The Breeders - Pod (1990)

Uitstekende eersteling van het bandje van Pixies-gitariste en zangeres Kim Deal. En waar ik op het vrijwel gelijktijdig uitgebrachte Pixies-album Bossanova al relatief snel uitgekeken was - ik heb 'm alweer jaren geleden aan een tweedehandswinkel gedoneerd! - staat deze sober geproduceerde CD na 15 jaar nog steeds overeind en klinkt nauwelijks gedateerd. Zou er van die Pixies-liedjes dan toch wat minder overblijven als je de productielaag weghaalt, 'n paar uitzonderingen daargelaten?

Ik vind da album zo een slechte sound hebben, alsof de gitaren op de achtergrond te horen zijn.

voor de rest een topper ja, had het merendeel van de nummers op een live-album, de één of andere bootleg ofzo daar kwamen die nummers meer tot hun recht vond ik; yuuu

Alleraardigst albumpje van The Breeders, maar de productie verpest het een beetje. Er staan enkele zeer aardige tracks op, maar ook een aantal vullertjes en af en toe lijkt het allemaal wel heel erg op elkaar. Ik zit te twijfelen tussen een dikke 3* en een krappe 3,5*.

Voordeel van de twijfel omdat ik een zwak heb voor Kim Deals stem.

De klachten over de productie verbazen mij enigszins. Het ietwat minimalistische maar toch stevige geluid, vergelijkbaar met dat van 'Surfer Rosa', bevalt mij juist wel. Ik vind dit nog steeds een leuke plaat. Het latere werk van The Breeders bevalt mij totaal niet.

Leuk feitje: "Shannon Doughton", die drumt op 'Pod', is één en dezelfde persoon als Britt Walford - de drummer van het legendarische Slint.

Hee, dat is inderdaad een leuk weetje!

De productie van Steve Albini maakt inderdaad óf vrienden, óf vijanden. Ik behoor duidelijk bij het vriendenkamp. Het maakt het inderdaad het leukste Breeders-album.

Ik denk dat het niet een sober geproduceer album is; eerder is de band zelf, hmm hoe zal ik het zeggen, wat magertjes.
Nee nee niet steigeren, ik vind het een prachtplaat, maar ik denk juist dat Albini er juist nog heel wat van gemaakt heeft.
De Breeders in die tijd waren live een band met een vrij simpel, "dun" bandgeluid. Live klonken ze bijna minimalistisch. Het sterke van bijna alle producties van Albibi die ik ken vind ik juist dat hij, hoe vol en druk de muziek ook is, of hoe breekbaar en "klein" ook, hij weet er bijna altijd een sfeervollle plaat van te maken.

Overgens, hoewel het wellicht wat flauw is, Kim was natuurlijk wel de BASSISTE van de Pixies axel33

ik vind de productie ook super (voor zover je daarvan spreken kunt)
muzikaal is het allemaal niet super ingenieus maar daarom des te charmant voor mij.
het klinkt als een band in een kamer die alles in een keer opgenomen heeft. Het zijn hele lieve breekbare liedjes die op deze manier heel goed tot hun recht komen. en ik ben het er ook mee eens dat ze hierna nooit meer zoiets leuks gedaan hebben...
(wat ook helpt is dat ik het van vinyl luister, wordt het nog wat leuker)

Klinkt lekker Lo-Fi. In de lijn van Pixies, lekker jaren 90. Tot nu toe erg gaaf, een cijfer wordt later nog gegeven.

Wist iemand trouwens dat het zinnetje It's so salty, Jimmy in, ik geloof, Doe eigenlijk It's so salty, Jesus was? Kim fantaseerde hoe ze Jezus pijpte.

Ja, dat wist ik . Ze zingt Timmy, niet Jimmy
Stond in een oud Oor-interview, geloof ik.
Uiteindelijk durfde ze dat toch niet aan.

Kim zingt graag over sex. Wist je dat Divine Hammer ("I'd bang it all day") van Last Splash helemaal niet over een hamer gaat?

Ik heb het ook uit de OOR. Uit een soort heruitgave met delen interviews van 30 jaar OOR.

De term Last Splash zal ook wel iets anders betekenen?

