Thin Lizzy - Renegade (1981)

ik vind deze cd niet bij het klassieke werk van lizzy behoren. Maar er staan inderdaad 3 van de betere lizzy nummers ooit op. angel of death heeeeerlijk renegade een absolute topper prachtig sfeervol gezongen mooie text kortom een echte lizzy klassieker. En dan hebben we nog fats een inderdaad on lizzy nummer ik ben het heleMAAL met notsub eens. Daarom is het ook zo jammer dat phil zo vroeg overleden is. deze man had naar mijn idee veel meer in zijn mars dan alleen thin lizzy. Luister maar eens naar zijn solo cd's waar pure pop songs opstaan en pure reagge. Met zijn stem had hij zomaar een prachtige soul plaat kunnen maken. de rest van de cd vind ik eigelijk maar magertjes. Maar goed als je toch naar mijn idee 3 klassiekers kunt leveren tja dan heb je iets in je mars of niet soms. I love this man brrrr

Iggy/diver

Van Thin Lizzy ken ik maar een drietal studio-albums: deze, Black Rose en Bad Reputation. Het zijn allemaal albums die ik zelden luister (Live and Dangerous komt wat vaker voorbij). De band heeft een erg lekker gitaargeluid, ongeacht wie er meespelen en de zang van Phil Lynott is erg herkenbaar. Ik vind hem een warme stem hebben, met een melancholische ondertoon. Hoewel het gitaar- en stemgeluid van Lizzy in principe zou moeten resulteren in albums die ik erg goed kan waarderen, is dat bijna nooit het geval.

Op Renegade vind ik drie nummers echt de moeite waard: Angel of Death, It’s Getting Dangerous en het titelnummer. Overigens deed de tekst van Angel of Death me denken aan die van Motorhead’s Burner (dat weliswaar jaren na Angel of Death uitkwam, maar dat ik eerder kende). Bij de overige nummers (Hollywood, Mexican Girl) is soms de tekst het zwakke punt ('Sigmund Freud, he gets very annoyed’), en soms doet de muziek me weinig, zoals in Fats of Leave This Town.

Kortom, ik houd het liever bij Live and Dangerous als ik toch wat van Thin Lizzy will horen.

3.5*

Weer wat zwaarder dan Chinatown!


Heerlijke plaat om te horen! Angel Of Death is een heel toffe opener. Vanwege de keyboards doet het denken aan de klassieke Rainbow, behalve dat Lynott een compleet andere zanger is dan Ronnie James Dio. Hoewel de kwaliteit van de rest van de plaat vrij hoog is, springen er maar weinig songs echt uit. Renegade is best tof en Mexican Blood doet het goed, omdat het lekker vreemd is. Het valt wel op dat er eigenlijk nog geen enkele plaat van Thin Lizzy is waarop een hele verzameling geweldige songs staan. Renegade doet het verder wel erg goed en sleept met het gave It's Getting Dangerous een krappe 4,5* eruit.


Tussenstand:
1. Jailbreak
2. Renegade
3. Chinatown
4. Black Rose
5. Fighting
6. Bad Reputation
7. Johnny The Fox
8. Nightlife
9. Vagabonds Of The Western World
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Oh man, wat is Angel Of Death een fantastisch nummer! Ik kende deze al in death metal-variant van het Poolse Vader (vanzelfsprekend daardoor ook een stuk steviger), maar het origineel staat nog steeds prima overeind (en is ook beter). Een intro dat het meeste doet denken aan Rainbow's Tarot Woman, maar alsnog met een eigen gezicht. Wat een spetterende riff en wat een fantastische tekst! Een ultieme heavymetaltrack. Als het hele album dergelijk materiaal had gehad, was het absoluut de favoriet geweest, want ik mag deze sound (inclusief de toetsen) prima. Jammer dat No ONe Told Him en Fats toch echt te poppy zijn, waardoor een echte topscore er niet in zit. Maar shit, wat is Angel Of Death fantastisch...

Voorlopige tussenstand:
1. Black Rose
2. Chinatown
3. Renegade
4. Johnny The Fox
5. Fighting
6. Jailbreak
7. Bad Reputation
8. Vagabonds Of The Western World
9. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Oh wat heerlijk. Met 'Renegade' laat Thin Lizzy een ware sound achter die echt lekker door blaast. Toch wel oprecht één van de eerste Lizzy albums waar ik echt iets mee had, en dat komt ook wel voornamelijk door de sterke opener 'Angel of Death', die echt fantastisch door de kamer en mijn oren heen brulde met prima lyrics en muzikaal ook in orden, heerlijk gitaarwerk ook. Toch vond ik het echt niet de beste plaat die Lizzy heeft uitgebracht, ik weet toevallig wel hoe hard het album hierna is en ik kan stiekem verklappen dat, dat mijn favoriet is. Toch weet 'Renegade' goed over te komen, ook de titeltrack en nog een paar andere nummers zijn leuk maar halen nergens de klasse meer wat 'Angel of Death' wist te behalen. Soms werd het toch weer wat rustiger maar over het algemeen is dit album wel een stuk steviger dan menig werkje van Lizzy. Ja, ik ben echt wel tevreden met dit album die heerlijk klonk, maar ook voor mij is hij niet beter dan het geweldige 'Jailbreak' en zelf vond ik 'Chinatown' toch een tikkeltje leuker.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Renegade
04. Vagabonds Of The Western World
05. Black Rose
06. Fighting
07. Johnny the Fox
08. Bad Reputation
09. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Thin Lizzy. Ik vond het eerst een stomme naam en daarom schatte ik in dat de muziek niet zo goed kon zijn. Domme puber. Slechts één liedje van hen hoorde je op de Nederlandse radio: Whisky in the Jar, waar ik niet steil van achterover viel. Gelukkig nam ik met Black Rose toch de gok, mogelijk vanwege Gary Moore. Fijn dat de fonotheek deze plaat én Live and Dangerous had: die bevielen zó goed, dat de groep geleidelijk tot mijn überfavorieten ging behoren.
Daar kwam bij dat Thin Lizzy begin jaren ’80 frequent werd genoemd als bron van invloed op de nodige nieuwe bands. Dat had vrijwel altijd te maken met de twingitaren, een stijl die de band met een vleugje Keltische folkhardrock tot stijleigenschap had verheven.

