menu

Nine Inch Nails - Broken (1992)

mijn stem
4,00 (128)
128 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Interscope

  1. Pinion (1:02)
  2. Wish (3:47)
  3. Last (4:44)
  4. Help Me I Am in Hell (1:56)
  5. Happiness in Slavery (5:21)
  6. Gave Up (4:08)
  7. Physical * (5:30)
  8. Suck * (5:07)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 20:58 (31:35)
zoeken in:
avatar van herman
4,5
Na het synthpop-achtige debuut kwam Trent Reznor opeens met deze EP op de proppen. Door het vele toeren is de band een stuk agressiever gaan klinken en dat kwam hun sound wat mij betreft ten goede: de nummers waren altijd al goed, maar nu ook nog een stuk overweldigender.

Afgezien daarvan had Trent ook een appeltje te schillen met zijn vorige platenbaas Steve Gottlieb, die hem liever een tweede Pretty Hate Machine had uit zien brengen. Contractbreuk zat er niet in, dus om Gottlieb te slim af te zijn, werd Broken grotendeels in het geheim en onder pseudoniemen opgenomen. Op Physical is nog een sneer te horen naar de platenbons, als in het intro eat your heart out, Steve wordt gefluisterd. Godzijdank zagen ze er bij het label toch nog heil in dit uit te brengen, want dit is echt een fan-fucking-tastische EP.

Na het intro-nummer Pinion krijgen we ruwe brokken adrenaline in de vorm van Wish en Last. Muziek om heerlijk bij mee te schreeuwen. "This isn't meant to last, this is for! right! now!" Help Me I Am In Hell is een sinistere opmaat naar Happiness in Slavery, waarin volgens mij de vloer aan wordt geveegd met de muziekindustrie...

Gave Up is na Wish het tweede nummer dat ik heb aangevinkt. Het is sneller en er zit een raar effect (crush heet het geloof ik) op de zang in de coupletten, wat het net extra's geeft. Dit nummer wordt volgens mij nog steeds veel live gespeeld en daar ben ik wel blij mee. Een van de ultieme meeschreeuwplaten van NIN. Physical vind ik op zich wel een wat mindere track, maar de opgetrokken geluidsmuur en met name het stemgeluid (dan weer boos en krachtig, dan weer breekbaar en bijna snikkend) van Reznor zijn hier toch wel erg indrukwekkend. Suck is ook goed, maar mist net het niveau van de vorige nummers. Misschien heeft het er mee te maken dat het geen solo-nummer van Reznor is. Het verscheen al eerder op dit album van supergroep Pigface, waar Reznor ook deel van uitmaakte.

Na Broken dook Reznor, deze keer niet in het geniep en ongehinderd door de platenmaatschappij, weer zijn studio in om aan The Downward Spiral te gaan werken...

avatar van james_cameron
4,0
Vergeleken met het debuut Pretty Hate Machine klinkt Nine Inch Nails hier een stuk ruiger, intenser en vooral... beter. Samen met de twee prima bonustracks kun je dit eigenlijk best zien als een volwaardig album, zeker gezien de kwaliteit van het aanwezige songmateriaal. Opener Wish is en blijft één van de definitieve Nine Inch Nails-songs, maar de rest van de EP doet daar amper voor onder.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:57 uur

geplaatst: vandaag om 12:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.