Gaaf debuut-album van dit viertal.
Eindelijk kon Pixies-bassiste Kim Deal haar ei kwijt.
Met klassieke nummers zoals 'Gigantic' en 'Into the white' had ze ons al duidelijk laten weten dat ze niet alleen maar de bassiste van die band was.
Helaas gaf dictator Black Francis haar daar niet veel ruimte voor.
Haar nummers zouden op Pixies-albums voor een prima afwisseling gezorgd kunnen hebben.
Op dit Breeders-album hanteert ze de gitaar en doet Josephine Wiggs de basgitaarpartijen. Tanya Donelly is hier nog van de partij en ik moet meteen weer aan die andere goede groep Belly denken.
Volgens mij had Kim Deal in dit jaar een druk schema, want rond dezelfde tijd kwam ook Bossanova van de Pixies uit en die moest ook gepromoot worden.
'Pod' is een gaaf album, maar ik vind 'Last splash' nog meer toegankelijker.

Mee eens. Heerlijk loom en destijds erg verassend album, verveelt me na al die jaren nog steeds helemaal niet. Kim met haar luie ik-heb-er-eigenlijk-geen-zin-in-maar-ok-dan-stem, die snoeiharde drums over doffe gitaren, de kale pixies-beats, en als klap op de vuurpijl een Beatles-cover die je niet meteen afzet. We horen de Pixies natuurlijk veel beter te vinden, maar ik luister hier veel vaker naar. Helaas werd het na Pod langzaam minder en minder.

Schijn bedriegt. Albini is echt een freak. Akoestisch gezien een genie. Werkt alleen met top-apparatuur en zo veel mogelijk met natuurlijke akoestiek.

Zoek op internet eens naar zijn studio's. Indrukwekkend, hoor.

De beste plaat van de Breeders vind ik. Hun versie van "happiness is a warm gun" was de eerste die ik kende. Jaren later hoorde ik de uitvoering van de Beatles, maar deze klinkt misschien nog wel beter dan het origineel.
Verder is dit gewoon een erg goed album, dat nog altijd overeind blijft en die ik nog vaak draai.
Ik vind het als grote Breeders liefhebber dan ook erg pijnlijk te merken dat die nieuwe zo'n ontzettende rukplaat is geworden. (mountain battles)
Maar goed, daar hebben we het even niet over.....

Ha, een interessant. Voor mij is 'lo-fi' dan ook vooral een gevoel, en kan het mij niet zo veel schelen hoeveel tijd er in een bepaald geluid wordt gestoken. Het eindresultaat telt.

De term lo-fi omvat inderdaad vooral een zich afzetten tegen klinische, dan wel opgepompte, gladgestreken overproducties en een propageren van puur en rauw.

Een statement in de vorm van 'ongeproduceerde' muziek, niet per se door geen aandacht te besteden aan de productie, maar bijvoorbeeld ook door een zo natuurlijk / onopvallend mogelijke productie. Paradoxaal valt het resultaat daardoor juist bijzonder op tussen de dominante overgeproduceerde meuk.

*bassiste

Eigenlijk zouden de Breeders mijn favoriete band zijn. Rauw, hoekig, catchy, charmant, platen van 30-45 minuten(perfecte plaatijd in mijn ogen) meezingbaar, dansbaar en met onweerstaanbare vrouwenstem. En met een drummer die op Spiderland speelde, een bassiste die de Pixies naar een hoger level tilde (en van wat minder orde) haar tweeling zusje en de gitarist van Cocteau Twins.

Maar nee, ik heb Last Plash en Pod in twee jaar niet meer gehoord. Waarom? Ik heb geen flauw idee, hetzelfde waarom deze platen beide op een 3,5 stonden. Maar ja, Pod is net wat beter dan Last Plash. Het heeft geen Cannonball maar wel Happiness is a Warm Gun, Oh!, When I was a Painter en Mental Man.

De Pixies bestonden nog voor de helft toen Pod uitkwam en toch overstijgt het ver boven het zij-project cliche. De laaste pixies plaat klonk goed maar klonk toch wat vermoeid en het werdt ook duidelijk dat Kim Deal en Frank Black niet meer met elkaar konden opschieten. Deal's antwoord? The Breeders.

