Lindsey Buckingham - Live at the Bass Performance Hall (2008)

Magistraal album/dvd van een zwaar ondergewaardeerde gitarist/songwriter. Alleen op acoustisch of met een driemanscombo als backingband, het is duizelingwekkend snel fingerstyle gitaarwerk of het zijn schreeuwend harde noiserock soli -ook zonder plectrum-die de klok slaan . En toch altijd in dienst van het liedje. En alles gezongen vanuit de zolen-in your face, met een intensiteit die je zelden meer hoort. Alleen de vocalen tijdens Go your own way zijn erg zwak, maar dan ramt hij er een kakafonische schreeuwsolo uit waarbij je je haren uit de kop trekt. Heerlijk.

Inderdaad een van de meest onderschatte gitaris/ songwriters. Bij elk concert komt alles vanuit zijn tenen. Een gedrevenheid, waar je niet goed van wordt. Ik heb alles van hem en zie erg uit naar de op stapel staande cd Gift Of Screws.

Hmmm, dit ook maar eens aanschaffen, erg benieuwd naar.

Zeer indrukwekkende setlist, zo te zien.

Een beetje fan moet deze aanschaffen, echt! Waarschijnlijk moet hij besteld wordenbij een betere platen/cd zaak

Prachtige plaat van Lindsey Buckingham ,met zijn hemelse gitaarspel.Net als Gift of Screws een spanningsboog door het hele concert heen en geen moment van verslapping of het moet het sneue Holiday Road zijn.Waarvoor dan een half puntje aftrek.Voor de rest hoogwaardige rock gespeeld door een onbegrepen en nooit geheel op waarde geschat genie binnen de pop/rock muziek.4 en een halve ster voor deze prachtige cd/dvd set

En hem dan toch 5 sterren geven ?

slip of the mouse i guess

Ik heb trouwens altijd gedacht dat Lindsey een vrouw was, totdat ik deze hoes zag...

Met enige vertraging pas vanmiddag over de vloer gekregen (canadese import), maar wat van ver komt is altijd lekker. Vooraf heb je altijd reserves, ik weet niet waarom, de man is de personificatie van de beste gitarist aller tijden. Hij heeft de overtreffende trap van gitaarspelen uitgevonden. Lindsey begint met een acoustische set die, naarmate het langer duurt, steeds luidruchtiger gaat worden, uiteindelijk tot aan een weergaloze remake van Go your own way toe. Daarvoor zat al een buitengewoon spannende I'm so afraid, ook accoustisch begonnen, dusdanig dat je denkt: waar gaat dit heen. Maar halverwege draait Buckingham de rollen om en wordt er een weergaloze ouverture van gemaakt, waarbij mijn favoriete vertolking van I'm so afraid (op live '81) eigenlijk van zijn troon is gestoten. Maar het zijn zeker niet alleen oude bekende concert klassiekers wat Buckingham speelt. Goede (en veel) keuzes van zijn accoustische Under the skin cd en een aantal nummers uit het oeuvre van Fleetwood mac en solo, die niet zo vaak op het programma hebben gestaan. Een leuke I know I'm not wrong (dat hij dat nummer van Tusk nog kende), Trouble en Second hand news. De uitvoeringen van Big love, Go insane en Never going back again waren mij eigenlijk al bekend, de eerste twee stonden ook al op The dance. Wie Never going back again prachtig vind uitgevoerd, vindt een 9 minuten plus versie hiervan op Fleetwood mac Live uit 1981. Vijf sterren dus weer. Ik vind Buckingham de laatste 10 jaren beter dan tijdens zijn hoogtij dagen met Rumours en Tusk, nooit gedacht dat dat ooit nog zou kunnen. Buckingham heeft altijd grote problemen gehad met touren. Het heeft uiteindelijk mede geleid tot de breuk in '87, toen de rest van Fleetwood mac Tango in the night wilde promoten met touren en Lindsey een nieuwe cd wilde opnemen. Zou het faalangst geweest kunnen zijn, dat hij daar nu uiteindelijk overheen is? Hoe dan ook, hij haalt zijn verloren tijd prima in en in plaats van een uitgebluste oude hippie speelt hij als een jong broekie met de tijd aan zijn zijde.......................

Ik heb het idee, dat Lindsey nu pas gaat beginnen. Er ligt nog genoeg op de plank. Misschien zelfs weer met de Mac, dan wel onder zijn voorwaarden. Hij vindt dat hij ze veruit genoeg voorziet van nieuwe (vernieuwende) songs. En gelijk heeft hij!!

Ok, musician, ik wil echt niet flauw doen, want ik ben het echt geheel met jouw "recensie" eens, maar volgens mij is FM live uit 1980 en daarop staat inderdaat een pracht NGBA, maar zeker geen extreem lange. De enige twee 9 minutentracks op dar album zijn Not That Funny en I'm So Afraid. Zo uit mijn hoofd komt Rhiannon lichtjes in de buurt.



