Todd Rundgren - Hermit of Mink Hollow (1978)

Erg poppy plaat, maar ook erg ok. Niet teveel poespas. Vreemd dat deze plaat nooit zoveel heeft gedaan.

Naast 'Something/Anything' en 'A wizzard, a true star' is dit wederom een meesterwerk van Uncle Todd.

Aparte plaat,zeer varierend,dan weerstevige rock nummers determination en you cried wolf,dan weer ballads bag lady,hurting voor you en mij favoriet lucky guy.
En een kakafonie in geluid:onomatopoeia.
3 sterren

ik vond de plaat vroeger zeer goed maar nu wat gedateerd en zo slecht geremasterd , amai dat kan veel beter , als je ziet dat de remaster van castle records is , laat het liggen , want de klank is niet veel soeps , ryko , dat zijn pas cracks

Een lekker toegankelijk album van Todd met veel goede songs.
Natuurlijk het prachtige Can We Still Be Friends (gek dat met zo'n hit het album nooit zo hard is gegaan)
En het begint al echt zoals we Todd kennen met All The Children Sing, een lekker gelaagd nummer waar je meteen door gepakt wordt.
Hurting For You vind ik net zo mooi als de grote hit die er op staat om te worden gevolgd met Too Far Gone; een stevige rocker en zo wisselt het steeds maar weer af met als mooie afsluiter Fade Away.
Zoals Beaster zegt; het zou opnieuw geremasterd moeten worden misschien door Todd zelf wel want dat verdient deze plaat absoluut.

Eentje van Todd dat ik nog moet ontdekken, het bevat het meesterlijke Can We Still Be Friends, Robert Palmer maakte er een verdienstelijke cover van.

De rest is niet echt vergelijkbaar met Can We Still Be Friends, maar als je "Something/Anything?" en "A Wizard, A True Star" kunt waarderen, is deze zeker de moeite waard.

Ik kan me goed vinden in het commentaar van beaster1256, toch dé Todd Rundgren expert hier op de site.

Er is niet veel mis met het songmateriaal, Todd speelt alles zelf, net als hij deed op kant 1 t/m 3 van Something/Anything?. Deze plaat lijkt soms ook wel wat op dat meesterwerk. Op Allmusic las ik dat Todd's hart gebroken was na het stuklopen van zijn relatie met Bebe Buell, dat verklaart dan de soms wat droevige stemming van dit album.

De productie is het grote euvel van deze plaat. Deze plaat klinkt simpelweg niet zo fris en helder als Something/Anything of A Wizard, A True Star. Ik vind 'm ook ontiegelijk vlak klinken, het is toch iets te veel een groezelige geluidsbrij. Het album komt daardoor ietwat gedateerd over, ondanks het prima songmateriaal.

Alleen 'Bread' vind ik niet erg sterk.

dank je stijn voor zoveel lof , bread is idd een zwak nummer , zoals kant 2 minder is dan kant 2 maar op het einde komt dan het mooiste , het melancholische en perfecte ' fade away '

dat ze hem maar eens vlug goed remixen en remasteren en het geluid open trekken want de muziek is zeker niet slecht !!!

Dat lijkt me sterk, maar goed...

Een stuk poppier dan de voorgangers. Het is inderdaad de wat matte productie die tegen steekt. Het drukt de kwaliteit van de nummers wat weg. Jammer, want zeker de rocknummers zijn de moeite waard.

Ik heb deze op vinyl en dat klinkt behoorlijk helder allemaal, heb geen last van de slechte mastering waar hiervoor over gesproken wordt. Prima songs op een erg sterk album van Todd. Hoogtepunten vind ik Hurting for You (net niet vals uit de bocht vliegend, prachtig op het randje en Todd is oprecht getergd, gekwetst), Too far Gone, het lekker scherpe Determination en de prachtige afsluiter Fade Away. Alleen Onomatopoeia, tja.... weerhoudt me van de 5* Verder een absolute Topper van Todd!!

