Bryan Adams - 18 til I Die (1996)

Vanmiddag nog eens opgezet tijdens het aardappelen en spruitjes schillen.
En nou nee, zo slecht is het nu allemaal ook weer niet.
Waar ik bij eerdere albums van Bryan Adams de iets rustigere nummers meer kan waarderen dan de echte uptempo-nummers, heb ik dat hier net andersom.
Plaat opent redelijk met 2 uptempo-nummers en dan de eerste ballad Let's Make A Night To Remember, die nog net aan de goede kant van de kwijlstreep blijft. Titelnummer is ook behoorlijk OK.
Van I Wanna Be Your Underwear is alleen de tekst 'aardig', maar We're Gonna Win is het lekkerste nummer van de plaat. Verder kan ik It Ain't A Party en vooral ook Black Pearl nog wel waarderen.
De rest (inderdaad bijna allemaal rustige nummers) houdt niet over.
En Have You Ever Really Loved A Woman vind ik echt een kwijlebal van een nummer.

”18 Til I Die” vind ik niet zo’n slecht album dan dat door velen wordt beweerd. Aan de andere kant behoort het ook niet tot Adams’ beste werk en is het zeker geen hoogvlieger. Vooral de echte rockliedjes zijn niet al te best en eigenlijk best dubieus, vooral tekstueel gezien dan. ”The Only Thing That Looks Good On Me is You”, ”It Ain’t a Party, If You Can’t Come 'Round” en vooral ”(I Wanna Be) Your Underwear” zijn behoorlijk infantiel en puberaal. De ballads aan de andere kant zijn over het algemeen wel weer in orde. Vooral ”I Think About You”, ”I’ll Always Be Right There”, ”You’re Still Beautiful To Me” en het met flamengo invloeden doorspekte ”Have You Ever Loved a Woman” zijn erg smaakvol. Overigens vind ik de bluesy rocker ”Black Pearl” wel heel erg lekker. Adams' stem lijkt nog net even wat rafeliger te klinken als normaal en het gitaarwerk is heerlijk vol en broeierig. Al met al is ”18 Til I Die” genietbaar. Wel een aantal echte dipjes, maar over de gehele linie vind ik het nog wel een voldoende.