Hij is nooit faalangstig geweest. En touren vond hij te gek. Alleen: de tourcultuur van FM was zo proportioneel vervormd geraakt dat hij zich niet meer in de hand had. Cocaine en de gevolgen ervan waren bij alle bandleden op hun hoogte (diepte?-) punt. Vooral bij zijn ex en bij Mick was dat "not a pretty sight". Om eenvoudigweg zijn "sanity" terug te vinden is hij niet mee gaan toeren. Hij had net heel tango in the night in elkaar geknutseld en dat had al zoveel idiote situaties opgeleverd dat hij niet meer kon. Zeker niet omdat het "on the road" nog vijf keer zo erg scheen te zijn en dat kon hij niet.

Tevens had hij zijn eigen artistieke opvattingen. En dat was niet op "tell me lies tell me sweet little lies"-nivo, zo blijkt de afgelopen twee jaar wel.

Je hebt gelijk inzake NGBA, dat duurt 4:32 op fm live. Je bent erg kieskeurig: FM Live was van november 80, voor mijn gevoel was het begin 81, maar goed.

Ik heb wel degelijk een (groot) vraagteken gezet bij het faalangst verhaal van Buckingham, maar dol op toeren is hij nooit geweest.

Officieel is toch de reden van het uit elkaar gaan na Tango in the night dat hij een nieuwe cd wilde opnemen en de rest van de band wilde toeren? Over cocaine-gebruik in die tijd is mij ook niet veel bekend. Ik kan mij de enigszins truttige Christine McVie ook in het geheel niet voorstellen met een flinke dosis snuif.

Misschien dat ook mijn bron (Mick Fleetwood in My 25 years in Fleetwood mac) de zaken ook niet helemaal objectief voorstelt maar daarom ga ik ook niet helemaal uit van het verhaal van Lindsey.

Ook Stevie Nicks en John McVie ondersteunen het verhaal (op dvd) van Mick Fleetwood. Ja, natuurlijk zal Stevie niets zeggen over een cocaine verslaving. Maar zo heeft iedereen z'n eigen waarheid

Stevie Nicks heeft in een programma ( Ik weet helaas niet meer welk) toegegeven , dat zij verslaafd is geweest aan cocaïne, maar ook aan een bepaald soort pillen ( klonopin). Je kunt ook zien dat zijn in een bepaalde periode daardoor aanziellijk dikker geworden is. Het is haar, naar eigen zeggen, uiteindelijk gelukt om na enkele opnames in klinieken gelukt er vanaf te komen. Trouble in Shangrila was na lange tijd haar eerst "drugsvrije"cd (prima cd m.i.) Ik zal nog eens proberen te achterhalen waar ik dit intervieuw gezien heb.Op de engelse versie van Wikipedia staat overigens erg veel

Christine mcvie was alcoholverslaafd. Net als haar ex. Mick ook. (die twee zijn dat eigenlijk altijd geweest: John werd rond zijn twintigste al ontslagen uit John Mayalls Bluesbreakers wegens overmatig alcoholgebruik.)
Als Micks boek je bron is, dan weet je toch dat de cocaine bijkans tussen de bladzijden uit valt? Dat boek gaat bijna nergens anders over.
Over de feitelijke betrouwbaarheid van dat boek mbt Lindsey-feitjes: Buckingham schreef er zelfs een prachtnummer over: Wrong. (Out Of The Cradle).

PS: sorry voor de pietluttigheid rond dat jaartal. Maar ik kreeg hem destijds op 5 december, daarom wist ik het zeker....

Vorige week nog vertelde lindsey voor hij Big Love speelde "when I took leave of the band in the late eighties to regain my sanity"...

wat inderdaad ook betekende dat hij zijn eigen artistieke pad wilde bewandelen...maar er was meer aan de hand.

Ik erken je graag als mijn meerdere in de Fleetwood mac-kunde, maar het is denk ik ook wat je schrijft: er was meer aan de hand.

De vraag is of dat ooit vanuit een objectief gezichtspunt gezien boven tafel zal komen .

Fleetwood mac is een band, waar je zo 5 pagina's over vol schrijft, zonder overigens maar 1 letter te wijden aan een cd bespreking................

