Todd Rundgren - Hermit of Mink Hollow (1978)

Qua composities een prachtige plaat, voor mijn gevoel in dat opzicht echt niet onderdoend voor Something/anything?, en dat is inclusief Onomatopeia dat ik na al die jaren nog steeds hilarisch vind. Toch krijgt dit album van mij niet de maximale score, vanwege een paar smetten: de twee rockers You cried wolf en Out of control vind ik echt vervelend, de koortjes waar Rundgren kennelijk erg tevreden mee is worden zó vaak en op zó veel momenten ingezet dat ze me op een gegeven moment gaan tegenstaan, en de sound is echt lelijk – ik heb wel vaker moeite gehad met de manier waarop Rundgren het geluid van zowel zijn eigen muziek als zijn produktiewerk voor andere artiesten organiseert, en dat is op dit album niet anders, met die overhaaste en weinig subtiele drums, het vlakke totaalgeluid en de al genoemde overdadige koortjes, zodat bijvoorbeeld Determination al bijna vanaf het begin een enorme herrie is waar ik gewoon niet graag naar luister. Juist de nummers waarop Rundgrens het soberder en kaler houdt en waarin hij zijn arrangementen wat laat ademen (Too far gone, Bread, Lucky guy) zijn voor mij de hoogtepunten van deze plaat. Jammer van die sound, anders was dit net als Something/anything? een bijna perfecte popplaat geweest.