Dit album kreeg destijds 5 sterren in de Muziek Express, waarna ik de LP kocht.
Die heb ik uiteraard nog steeds en ik vind het geluid ook nogal meevallen, eerlijk gezegd.
Het komt er nog behoorlijk fris en helder uit.

Een 5-sterren plaat heb ik het nooit gevonden, maar het luistert wel gewoon nog steeds lekker weg.
Can We Still Be Friends werd natuurlijk tot hit gemaakt door Robert Palmer en kent iedereen.
Verder vind ik All The Children Sing, Too Far Gone en You Cried Wolf goede nummers.
Zo ook het trieste Bag Lady en de mooie ballad Hurting For You. Fade Away ook OK.
Out Of Control vind ik iets te lomp en Onomatopoeia kan ik moeilijk serieus nemen.
Voor mij tussen 3 en 3,5 (net als vroeger). Naar boven afgerond dan maar.

Met dit album is Rundgren, na vijf jaar experimenteren met progrock weer even teruggekeerd naar de songmatige aanpak van Something / Anything. Evenals op dat album speelt hij ook hier alle instrumenten zelf en nam het thuis op in zijn studio aan de Mink Hollow Road in Lake Hill, New York.

En dat levert een aantal fraaie songs op: Hij zat op dat moment in een moeilijke periode, vanwege het vertrek van zijn vriendin Bebe Buell. Can We Still Be Friends, schreef hij voor haar. Verder zijn Hurting For You, Too Far Gone fraaie ballads. Zijn sociale kijk op de maatschapij vind je o.a terug in Bread en Bag Lady, een aanklacht tegen armoede. Onomatopoeia (woorden die klanken nabootsen) vind ik tekstueel erg leuk. Bewijs dat hij zijn humor nog niet kwijt was. All The Children Sing en afsluiter Fade Away zijn wat dweperig: Rundgren kan soms erg emotioneel bezig zijn met de wereld en slaat als het ware zijn armen om je heen om zijn liefde te geven. Wel oprecht gemeend, denk ik, maar het kan ook wat opdringerig zijn:

"And in a million trillion years
when the stars all disappear
You and I will stay
and watch it all fade away"

Daar zeg je nogal wat.

Twee jaar geleden in Paradiso speelde hij met het Metropole Orkest ook 'Onomatopoeia' (één keer rustig en één keer snel). Trok hij van die witte volgeschreven handschoenen aan. 'Deze handschoenen hebben niets te maken met de tekst van dit nummer', zei hij. Om vervolgens zo opzichtig mogelijk de tekst van zijn handen en vingers af te lezen.

April is nog steeds Rundgren-maand in huize Fedde. De CD op het Edsel-label (2012) klinkt heel behoorlijk, maar het geluid blijft wat 'dunnetjes'. Zo is de oorspronkelijke opname ook, met duidelijk verschil in geluidskwaliteit tussen de onderlinge nummers. "You Cried Wolf" bijvoorbeeld klinkt wat te iel en lijdt onder de vele vele overdubs die Rundgren hierop losliet. Beetje het geluid van een goedkoop cassettebandje. De volgende track, "Lucky Guy", klinkt dan ineens weer een stuk helderder en voller.

Brokken in de keel blijven komen bij sociaal gevoelige nummers als Bread en Bag Lady.

Dat dit album door Rundgren in 1978 alleen werd opgenomen mag je zo letterlijk mogelijk opvatten. Hij zat alleen in zijn huis met aangrenzende studio en deed hier alles zelf. Eerst de basisdrums, zonder muziek en geheel gevisualiseerd gespeeld. Voor iedere overdub rende hij heen en weer tussen recorder en studio. Zo arriveerde hij na starten van de tape na 20-30 seconden bij de piano en kon starten met spelen. Afstandsbediening was er niet en hij moest bij de mix steeds die stukjes aanloopstilte wegknippen. In deze isolatie kwam dit meesterwerkje tot stand. Pure concentratie.

