Marillion - Misplaced Childhood (1985)

Deze kon ik destijds van A tot Z meezingen. 's Kijken tot hoever ik tegenwoordig nog kom. 't Is lang geleden dat ik hem heb gedraaid.

Voor Brave het eerste concept album. Ook toen 'not done', maar daardoor juist zo sterk. Ik ken niemand die zich niet ergens tijdens dit album verbonden voelt met de tekst van dit verhaal.

...I reached for a bottle and...I picked up the sleeping pills crushed in the floor, inviting me....

Als je ook maar enigzins suicidaal bent is het wellicht niet verstandig dit album te beluisteren. Het zou je net over het randje kunnen helpen. Anderzijds, als je last hebt van depressies dan vind je hier wel (h)erkenning.

Vanaf de opening tot Mylo is het een lange afdaling naar het donkerste plekje van de ziel.

Als je denkt over je leven tot nu toe; de som die je bent van de verschillende delen. Je jeugd, je zonden, je verloren liefdes, de spijt en verloren hoop, de teleurstellingen, het verwaarloosde kind in je, wat rest je nog? Welke weg leidt tot verlossing? Misschien is de enige weg naar verlossing makkelijk te begaan, maar wel doodlopend.

Je kan er in ieder geval van uitgaan dat je weg begeleid wordt door keyboards, drums en gitaren. Klanken die zich als donkere onweerswolken boven je samenpakken......

Aangezien dit album op no.1 staat bij mijn top 10 voel ik mij toch verplicht om hier een kleine review te schrijven, dus bij deze.

Wat dit album voor mij zo speciaal maakt is dat ten eerste alle nummers om hetzelfde thema draaien (childhood) en ze allemaal schitterend in elkaar overlopen. Vooral de overgang van Pseudo Silk Kimono naar Kayleigh is briljant. Wat dit album ook speciaal maakt is dat er niet een nummer uitspringt, het is echt een geheel. Over de nummers:

Pseudo Silk Kimono: Schitterend gezongen door Fish, en mooie keuze als openingsnummer aangezien je er gelijk helemaal in zit door dit nummer.

Kayleigh: Blijft een heel mooi nummer, en Marillion heeft natuurlijk veel aan dit nummer te danken. De overgang naar Lavender is ook erg goed.

Lavender: Zeer mooi kort nummer dat je weer een beetje wakkerschud na de eerste 2 nummers.

Bitter Suite: Beste nummer van het album! Echt briljante compositie en dit nummer staat gewoon als een huis. Ik krijg nog steeds kippevel als ik Fish hier hoor zingen.

Heart of Lothian: Na Bitter Suite het beste nummer, vooral het stuk met "rain down".

Waterhole (Expresso Bongo): Houdt de sfeer goed vast, en brengt toch weer net iets anders dan alle andere nummers

Lords of the Backstage: Ook weer een nummer wat je weer helemaal wakkerschud en de kracht van Fish in dit nummer is ongelofelijk.

Blind Curve: Ook geweldig natuurlijk, 9 minuten en bijna nergens herhalend, zoveel tempowisselingen, en opnieuw natuurlijk zeer krachtig gezongen

Childhood's End: Ook hier is de zang weer zeer sterk, en ook het verschil in hard en zacht is bij dit nummer zeer opvallend.

White Feather: Een mooie afsluiter, het enige wat er op aan te merken is, is dat het na dit nummer afgelopen is.

42 minuten ruim omgevlogen voor je er erg in hebt, alles bij elkaar genomen is dit wat mij betreft geen het meest meeslepende, briljante, fantastische album ooit gemaakt..

Na jarenlang Marillion-fan van het eerste uur te zijn geweest kan ik zeggen dat er een aantal Marillion-albums nog regelmatig mijn cd-speler weten te vinden. Naast Fugazi en Clutching at Straws is dat dit album. Het begin vind ik iets minder dan de tweede helft. Net geen 5 puntjes.

Laten we script for a jesters tear niet vergeten !
Voor dit album: 4 sterren. Ik vind dat het na Brave wel gedaan is met deze band. Fish solo is nog wel redelijk alive....

Marbles nooit gehoord zeker?

Na Brave had Marillion zeker een tijdelijke muzikale dip, al was Afraid of Sunlight nog wel aardig. Daarna hadden ze met This Strange Engine, Radiation en Marillion.com 3 (voor mij) mindere albums. Anoraknophobia was al weer wat beter en met Marbles hebben ze weer een klassieker neergezet.

bitter suite en lavender nog steeds klassiekers voor mij.
dat emotie zo te verwerken valt in klanken is vooralsnog een raadsel voor mij.

i was walking in the park dreamin'of a spark
the sky was bible black in lyon

wat een tekst zeg

een 5 voor mij

Fish heeft vanavond op parkpop de helft van Misplaced childhood gedaan.....kippenvel! Niet gedacht dat ik Fish ooit nog zoveel Marillion nummers zou horen zingen.....

Dat was zeer bijzonder ja, en daarna als afsluiter ook nog Incommunicado. Jammer genoeg viel de rest er een beetje bij in het niet en bovendien was de geluidskwaliteit aan het begin niet perfect (de bas stond te hard).

Afsluiter was Market Square Hero. Hij kwam nog terug voor een toegift....beetje te vroeg weg gegaan obsessed

Ja die toegift heb ik ook gezien, maar ik doelde op de afsluiter van de normale set, ik bleef natuurlijk trouw staan

Valt me tegen van iemand met zo'n nickname.... Clutching At Straws is net zo veel concept-album als MP.

Yep, maar MP wel wat krachtiger (en beter !)...

