Bryan Adams - 18 til I Die (1996)

, we zitten volgens mij op 1 lijn wat dit album betreft, want anders hadden we dit album niet van de hand gedaan

Laten we het daar maar op houden dan

Vanmiddag nog eens opgezet tijdens het aardappelen en spruitjes schillen.
En nou nee, zo slecht is het nu allemaal ook weer niet.
Waar ik bij eerdere albums van Bryan Adams de iets rustigere nummers meer kan waarderen dan de echte uptempo-nummers, heb ik dat hier net andersom.
Plaat opent redelijk met 2 uptempo-nummers en dan de eerste ballad Let's Make A Night To Remember, die nog net aan de goede kant van de kwijlstreep blijft. Titelnummer is ook behoorlijk OK.
Van I Wanna Be Your Underwear is alleen de tekst 'aardig', maar We're Gonna Win is het lekkerste nummer van de plaat. Verder kan ik It Ain't A Party en vooral ook Black Pearl nog wel waarderen.
De rest (inderdaad bijna allemaal rustige nummers) houdt niet over.
En Have You Ever Really Loved A Woman vind ik echt een kwijlebal van een nummer.

”18 Til I Die” vind ik niet zo’n slecht album dan dat door velen wordt beweerd. Aan de andere kant behoort het ook niet tot Adams’ beste werk en is het zeker geen hoogvlieger. Vooral de echte rockliedjes zijn niet al te best en eigenlijk best dubieus, vooral tekstueel gezien dan. ”The Only Thing That Looks Good On Me is You”, ”It Ain’t a Party, If You Can’t Come 'Round” en vooral ”(I Wanna Be) Your Underwear” zijn behoorlijk infantiel en puberaal. De ballads aan de andere kant zijn over het algemeen wel weer in orde. Vooral ”I Think About You”, ”I’ll Always Be Right There”, ”You’re Still Beautiful To Me” en het met flamengo invloeden doorspekte ”Have You Ever Loved a Woman” zijn erg smaakvol. Overigens vind ik de bluesy rocker ”Black Pearl” wel heel erg lekker. Adams' stem lijkt nog net even wat rafeliger te klinken als normaal en het gitaarwerk is heerlijk vol en broeierig. Al met al is ”18 Til I Die” genietbaar. Wel een aantal echte dipjes, maar over de gehele linie vind ik het nog wel een voldoende.

Dan is je waardering wel erg laag...nietwaar!

Ja dat was ook mijn eerste reactie na het lezen van je stukje Ronald5150...

Rare hoes, zo met die crucifix en die nagels/spijkers erin. Vind ik helemaal niet passen bij Bryan Adams, er is verder ook helemaal geen verwijzing in teksten. Ja. 'till I Die. Maar zo'n death?
Meer iets voor Madonna, met haar geprovoceer en gekoketteer met het Rooms Katholicisme en zo.

Goh, wil je wel geloven dat ik dat er nog nooit in had gezien?!

Foutje, bedankt. Ik wilde 3 sterren geven. Bij deze alsnog.

OK. Zag al dat je laatste recensies album titels betreffen met een cijfer aanduiding. Dan is zo'n foutje vlug gemaakt hè

Vandaag had ik tijdens het hardlopen een zelf samengestelde B-kantjes compilatie van Bryan op de iPod. Het viel me op hoeveel goede nummers hij heeft 'laten liggen' en vooral in de jaren 1996-1998. Nummers als 'Hey Elvis', 'Rock Steady', 'I Want it All' en vooral 'Low Life' hadden niet op dit album misstaan.

Geen hele beste van Adams ,maar nog niet zo slecht al vele willen doen geloven. Hij heeft het allemaal alleen al eens stukken beter gedaan. Als je dit album in de wisselaar gooit dan is het wel te pruimen,
Als geheel luisteren heb ik wat meer moeite mee. Waar voorheen de teksten langs me heen gingen vallen ze hier wel heel erg op in negatieve zin. Adams weet hoe hij een liedje/hit moet schrijven maar de songs hier zijn zeker tekstueel ondermaats. Ook vind ik het artwork ver af staan van zijn vorige uitgaves. Het oogt allemaal zo krampachtig hip.

