de muziek voor zichzelf spreken: eindelijk vallen de stukjes op hun plek. Sterke songs, goed geproduceerd, met een ietwat duistere maar spannende hoes van Jim Fitzpatrick. Hij bestaat ook als klaphoes, maar in Nederland ben ik die volgens mij nooit tegengekomen.
Naast de (over?)bekende nummers die twee jaar later op Live and Dangerous zouden belanden, heb ik tegenwoordig veel met de minder bekende liedjes. Na de titelsong en het eveneens rockende Angel from the Coast volgt Running Back, waarvan Graeme Thomson in 'Cowboy Song' (2016) vertelt dat het de breuk met Gale beschrijft, de vrouw met wie frontman Phil Lynott jarenlang een relatie had.
Op Romeo and the Lonely Girl klinkt net als op de eerste twee nummers Lynotts voorliefde voor de cinema door, terwijl drummer Brian Downey zich van zijn meest swingende kant laat horen. Op de B-kant staat het vrij onbekende Fight or Fall met een poëtische tekst over volwassen worden.

Geproduceerd door John Alcock, die zijn studio in een voormalig kerkgebouw had. Het vierde album alweer in de legendarische viermansbezetting en eindelijk was het succes daar. Vertigo had veel geduld gehad, maar Jailbreak "totally changed the band's life" vertelt gitarist Scott Gorham in zijn boek 'Thin Lizzy: The Boys are Back in Town.'
Een Amerikaanse tournee in het voorprogramma van Rainbow verliep op rolletjes, totdat Lynott geelzucht kreeg en de band in juni 1976 noodgedwongen huiswaarts keerde, vertelt Mark Putterford in 'Philip Lynott: The Rocker' (1994). De zanger moest naar het hospitaal en alcohol was verboden. Maar toen de band in juli in de Londense Hammersmith Odeon stond, wisten ze niet wat hen overkwam, zo enthousiast was een afgeladen zaal. Na afloop keerde een zieke Lynott terug naar het ziekenhuis in Manchester; alhoewel nog verre van genezen had hij deze thuiswedstrijd niet willen afzeggen. In het ziekenhuis schreef hij de muziek voor de volgende elpee, Johnny the Fox.

In 1990 was ik in de Verenigde Staten. Het waren de maanden van de Golfoorlog en in een supermarkt hing een fotobord met daarop de portretten van de lokale soldaten die in Irak waren geweest. Daarboven stond in koeienletters: 'The boys are back in town.' Ik vond het mooi.

Het album verscheen in 2011 in Deluxe Edition als 2cd, de versie die ook op streaming staat. Niet iedereen is even blij met deze uitgave, maar het onderstreepte weer eens dat op Jailbreak eindelijk alles klopte. Een wonder dat ze daar maar liefst vier elpees de tijd voor kregen, onderstreept een nog altijd verwonderde Gorham in zijn boek.