Thin Lizzy - Johnny the Fox (1976)

Tja het vreemde bij mij is dat ik door de jaren heen allerlei lizzy nummers heb gaan zien als mijn eigen klassiekers. En die wijken nogal af van de so called echte klassiekers. Zo vind ik borderline van deze cd een echt hoogtepunt. De orginele versie van bijv dont believe a word vind ik vele malen beter dan deze op johnny the.... Heerlijk hoe phil zijn zanglijnen op een melancholieke wijze weet te brengen. Dat is trouwens zijn handelsmerk of niet soms. Mooie text prachtige sfeer i love it. Maar om eerlijk te zijn moet je bij mij niet aankomen om een objectieve cd bespreking. Want naar mijn idee hebben alle lizzy cd's wel iets. Op de eerste 2 na.


Iggy/diver

Net wanneer je Thin Lizzy denkt te begrijpen, krijg ik een nogal vreemde plaat voor de kiezen. Johnny The Fox opent als een standaard Lizzy-album. Johnny, Rocky en Borderline zijn prima songs. Steken lekker in elkaar en ik hoef enkel achterover te hangen op de stoel om te genieten. Daarna echter lijkt het alsof de band te weinig tijd had om de resterende songs af te maken. Ze duren ook maar tussen de twee en bijna vier minuten. Echt geweldig is het allemaal niet. Het heeft ook niet echt iets inhoudelijks te bieden. Bij Massacre trekt dat weer wat bij. Sweet Marie is een fijne ballad, maar het beste nummer wat mij betreft is Boogie Woogie Dance. Strafte ik Thin Lizzy eerder of op zijn experimenten, hier juich ik het toe. Het is wat spacy/psychedelisch en dat Lynott hier net wat lager zingt, pakt goed uit. door deze kraker zet ik 'm net boven Nightlife

Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Fighting
3. Johnny The Fox
4. Nightlife
5. Vagabonds Of The Western World
6. Thin Lizzy
7. Shades Of A Blue Orphanage

Ah, dit gaat lekker! Eigenlijk bevalt alleen Old Flame niet echt, maar zodra ik een track als Massacre hoor voel ik me toch wel helemaal tevreden. Het album is vrij consistent van kwaliteit en bij vlagen ook lekker stevig. Johnny en Rocky openen het album lekker en in het schandalig korte Don't Believe A Word hoor ik echt een fantastische gitaarsolo voorbijkomen. Boogie Woogie Dance sluit het album ook lekker opzwepend af. Op dit soort momenten hoor ik de band het liefste, aangezien ze als ze stevig spelen gewoon ook het meest intens klinken. Erg fijn!

Voorlopige tussenstand:
1. Johnny The Fox
2. Fighting
3. Jailbreak
4. Vagabonds Of The Western World
5. Nightlife
6. Thin Lizzy
7. Shades Of A Blue Orphanage

Nah, dan denk je dat 'Thin Lizzy' eindelijk de goeie weg is ingeslagen met een fantastisch album 'Jailbreak' zijn ze denk ik weer omgekeerd want dit album vond ik weer een stuk minder. Het klinkt allemaal weer zo ziet, en bij het nummer 'Borderline' had ik al snel een 'Eagles' gevoel, die sound komt wel een beetje naar boven. En nee, ik ben niet echt een groot fan van de 'Eagles' dus daar was ik niet héél blij mee.. Het opening's nummer klonk heerlijk. 'Boogie Woogie Dance' was inderdaad nog een andere uitschieter in het album en ook 'Don't Believe A Word' is een toppertje maar met de rest had ik niet zoveel. 'Sweet Marie' vond ik tien keer niks, al dat gezwijmel. 'Johnny the Fox' was niet echt mijn album, ondanks dat het album vol zit met heerlijke gitaarsolo's en ook een lekkere zang knalde de band er wel door heen, zeker als de nummers niet meer boven de drie minuten uit komen. Toch mis ik iets, maar wat?

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Johnny the Fox
05. Nightlife
06. Thin Lizzy
07. Shades Of A Blue Orphanage

Nadat ik ontzettend had genoten van Thin Lizzy’s Live and Dangerous en Black Rose, was Johnny the Fox hun derde album dat ik uit de bieb leende. Ergens in ’81 waarschijnlijk. Op de hoes uitgezocht, nadat ik her en der had gelezen dat dit uit de legendarische jaren met gitarist Brian Robertson kwam. Ook in de Lizzybiografieën die ik vanaf eind jaren ’90 las, kwam ik steevast tegen dat deze fase de allerbeste van de band was. Spoiler: oneens.

Als puber viel de plaat me tegen: ik wilde minimaal uptempo hardrock / metal, maar op deze plaat klinkt nogal eens softrock. Okay, hij is uit ’76 en voor de stevige rock en metal die ik wilde, was het toen nog niet de tijd, uitzonderingen als bij bijvoorbeeld Purple en Sabbath daargelaten. Maar de tempo’s zijn te vaak laag en de sfeer wel erg knus.
Alleen Johnny en Don’t Believe a Word vielen meteen goed, waarbij ik de bescheiden blazers in Johnny voor lief nam. Heerlijke riffs, ook al zijn de liedjes zeker niet hard. Midtempo liedjes als Fool’s Gold en Old Flame vond ik wel aardig, vooral dankzij de gitaarlijnen.
De ballades Borderline en vooral Sweet Marie bevielen op zich goed, maar omdat dit geen ruige plaat is, kakte de plaat daar wel erg in.

Mijn muzieksmaak veranderde door de jaren heen. Soms bevalt een album mij beter of juist slechter dan vroeger. Heb de plaat daarom gisteren en vandaag via streaming weer eens een paar keer gedraaid.

Wat opvalt is dat de liedjes hoorbaar een akoestische basis hebben. De weemoedige aard daarvan vond ik in 1981 mooi en dat geldt nog steeds. Ik herken van toen onmiddellijk diverse fraaie twin-leadgitaarmelodieën, die ik nog altijd kan meezingen. Goede composities.
Hetzelfde geldt voor enkele tekstfragmenten: zoals de verhalen over Johnny, of “But my home is where my heart is, and my heart is not at home” in Sweet Marie, waar de melancholie eraf druipt met op de achtergrond een sitar - perfect getimed. Lynotts fascinaties met geschiedenisverhalen en Amerika klinken in veel teksten, naadloos verweven met de Keltisch-Ierse wortels.

De ruige tracks doen me net als veertig jaar geleden weinig: bij Massacre en Boogiewoogie Dance mis ik nog steeds sterke riffs en de typisch knusse jaren ’70-productie helpt hier ook al niet.
In Sweet Marie werkt die productie juist wél, hoe heerlijk klinkt dat met zijn strijkersarrangement! Het zou zó door bijvoorbeeld Jonathan Jeremiah kunnen worden gecoverd, past goed bij diens hit Happiness.

De vergelijking met de Eagles, hierboven gemaakt door Kondoro0614, snap ik goed. Minder begrip heb ik voor Martin Popoff, wiens vlogs ik regelmatig op YouTube bekijk. Volgens de Engelstalige Wikipedia noemt hij het o.a. 'soft-edged metal'. Metal? Beter lijkt mij een kruising tussen westcoast- en Celtic rock, duidelijk gemaakt met het oog op de Verenigde Staten. Het resultaat heeft diverse mooie momenten, maar is als geheel wisselvallig.