Hey musician, ik wil echt niet de wise-ass uithangen hoor, maar ik volg lindsey al vanaf mijn twaalfde op de voet en ik ben juist blij dat ik eindelijk eens in het nederlands kan ouweh**ren over mijn favoriete artiest, waarover in mijn vriendenkring- uit pure onwetendheid- een heel scheef beeld van bestaat. En je hebt gelijk: objectiviteit bestaat niet, en al helemaal niet als het om dit orkestje gaat. En misschien hield Lindsey niet van toeren, maar hij is live altijd een zeer intense, intuitieve artiest geweest die alles gaf op het podium. Daarvan mocht ik onlangs dus nog getuige van zijn en echt- als je zag met wat voor passie en plezier hij daar alles uit de kast gooide kon ik maar 1 conclusie trekken: wat een podiumdier. En dat terwijl we allemaal weten dat hij jarenlang een studiokluizenaar was...

Ik denk dat virtuositeit en drang naar perfectie dikwijls in conflict komen met samenwerking met andere mensen van wie je misschien te hoge eisen gaat stellen. Daarnaast heb je de belangen van platenmaatschappijen die meer aan dollars denken dan aan muziektonen. Ik denk dat daar voor Lindsey in het verleden , maar ook nog in het heden veel problemen liggen. Lindsey lijkt iemand, die erg veel moeite heeft met compromissen sluiten. Hij is constant bezig zijn muziek naar een hoger level te lichten, maar moet zijns inziens ook veel te veel tijd stoppen in andere (lees; zakelijke) dingen. Fleetwood Mac zal hij, denk ik voor hemzelf nodig hebben om zijn eigen artistieke muzikale vernieuwingen te kunnen blijven voortzetten. Hij is ongetwijfeld één der grootsten uit het verleden en nu nog steeds en hopelijk in de toekomst>

Ziet er erg goed uit deze setlist , zaterdag maar weer naar de stad met een dikke geldbuidel .
Hoe is de geluidskwaliteit van deze cd ?

Prima!!

Ik ben benieuwd naar die versie van Go Your Own way van bijna 7 minuten , hoe is die Hans .
Is deze cd overal nog te krijgen en wat voor prijskaartje hangt eraan .
Luistergroetjes .

Go your own way is verder OK, helaas al erg vaak live gebracht uiteraard.
Ik kon hem ook maar moeilijk vinden, uiteindelijk maar via e-bay uit Canada gehaald, dat was de goedkoopste oplossing.

Ik heb hem gevonden vandaag , moest er wel 10 platenzaken voor afgaan , bij de Van Leestjes en Free Record Shopjes hebben ze volgens mij nog nooit van kwaliteits muziek gehoord , schijnt dat de games en speelfilms hier voorrang krijgen .
Mooi verpakt in `n digipack uitvoering , ga er morgen eens lekker van genieten , die 5 sterren zijn een formaliteit , die geef ik onbeluisterd.

Gisteren nog een stuk van de dvd bekeken , wat een prachtige versie van Trouble staat hier op , lekker rustig .
5 sterren .

Live albums , i love it .
Goede stem , goede songs , uitzinnig publiek en natuurlijk geniaal gitaarspel zijn de ingredienten van deze live album .
Ik denk niet dat er veel mensen zijn die deze in de kast hebben staan , jammer want dan mis je toch wel wat .
De eerste 3 nummers zijn heerlijk akoestisch gebracht met een zeer mooie Trouble en Never Going Back Again .
Dan wordt het al wat steviger met Second Hand News waar hij zich zonder kleerscheuren vanaf brengt zonder de zangeressen.
Kopen die handel en genieten maar .

Heb dit album geluisterd, maar weet nog niet wat mijn stem wordt. Trouble is erg mooi, die stem voert me terug op memory lane en de sfeer in de zaal is inderdaad goed. Ik vind na eerste beluistering de Rumours-nummers (een van mijn favoriete platen toch) opvallend genoeg wat minder, met name Second Hand News.

Nog maar eens luisteren, en dan zal ik het gemiddelde eens (een beetje) omlaag brengen

De live versie van deze Go Your Own Way is zwak gezongen, (deed hij zonder officiele camera erop veel "losser en beter" zoals de boots uitwijzen). De gitaarsolo is hier echter zo fqcking unbelievable, daar trek ik me haren bijna van uit mijn kop.

Maar goed, dat had ik geloof ik al eerder gezegd.....

Het hoofd van Lindsey ontploft ook zowat als je goed kijkt. Man, wat barst die man nog van energie. Geweldig!!!

Tja, Ad, het is echt ongelofelijk, maar op deze plaat is hij nog relatief "in control". Tijdens de Gift Of Screws tour en het tweede deel van deze UTS-tour, toen de drummer vervangen was noor de cubaan Walfredo Reyes, is hij NOG energieker gaan performen dan hier te zien is. Emotie op een stokje. Applaus!

Ben ik wel met je eens , daar tegenover staat een prachtige uitvoering van Trouble en Never Going Back Again en wat te denken van Big Love die vele malen beter is als het orgineel op TITN .
Vergelijken , tja nou doe ik het zelf