Thin Lizzy - Renegade (1981)

Als John Sykes op dit album had meegedaan dan denk ik dat Renegade beter tot zijn recht was gekomen. Geen kwaad woord over de tandem Scott Gorham/Snowy White maar op dit album klinkt het gitaarwerk af en toe iets te tam. John Sykes zet in z'n eentje een muur neer waar je u tegen zegt. Maar goed, Renegade. Zal niet gemakkelijk zijn geweest om te concurreren met de nieuwe invasie NWOBHM bands en misschien wilden ze dat niet maar the pressure zullen ze zeker hebben gevoeld. Angel Of Death, Renegade en Hollywood (wél spetterend gitaarwerk) kunnen zowieso niet stuk. The Pressure Will Blow (..) is een beetje melig maar heeft wel een mooie riff. Leave This Town had wat mij betreft wel achterwege mogen blijven.

Snowy White die meer blues georiënteerd is zou hierna vertrekken en zelfs onze Adje Van den Berg is gepolst als vervanger (hield er een koffer snaren aan over) maar John Sykes nam zijn plek over. Een wijs besluit.

Een van mijn favoriete Lizzy platen. Favoriete songs: De opener: Angel of Death, het titelnummer, Hollywood en It's getting dangerous is ook geen misselijke uitsmijter. Fats en Mexican Blood zijn uitstapjes waar je van moet houden. Ik kan ze wel waarderen. Het geeft ook aan hoe veelzijdig Phil Lynott was

Laat ik voorop stellen dat Thin Lizzy nooit een zwak, middelmatig of teleurstellend album heeft gemaakt, ook Renegade is puur genieten. 'Hollywood (Down on Your Luck)', 'Angel of Death', 'Renegade' en 'Mexican Blood'. Het album heeft een lekkere flow. Brian Downey is trouwens een fantastische drummer en vaak onderbelicht, Downey is zeker ook één van de redenen waarom Thin Lizzy so geweldig is en mijns inziens één van de betere bands.

Von Helsing schreef:Zó! Bám jonguh! Eén van de drummers van wie ik meteen hoor dat hij het is. Een eigen stijl die ik herken aan onder meer zijn breaks.
Hij is één van de redenen dat ik Close as You Can Get van Gary Moore wil hebben, een onbekender album van diens blueswerk met... Brian Downey op drums.

Gary's één na laatste album en inderdaad het hebben waard.

Het zal Brian Downey zijn...

Ja, gerepareerd! Robert Downey (jr) is een acteur...

Ja, voor Brian Downey mag best wel eens (en wel vaker) de loftrompet gestoken worden. Uitstekende drummer met een eigen stijl. Je pikt 'm er zó uit als-ie achter de kit zit. Speelt ook mee op de eerste solo-plaat van Phil Lynott. Jammer genoeg op de tweede slechts op één nummer; daar wordt voornamelijk een drumcomputer ingezet. Op een nummer als King's Call is hij geweldig op dreef.

Zeer zeker mee eens. Downey is een klasbak. Absoluut mede verantwoordelijk voor de algehele Lizzy sound.

Ik doe wat Downey betreft ook nog graag even een fikse duit in het zakje
Fenomenale drummer met een uit duizenden herkenbare stijl. Geen drummer die het daarna probeerde komt ook maar in de buurt van zijn feel en groove in het Thin Lizzy werk. En daar zaten ook geen misselijke namen bij...

Ook ik moet me aansluiten bij bovenstaande wat betreft de loftrompet voor de heer Downey. Een van mijn favoriete drummers.

De laatste jaren heeft hij concerten gegeven met zijn Brian Downey’s – Alive & Dangerous band. Hier van is het een en ander op Youtube te zien, betreft Thin Lizzy nummers. Volgens mij is dat hier al eerder vermeld, maar voor diegenen die dat gemist hebben zeer de moeite waard om deze held in actie te zien in recentere tijden.

Geweldige plaat vind ik. Met heerlijke bravoure en constant doordenderend tempo. Krijg bij meerdere nummers datzelfde gevoel als bij LA Woman. Gevaarlijk om op te hebben als je in de auto zit (qua snelheidsovertredingen). Zoals hierboven al meerdere keren aangehaald: fantastisch drumwerk. Ik ga eens op ontdekkingstocht in het oeuvre van Thin Lizzy, ken er niet zo gek veel van eerlijk gezegd.

Afgelopen week kocht ik bij The Record Hustler in Den Bosch de docu-dvd 'Thin Lizzy: Up Close and Personal'. Duurt 50 m en alleen al leuk omdat Snowy White zijn licht laat schijnen: meestal ontbreekt hij als ergens het verhaal van Lizzy wordt verteld.

Met verder moeder Philomena Lynott (bij haar thuis en bij het graf van haar zoon, zij overleed in 2019), gitaristen Eric Bell en Brian Robertson, toetsenist Darren Wharton, hoesontwerper Jim Fitzpatrick en Lizzy's eerste manager Terry O'Neill wordt een levendig verhaal geschetst, inclusief de vraag hoe Lynott zichzelf en anderen bedroog met zijn drugsgebruik.
Het is ook genieten van een interview van Lynott met een Australische journalist, kort nadat Chinatown was verschenen, waarbij White ter sprake komt. Over Renegade is die laatste trouwens het meest tevreden.
Voor de geïnteresseerden: er lagen nog een aantal exemplaren en je vindt de winkel op Discogs.