De rock'n roll was hier wat uit Bryan Adams. Zat in een wat poppy/ballade periode. Ook mis ik het wat rauwere geluid. Het blijft een aangenaam album. Voor mij zijn de hoogtepunten het mooie Star en de zeer aanstekelijke We're Gonna Win

Zoveel R;n R zat er niet in Adams toch? Tevens hoor ik op deze plaat nummers als It aint a party, 18 till I die, black Pearl (klinkt zelfs een beetje Swamp) en het door jou genoemde we're gonna win. Dat zijn toch de wat rauwere nummers (voor Adams dan) die ik ook wel op zijn andere platen terug zou kunnen vinden.
Maar ik snap wel waar je op doelt, zijn grootste succes was een ballad, en daar borduurt hij (logischerwijs) wat op voort op deze plaat. Iets wat Bon Jovi ook (tot irritants toe aan) deed, maar met dat verschil dat Adams vaak wel mooie ballads kan maken.

Ik persoonlijk vind Adams zijn reguliere albums nooit de moeite waard om helemaal uit te luisteren, maar deze plaat heeft dat als enige wel!

Bon Jovi maakte ook een mierzoete ballad voor een film. Always heeft net zo groot knuffelrock gehalte dan Everything I Do, I Do It For You. Ze hebben beiden een rockachtergrond, en zijn op dat gebied vergelijkbaar. Zonder die basis blijft er voor mij persoonlijk weinig over. Ze zijn alle twee niet echt geweldige zangers, tenminste, dat is mijn beleving.
Wel een prima vergelijking trouwens, zo heb ik ze nog nooit bekeken.

P.S. mijn voorkeur gaat dan weer net naar Bon Jovi uit, al is Bryan Adams wel de betere muzikant.

Vind je zijn (Adams) stemgeluid niet prettig? Want een goede zanger is hij dus wel degelijk! Live zingt de beste man de pannen van het dak. Jaren terug naar een show van hem geweest in de Ziggo. Was ter ere van 30 jaar Reckless. En gelijk bij het eerste nummer keken m'n maat en ik elkaar aan van; holy shit, wat een stem heeft die gast joh!

Nee, ik vind zijn stemgeluid niet prettig, tenminste bij de ballads niet. Vaak te hees. Bij de rocknummers past het wel wat meer.

Oké duidelijk

Dit is typisch 51 minuten vingers in je oren en heel hard LALALALALALALA roepen.

Je kan dit album ook gewoon niet opzetten. Scheelt je 51 minuten

Tja... in een ideale wereld mag je ten alle tijde je eigen muziek opzetten.

Haha...ik bespeur hier een kleine traumatische ervaring

Leef ik even in een ideale wereld...

+1

Zeldzaam slecht album van de overleden rocker Adams vol met buitengewoon slappe huisvrouwenrock en passend afgesloten met de kwijlebal Have you ever. Een absoluut dieptepunt in de geschiedenis van de rock. Geen score, dat wil zeggen , nul punten.

Overleden?!?!

Ik ga er vanuit dat dit een woordgrapje is; de rocker Bryan Adams was met dit album overleden volgens Leonidad55. Beetje overdreven want er staan nog best een aantal prima nummers op dit verder wisselvallige album. Maar natuurlijk geen 'absoluut dieptepunt in de geschiedenis van de rock'. Dat het nóg beroerder kon bewees hij namelijk met albums die hierna kwamen. Ben het dan wel weer eens wat betreft Have you ever...Wat een draak!

Idd still alive. Ik hoop oprecht dat hij weer eens een ouderwets goed rockend album maakt.

Die hoop heb ik al een hele tijd geleden opgegeven. Maar ik laat me graag verrassen. Goh wat kon deze man heerlijk knallen in een ver verleden!

De kans dat Adams ons nog eens gaat verrassen met een energiek album lijkt mij te verwaarlozen . Into the Fire en Reckless staken goed in elkaar, veel energie met de nodige ballads. Maar destijds was Adams een midtwintiger die de wereld wilde veroveren. In de loop van de jaren 90 raakte Bryan al vroegtijdig oud. De mainstream pop deuntjes die hij in elkaar knutselde waren gespeend van enig avontuur en bravoure. En dat mag, dat is een keuze. Dat neemt niet weg dat de zouteloze albums die hij uitpoepte geen enkele indruk meer op mij maakte.

Zo ook 18 til I Die, de titels alleen al. Nee, dergelijke platen zijn niet aan mij besteed. En dat is jammer, met zijn stem is niks mis. Perfect afgestemd op een portie Rhythm & blues maar Adams kiest voor een andere richting. Hij zal trouwens niet wakker liggen van mijn mening en dat is maar goed ook. Ik leg Into the Fire nog maar eens op de draaitafel, die dekselse Canadees kon het wel degelijk.