Goede stap? Ja, klinkt het als de Pixies? Valt bizar mee eigenlijk, ja natuurlijk zitten er wel Pixies elementen in maar ja wat wil je anders dan als je de bassiste van die groep was. En die drums klinken ook wel wat naar Spiderland maar ook klassiek Steve Albini.

Ik haat mezelf nu best wel, dat ik Pod(en Last Plash) zo lang niet meer heb gehoord. Maar ook omdat ik ze nog steeds niet op CD heb, of nog liever LP als mijn LP speler eindelijk gemaakt wordt/een nieuwe koopt. Oja mensen, ga ook achter de Pod demo's aan. Die zijn echt geweldig leuk/lief/catchy aka Breeders achtig. Ik heb maar ook Safari, Last Splash en Live In Stockholm herpindakaast. Deze keer ga ik ze niet snel wegstoppen in het verdomd hoekje, daarvoor zijn the Breeders teveel mij muziek.

En mijn volgende twee CD aankopen staan al vast....

Je bedoelt natuurlijk Metal Man.

Het leuke aan de Breeders vind ik -vooral op deze plaat- dat het niet klinkt alsof er al te lang over nagedacht of op geoefend is. Zo losjes en bijna achteloos, tegen het nonchalante aan klinkt het soms. En zo stonden ze er live destijds ook bij trouwens.
Maar tegelijkertijd wel een hele goeie (en charmante inderdaad) plaat maken.
Mja... noem het 't lo-fi gevoel......
Het geluid van een aansteker in het begin van "happiness is a warm gun", en die overslaande stem in "Oh!" dragen daar nog eens extra aan bij.
Ik zag eens een reportage over the Breeders waarin Kim Deal de drummer vertelde dat ze eigenlijk het liefst wilde dat hij zou klinken alsof hij net in een paar weken had leren drummen en nu voor het eerst een heel nummer strak kon spelen. Puur vanuit de gedachte dat er dan meer spontaniteit in de muziek zou doorklinken, en dat het meer zou gaan leven. Is dat dan het "lo-fi" gevoel?
In ieder geval telt het eindresultaat inderdaad, en dat mag er wezen.

Oja . Nog bedankt.

Wow volgens mij gebruikten de zusjes aardig wat wiet of zo bij het schrijven van de tracks.
Van de ene eentonige sloomheid val ik in de andere.

Als Deal geen Pixie was was deze plaat niet zo overdreven romantisch de hoogte in gefilosofeerd door menigeen hierboven.

Heb je het tegen mij?
Ik lust je rauw duiveltje

Hehe
Nee, niet specifiek.
Tegen de lijstduwers in het algemeen.

Ik ben het overigens helemaal eens met je stelling betreffende de nieuwe plaat.

Zijn we het toch nog ergens over eens.
Ik vind het trouwens wel opmerkelijk dat je deze plaat zoveel minder kan waarderen t.o.v. Last Splash.
Misschien moet je het wat tijd gunnen ofzo......

Mwa, ik heb het een keer of 4 beluisterd en erger me groen en geel hehe. Misschien over een jaar of 10....

Toch een wat onderschat album.
Ik had hem zeker al 20 jaar niet gehoord en al bijna zeven jaar geen comments hier. Daar moest maar eens verandering in komen.
Goeie Albini-productie, vol vernuftige poppareltjes. Fijn om weer eens te horen!

De lage score verbaast me inderdaad. Destijds werd het album namelijk zeer positief ontvangen, vooral door diegenen die Kim's invloed bij the Pixies onderbelicht vonden. Ik vind het een heerlijke rauwe Steve Albini productie. Hij weet toch altijd een geluid te creëren alsof je zelf bij de opnames aanwezig bent. Verder komen nummers als Doe en Iris door hun vertraging intens binnen. Het artwork van 4AD was natuurlijk ook weer prachtig. Voor mij absoluut het beste Breeders album.

Pixies waren al snel over en uit in de 90s Reint. Kort na een abominabel concert in de Jaap Edenhal haalde mr. Black Francis de stekker uit de band. En door de grunge hype werd mijns inziens (na een origineel en productief begin) de creatieve 80s alternatieve gitaarrock definitief de das omgedaan .