Ik ben een fan van Todd en dit was min of meer mijn kennismaking met de maestro.
Prima plaat alvind ik de opvolger beter.

Toch wel een prima album, want al is Todd Rundgren misschien niet de allerbeste zanger, de liedjes zijn bijna alle werkelijk prachtig, en de afwisseling tussen ballads en lekkere up-tempo songs heeft mij altijd heel erg bevallen. Een evenwichtig album, dat ik ooit op vinyl kocht, en waarvan het geluid mij nooit heeft tegengestaan.

Hoogtepunten zijn voor mij: All The Children Sing, Hurting For You, Lucky Guy en
vooral Can We Still Be Friends.

Had een paar eerdere platen van Todd, maar deze vind ik erg goed. Aanwinstje voor de collectie.

Weleens Runt. The ballad of Todd Rundgren geprobeerd?! Naar mijn bescheiden mening een klasse beter dan dit, overigens prachtige album. Todd wordt op dit forum niet bepaald op juiste waarde geschat.

Wat te denken van Healing?? m.i. ook (veel) beter enne..A wizzard??

Healing is ook mooi, net als Something/Anything? natuurlijk.

Natuurlijk, en Todd (1974), Faithful (1976) en A Cappella (1985) als je zijn experimenten kunt verdragen.

Zijn experimenten verdragen, dat is inderdaad het struikelblok
Bij deze Hermit valt dat nog mee, maar de songkwaliteit is niet steeds van een hoog niveau om van het vreselijke geluid (op cd toch) maar te zwijgen.

Something/Anything? blijft het meesterwerk.

Todd (album) is altijd favoriet geweest, S/A heeft wel een paar van de mooiste liedjes

Hermit gaat eigenlijk verder in de singer/songwriter-stijl van Something/Anything? met nog wel een beetje de naklank van Carole King. Rundgren bewonderde haar maar wilde zich bewijzen in nieuwe richtingen. Soms denk ik wel eens: had hij dat maar wat minder gedaan.

ik zit met smart op iets goeds van hem te wachten....

Ik ook. Global (2015) stelt me opnieuw teleur.
Dan nog maar eens deze: Can We Still Be Friends. Bij het publiek alleen bekend in de uitvoering van Robert Palmer, die het niet onaardig doet maar zeker niet kan concurreren met dit, wat dunner klinkende origineel uit de home-studio van Runt.

[/quote]

Lijkt me duidelijke zaak. Mooie stem voor dit album.

Qua composities een prachtige plaat, voor mijn gevoel in dat opzicht echt niet onderdoend voor Something/anything?, en dat is inclusief Onomatopeia dat ik na al die jaren nog steeds hilarisch vind. Toch krijgt dit album van mij niet de maximale score, vanwege een paar smetten: de twee rockers You cried wolf en Out of control vind ik echt vervelend, de koortjes waar Rundgren kennelijk erg tevreden mee is worden zó vaak en op zó veel momenten ingezet dat ze me op een gegeven moment gaan tegenstaan, en de sound is echt lelijk – ik heb wel vaker moeite gehad met de manier waarop Rundgren het geluid van zowel zijn eigen muziek als zijn produktiewerk voor andere artiesten organiseert, en dat is op dit album niet anders, met die overhaaste en weinig subtiele drums, het vlakke totaalgeluid en de al genoemde overdadige koortjes, zodat bijvoorbeeld Determination al bijna vanaf het begin een enorme herrie is waar ik gewoon niet graag naar luister. Juist de nummers waarop Rundgrens het soberder en kaler houdt en waarin hij zijn arrangementen wat laat ademen (Too far gone, Bread, Lucky guy) zijn voor mij de hoogtepunten van deze plaat. Jammer van die sound, anders was dit net als Something/anything? een bijna perfecte popplaat geweest.