Emperor - Prometheus (2001)
Alternatieve titel: The Discipline of Fire & Demise
mijn stem
55 stemmen
Noorwegen
Metal
Label: Candlelight
-
The Eruption (6:28)
-
Depraved (6:33)
-
Empty (4:16)
-
The Prophet (5:40)
-
The Tongue of Fire (7:10)
-
In the Wordless Chamber (5:12)
-
Grey (5:04)
-
He Who Sought the Fire (5:29)
-
Thorns on My Grave (5:55)
1
geplaatst: 28 oktober 2013, 10:58 uur
Met black metal heeft Emperor op Prometheus, The Discipline Of Fire & Demise vrijwel niets meer te maken. Het Noorse trio struint op eenzame hoogte het extremere metaldiscours af en giet alles wat ze tegen komt in een bunkerharde Emperormal. Want ondanks het feit dat Emperor al heel lang voor het verschijnen van haar zwanezang haar oorsprong ontsteeg, is de sound uit duizenden herkenbaar. De haaltjes op de gitaar, de typische synths en natuurlijk de galm/scream combinatie van opperhoofd Ihsahn.
Het levert een op het eerste gehoor een nogal chaotische oorlogsverklaring op vol met kolkende progressieve metal. Gaandeweg slokt het duistere web van de Keizerlijke grootmacht het argeloze publiek op om het te verstikken in de soms woeste en soms depressieve emoties die met het het kabaal gepaard gaan.
In alle drukte is er wel degelijk oog voor structuur. Nummers als Empty of het met strijdhoorns opgeluisterde In The Wordless Chamber voelen ondanks de vele ideeën erg compact aan. En ook de iets langere nummers zoals het openende The Eruption en The Tongue Of Fire kennen geen overbodie noten. Prachtig gedaan.
Emperor voelde zich geknecht in haar eigen harnas. Na de toer kondigde de band haar aftreden aan. De muzikale erfenis die ze achterliet, kent wat mij betreft geen zwakke hoofdstukken. Prometheus was uiteindelijk de meest uitdagende uit de serie. Niet de allerbeste, maar nog steeds van ongekend niveau.
Het levert een op het eerste gehoor een nogal chaotische oorlogsverklaring op vol met kolkende progressieve metal. Gaandeweg slokt het duistere web van de Keizerlijke grootmacht het argeloze publiek op om het te verstikken in de soms woeste en soms depressieve emoties die met het het kabaal gepaard gaan.
In alle drukte is er wel degelijk oog voor structuur. Nummers als Empty of het met strijdhoorns opgeluisterde In The Wordless Chamber voelen ondanks de vele ideeën erg compact aan. En ook de iets langere nummers zoals het openende The Eruption en The Tongue Of Fire kennen geen overbodie noten. Prachtig gedaan.
Emperor voelde zich geknecht in haar eigen harnas. Na de toer kondigde de band haar aftreden aan. De muzikale erfenis die ze achterliet, kent wat mij betreft geen zwakke hoofdstukken. Prometheus was uiteindelijk de meest uitdagende uit de serie. Niet de allerbeste, maar nog steeds van ongekend niveau.
0
geplaatst: 3 februari 2020, 23:05 uur
Ik ben bekend met het solowerk van Ihsahn maar had eigenlijk nog nooit iets van Emperor beluisterd, tot ik de band begin dit jaar live zag op de 70.000 Tons Of Metal-cruise. Daar maakte men de nodige indruk. Dit album klinkt ook behoorlijk imposant, al is black metal zeker niet mijn ding. Er zitten echter voldoende afwijkende elementen in de muziek verweven om het ook de moeite waard te maken voor liefhebbers van andere genre-vertakkingen. Hier en daar is het songmateriaal aan de langdradige kant, maar alles steekt zo knap in elkaar dat je onherroepelijk meegesleept wordt in de maalstroom van geluid.
* denotes required fields.
* denotes required fields.