Vanaf 1980 moest de trendbewuste bandleider Phil Lynott zijn romantische stadionhardrock van extra peper voorzien. Dit om gelijke tred te kunnen houden met een nieuwe lichting hardspelende bandjes. Terwijl de groep aan Renegade werkte, werden tevens songs voor Lynotts tweede soloalbum opgenomen. De bandleden wisten meestal niet op welk album een opname zou belanden, maar logischerwijs werden de steviger liedjes voor Thin Lizzy gereserveerd. Kit Woolven zou als producer van zijn tweede soloplaat worden genoteerd, Chris Tsangarides voor Renegade.
Die hardere stijl hoorde ik terug op dit album en veel nummers kopieerde ik op cassettebandje. Kees Baars' recensie in Oor was terecht. Mijn favorieten waren de titelsong, waar de invloed van Snowy White doorklinkt met een meeslepend akkoordenschema; de snelle shuffle in Leave this Town, waarin Lynott zijn voorliefde voor ZZ Top verwerkte; er klonk zowaar metal in Hollywood, dankzij de felle riff en de snelheid; het breekbaardere No One Told Him vond ik bijzonder vanwege de tekst over een verbroken relatie en kameraadschap: “When I’m down my friends they always come around. And when I’m upset my friends they help me to forget. But how can he forget? He hasn’t got a friend.” Mijn slechte Engels werd langzamerhand beter en deze boodschap begreep ik. Tenslotte belandde de cowboyromantiek van Mexican Blood op een bandje, omdat Lynott mij op het puntje van mijn stoel kreeg met dit indringende westernverhaal, geschreven als een filmscript.

Bij dit alles viel mij op dat toetsenist Darren Wharton een grotere rol kreeg dan op zijn debuut bij de band, Chinatown. Sterker nog, eigenlijk had hij als vijfde bandlid op de hoes moeten staan, zo weet ik inmiddels dankzij de biografieën. De platenmaatschappij echter vond vier portretten op de achterzijde genoeg. Op de inlay van de extended cd (2013) staat de ontbrekende foto.
De platenmaatschappij was niet zo tevreden als ik: men had in de gaten dat de heroïneverslavingen van zowel Lynott als gitarist Scott Gorham onbeheersbaar dreigden te worden en verminderde de steun. Die keuze werd bevestigd toen Gorham tijdens de hierop volgende tournee moest opgeven en buiten het zicht van het publiek werd vervangen door de mij onbekende gitarist van Lookalikes, ene Sean O'Connor; aldus de biografie Cowboy Song (2016) van Graeme Thomson.

De overige liedjes behoren inmiddels ook tot mijn favorieten. Zelfs Fats, een ode aan pianist Fats Waller met fraaie solo van Wharton bevalt me nu goed. Idem voor Angel of Death, wat eerst de albumtitel had moeten worden, tekenaar Jim Fitzpatrick had al een ontwerp voor de hoes klaar. Indertijd vond ik het te dreigend, te donker. Wat me nu juist extra bevalt is de expressiviteit van Lynotts stem, die acteert alsof hij opnieuw de rol van priester in War of the Worlds van Jeff Wayne doet.
De 2013-cd-editie bevat enkele interessante bonustracks, zoals het zo goed als geflopte Trouble Boys, wat alleen maar op single verscheen omdat Lynott dat per se wilde. Extra leuk voor de groep fans als ik, voor wie deze plaat een favoriet in de discografie van de band is geworden. Meer nog dan het werk van de hoogtijdagen 1976-1978.

Tenslotte graag uw aandacht voor de drumbreaks die Brian Downey in Renegade na 4'50" over ons loslaat: fantastisch! Wat een eigen stijl heeft deze man toch, deze rollers kan ik bijna eindeloos horen...

Een van mijn favoriete Lizzy platen. Favoriete songs: De opener: Angel of Death, het titelnummer, Hollywood en It's getting dangerous is ook geen misselijke uitsmijter. Fats en Mexican Blood zijn uitstapjes waar je van moet houden. Ik kan ze wel waarderen. Het geeft ook aan hoe veelzijdig Phil Lynott was