Thin Lizzy - Chinatown (1980)

De hardste Thin Lizzy tot nu toe.

En daarmee bedoel ik te zeggen dat Chinatown heel erg tegen vroege heavy metal aanschurkt. Het gitaargeluid spreekt boekdelen. Ik mag dat als metalhead natuurlijk wel. Ook wel als een track als Killer On The Loose vooral punk aanvoelt. Het fellere gitaarwerk is wat ik al een tijdje zoek en allang verwacht had in de muziek van Thin Lizzy. Het is sneller en harder dan het oudere werk. Het zorgt voor een veel toffere vibe en de songs mogen er zeker wezen. Zelfs de wat vreemdere tracks, zoals Genocide (The Killing Of The Buffalo) intrigeert me ergens wel. Ik snap nu wel waarom bands als Iron Maiden door Thin Lizzy geïnspireerd zijn. De dubbele gitaarpartijen zijn om je vingers bij af te likken. Ik durf deze ook niet boven Jailbreak te zetten, maar hopelijk komt er nog eentje die me wel overhaalt.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Chinatown
3. Black Rose
4. Fighting
5. Bad Reputation
6. Johnny The Fox
7. Nightlife
8. Vagabonds Of The Western World
9. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

Ja, dit gaat ook nog steeds de goede kant op. Zonder over te willen komen als een persoon die zijn gerief alleen bij 'hard and heavy' kan halen: Thin Lizzy werkt toch echt het beste als ze gewoon lekkere hardrock spelen. Ik vind Didn't I persoonlijk een iets mindere track, maar als ik Genocide (The Killing Of The Buffalo) hoor, voel ik me gewoon wel lekker energiek. Net iets minder dan Black Rose, maar muzikaal om van te smullen en een duidelijke inspiratiebron voor de N.W.O.B.H.M. die in opkomst was.

Voorlopige tussenstand:
1. Black Rose
2. Chinatown
3. Johnny The Fox
4. Fighting
5. Jailbreak
6. Bad Reputation
7. Vagabonds Of The Western World
8. Nightlife
9. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

Heb van m’n schatje de gehele Thin Lizzy reeks cadeau gekregen voor vaderdag, originele cd masterings. Doe van een voor een verslag.

Chinatown krijgt er wat van langs van critici en sommige fans, niet in de laatste plaats vanwege Snowy White’s wat cleane gitaargeluid en volgens sommigen wat mindere composities.

Ik vind het een heel lekkere plaat dat wat droog en punky klinkt. Staat als een huis met die kenmerkende Lizzy-aanpak en de poppy neigingen van ome Phil.
Helemaal geen zwaktebod als je het met de andere platen vergelijkt en hetzelfde vind ik ook gelden voor het hieropvolgende Renegade dat helemaal geen genade kent van de critici.

Yes! Eindelijk weet 'Thin Lizzy' weer met de sound te komen waar ik toch echt van houdt en na de plaat grijsgedraaid te hebben afgelopen dagen nu maar eens tijd om hem in de marathon mee te nemen. Met 'We Will Be Strong' kenmerkt Lizzy weer hun standaard opening die soms wat zoetig kan proeven maar over het algemeen aardig weg tikt. Echter, toen de titeltrack 'Chinatown' begon was ik verkocht en omver geblazen, wat een heerlijke rock plaat was dit! Echt genoten van het gitaarwerk, prima zang en het nummer zat mooi in elkaar. Ook 'Sugar Blues' en 'Genocide' vond ik beiden prima nummers. Toch had ik met het rest van het album wat minder, de nummers waren verre van slecht maar ze hadden me wat minder te pakken dan de drie genoemde nummers. Da dit album zeker boven de rest weet uit te schieten is een feit, al blijft 'Jailbreak' wel een tikkeltje sterker.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Vagabonds Of The Western World
04. Black Rose
05. Fighting
06. Johnny the Fox
07. Bad Reputation
08. Nightlife
09. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

De tweede plaat van Thin Lizzy die ik leerde kennen was Chinatown en ik weet nog precies welke liedjes deze puber ergens rond 1981 op cassettebandje opnam: We Will Be Strong, Sweetheart, Sugar Blues, Killer on the Loose en Hey You.

Heb deze week de biografie The Rocker (1994) van Mark Putterford er weer eens bijgepakt. De totstandkoming van deze plaat was op z’n minst eigenaardig. Op tournee voor Black Rose had Gary Moore de band verlaten en was vervangen door de inderhaast ingevlogen Midge Ure. Die kon zich bij latere concerten concentreren op toetsen, want ene Terrence “Snowy” White werd als eerste Engelsman ooit toegelaten tot de Iers/Schots/Amerikaanse band, woonachtig in Londen. Hij kwam er begin 1980 achter dat werk dat hij met de band in de studio opnam, ook op Lynotts solodebuut Solo in Soho was beland, waarvoor hij liever als sessiemuzikant was betaald. Ure was inmiddels vertrokken naar Ultravox en vervangen door de piepjonge toetsenist Darren Wharton, wiens bijdragen op Chinatown uiterst bescheiden zijn.
Ook noteert Putterford dat Killer on the Loose ontbrak bij concerten na protesten; dit vanwege de Yorkshire Ripper die in die dagen frequent de kranten haalde; ook die in Nederland weet ik nog.

Omstreeks de tijd dat ik de biografie kocht, kocht ik ook de elpee, die ik ergens op mijn levensweg weer "verloor" . Maar inmiddels op cd in huis en met frisse oortjes beluisterd.
De muziek is als een vriend die ik te lang niet zag. Heerlijk is de heldere productie van de twee maanden geleden overleden Kit Woolven, die op voorganger Black Rose al technicus was. Ik vind Chinatown zelfs lekkerder klinken dan de voorganger. De composities zijn meer riffgeörienteerd, waardoor aansluiting kwam met de nieuwe lichting hardere bands die in datzelfde 1980 doorbrak. Daarmee ook met een nieuwe generatie fans, zoals dit jongetje van toen.

Putterford is kritisch in zijn zeer lezenswaardige boek: “…in general the new material lacked the punch…” Nou Mark, dat ben ik níet met je eens. De liedjes die ik toen goed vond, kregen zelfs in de loop der jaren gezelschap van alle andere songs: ben de één na de ander gaan waarderen, met als uitschieter pareltje Genocide. Maar bijvoorbeeld ook de titelsong en de enthousiaste aankondigingen door Lynott van Snowy White in Having a Good Time.
Prachtige twinriffs en gitaarschema’s zijn kenmerkend voor deze fase; ik kan er geen genoeg van krijgen, de plaat heeft mij de voorbije week dagelijks uit bed weten te sleuren! Hoe diep is de tekst in Sweetheart en in Didn’t I hoor ik zinnen die een half jaar eerder bijna letterlijk op Ode to a Black Man op Lynotts soloplaat verschenen; solo en band liepen hier inderdaad compleet door elkaar, zoals Putterford al uitlegde.

Zijn generatie was niet zo te spreken over het Lizzy van de jaren ’80, ik dus wél. Heerlijk, verslavend plaatje!

PS Mensen die klagen over de hoes van Jim FitzPatrick, moeten uitkijken: de Chinese triade (afgebeeld op de hoes) weet waar je huis woont...

Na Black Rose vind ik Chinatown een kleine tegenvaller. Exit Gary Moore, enter Snowy White. Een prima gitarist en hij speelt samen met Scott Gorham fraaie twin gitaarpartijen maar ik mis de bite van Gary Moore en Brian Robertson die allebei garant stonden voor spetterend gitaarwerk. De songs kunnen me ook niet zo bekoren, het is allemaal nét niet.