Dan verschillen we daar in toch echt van mening want ik vind dat MP tegen het eind toch wel een beetje inkakt. Heb altijd gevonden dat de plaat tot zijn logische eind kwam met Childhood's End en heb nooit begrepen waarom dat White Feather er nog achter aan moest komen.

Nee, Clutching vind ik dan duidelijk veel sterker naar het einde toe werken. Staat wat mij betreft ook geen enkel nummer op dat inkakt. En misschien heb ik ook wel wat meer met het onderwerp van die plaat dan met MP.

Ik heb deze cd nog wel eens gehuurd bij de platen-bibliotheek ongeveer 10 jaar geleden en ik weet dat ik hem behoorlijk goed vond.
Destijds zette ik nog veel van de gehuurde cd's op cassette en heb deze daarna helemaal grijs gedraaid. Maar cassettes draai ik nu eenmaal al jaren niet meer en is deze cd eigenlijk een beetje bij mij uit het oog verdwenen tot ik het hier op Music Meter weer zag staan en toch even wou vermelden dat dit eigenlijk toch een wereld cd is.
Vooral het nummer Childhood's end vind ik geweldig.
Jammer dat zonder Fish Marillion toch de grootsheid niet meer heeft weten te behouden.

Met die opmerking maak je een hoop mensen hier niet blij, waaronder ik , kijk maar naar het gemiddelde van Marillion's laatste album Marbles, en de gemiddelden van Afraid of Sunlight en Brave zijn ook niet mis..

Met de grootsheid bedoel ik niet dat de albums zonder Fish zo maar slechter zijn maar daar bedoel ik mee dat het statement van de band niet meer zo groot is als weleer, net als zoveel andere bands die een toptijd beleefde in medio jaren'80.
Het mooie bandlogo en de mooie albumcovers zijn verdwenen in de loop van de jaren, en min of meer ook het boegbeeld van de band. Maar ook de aandacht in de media is niet meer zo groot als in de tijden met Fish en dat is op zich jammer.
Dat het voor de rest prima muzikanten zijn daar ben ik het helemaal mee eens.

Maar wel gewoon een beetje minder dan zonder Fish !!!!
Ze missen dat stukje creativiteit. Goed gezegd hoor Soundwave.

En we kunnen er met z'n allen over blijven zeuren, maar ik vind dat gewoon .

Hé, is de albumversie van Kayleigh een andere dan de singleversie ofzo, want hij klinkt wel anders dan normaal. Of ligt dat eraan dat ik voor het eerst er goed en met een koptelefoon naar luister?

Het einde is in ieder geval anders, omdat het op het album overloopt in Lavender, ik weet niet of dat is wat je bedoeld..

Nee, ik bedoelde het hele nummer. Maar het zal wel aan mij liggen. Klinkt veel beter dan in mijn herinnering. Minder jaren '80, zeg maar.

De albumversie van Kayleigh heeft een langere gitaarsolo tussen het 1e refrein en het 2e couplet, maar de sound is volgens mij niet wezenlijk anders.

Casartelli & Misplaced childhood:
ik vind dit dus het minst sterke album uit de tijd met Fish. Het album kent best veel mooie momenten, maar de grote (muzikale) lijn houdt me niet heel erg bij de les. Individuele uitschieters, zoals op beide voorgaande albums, ontbreken wat mij betreft. Clutching at straws is eveneens beter, onder meer om de redenen die door ChrisX al aangedragen zijn. Dat de plaat historisch verder wel interessant is (als conceptalbum Marillions verst ontwikkelde in een tijd waarin dat inderdaad tamelijk 'not done' is), doet voor mij weinig af aan het feit dat ik het eindresultaat niet heel geweldig vind.

Ook een aantal albums met Steve Hogarth (Season's end, Brave, Afraid of sunlight, Marbles) stijgt boven deze uit.

Eindoordeel: 3½*

@Casartelli verrassende keuze. Wat bij mij bij Misplaced childhood vooral voorop staat is de tekst....er wordt een heel mooi verhaal vertelt. De mooie muziek die er bij gespeelt wordt is een mooie bonus. Dit is bij mij de cd die de liefde voor Marillion heeft aangewakkerd.....en draai deze cd/lp al zeker 20 jaar met zekere regelmaat!

Smaken verschillen he

Het verhaal van Misplaced childhood is zonder meer het meest persoonlijke/samenhangende tot dan toe, hoewel dat daarna met Clutching at straws wel geëvenaard wordt. Dat de 'verhalen' op Script en Fugazi wat minder (herkenbaar) persoonlijk zijn, doet voor mij niet echt veel af aan hun tekstuele waarde.

Ten slotte komt voor mij muziek nog altijd op de 1e plaats en tekst op de 2e... de neiging me in complete teksten te verdiepen komt slechts dan als flarden tekst écht de aandacht trekken of als muziek dat in zodanige mate doet dat je je ook afvraagt wat voor tekstueel verhaal er bij die muziek past.

Lange tijd mijn favoriet geweest. Nadat Marbles uitkwam werd die mijn nummer 1 Marillion plaat. Nu luister ik in da auto weer af en toe naar het Fish tijdperk van Marillion. Overigens vind ik Seasons End ook geweldig goed!

Waarom heb ik geen kaarten voor Fish?

voor de pauze spelen Fish en zijn band een selectie uit Fish' solocarrière, na de pauze wordt het complete Marillion-album Misplaced Childhood (1985) uitgevoerd!

Was je er niet bij op Parkpop dan? Daar speelde hij ook de helft van MC. Was overigens fantastisch.

ikke wel... op Market square heroes ging ik nog het meest uit mijn dak (of op Fugazi...)

Kayleigh en Lavender zijn briljant. Voor de rest? een aardig album maar niet meer dan dat. 2,5*

Groeten,