Kristin Hersh - Hips and Makers (1994)

Dit album opent fantastisch met een nummer als Your Ghost een duet met Michael Stipe. De stemmen passen enorm goed bij elkaar. De lage tonen van Kristin en daarop de hoge uithalen van Michael, I think I like .

Voor de rest heeft deze dame een arachtige stem. Ze doet mij denken aan een mengeling van Patti Smith en Marianne Faithfull maar vooral Pj Harvey.

PJ Havey heeft hier deze dame duidelijk gevolgt tijdens haar Throwing Muses periode. Want de muziek de sfeer lijken sprekend op deze van Harvey. Deze dame gaat op dit album dan wel eerder de acoustische tour op.

Verder staan er nog enkele toppers op laten we maar kijkn naar bijvoorbeeld Hips and Makers en The Letter.

Slotsom is dus duidelijk 4 sterren, met groeipotentieel. Van deze dame ga ik zeker nog enkele andere platen gaan opzoeken...

Soms is het (de naam van) de producer die eigenlijk net expliciteert wat je al aan het vermoeden was, maar nog niet helemaal zo kon benoemen. Zo is het debuutalbum van Kristin Hersh, bekend (of is dat in dit geval een groot woord?) van Throwing Muses, geproduceerd door Lenny Kaye, die we natuurlijk kennen als de gitarist van Patti Smith. Daarnaast heeft de beste man gewerkt met R.E.M., dat gastzanger Michael Stipe uitleent om van het trieste "Your Ghost" een kippenvelmoment te maken.

Meneer Kaye heeft ook het debuutalbum van Suzanne Vega geproduceerd; een elpee waar ik al eerder de loftrompet over stak. Zie hier de formule "Hips and Makers" in het kort: een kruising tussen Patti Smith en Suzanne Vega. Patti's stem klinkt erg door in de wat "hardere" nummers als "Me and My Charms". Suzanne's metaforengerichte, bij vlagen erg tedere, maar wel wat excentrieke poëzie met licht-verontrustend ondertoontje, komt dan weer om het hoekje kijken bij liefelijke, maar wel wat verontrustende liedjes als "Houdini Blues" (oh love, don't you put me in a box) en mijn favoriete liedje op deze cd, het werkelijk waar prachtige "Beestung", het enige pianonummer op het album. De tekst waaiert uit en blijft tegelijkertijd compact, met een enorme beeldende kracht.

Vanwege het vrij kale karakter van de meeste liedjes (meestal alleen één stem, akoestische gitaar en cello, soms aangevuld met lichte percussie of subtiele orgeltoetsen) is het soms even doorbijten, want vijftig minuten is zeker in het begin een wat lange zit. Langzaam ontvouwt zich echter een bij vlagen echt prachtig album, waarbij ik de wat mindere momenten graag door de vingers zie.