Marillion - Misplaced Childhood (1985)

tja, dat is nou een concept album.........

Aha. Ik denk te weten, dat een conceptalbum een album is waarbij de nummers te maken hebben met dezelfde thematiek. Is wist niet, dat ook een vloeiende overgang tussen de nummers een kenmerk was van een conceptalbum. Weer wat geleerd vandaag.

Ik meen mij te herinneren dat dat ook geldt voor "Lavender", wat speelduur betreft.

Correct: de gitaarsolo van Kayleigh is ingekort (zonde!) en bij Lavender is er een extra refrein aan vastgeplakt en juist een lángere gitaarsolo. Erg geslaagd m.i., het geeft het nummer net effe wat meer body. Had ook op het album zo gemogen wat mij betreft.

Prima functie trouwens, die videocliplinks...! Járen niets meer van Marillion geluisterd en op deze manier dus weer wel. Hoewel ik Clutching at Straws en misschien ook wel Fugazi beter vind, is dit album de soundtrack van mijn puberteit. Hoewel de nummers moeilijk los van elkaar zijn te beschouwen, springen Bitter Suite, Blind Curve en Childhood's End? er wat mij betreft uit (de gitaarsolo uit het stuk 'Milo' uit Blind Curve gaat zóó diep... kippenvel).

5* voor Misplaced Childhood, zwaar beïnvloed door de belangrijkheid voor mijn persoonlijke (muziek)ontwikkeling.

Het heeft overigens ook thematisch een band hoor

Ff voor de duidelijkheid: nummers hoeven echt niet in elkaar over te vloeien om een conceptalbum te zijn en ik ken genoeg albums waar daar bij is, die dus geen conceptalbum zijn . Het is echter wel een kenmerk dat je bij veel conceptalbums tegenkomt.

ik heb iets dubbels met deze plaat

ik weet dat ie goed in elkaar steekt, het verhaal is goed, muzikaal klinkt het ook ok, maar als ik um draai denk ik:"

wat een genesiskloon, wat een irritante muziek, wat een gezeik en geneuzel

overschatte plaat, lavender prachtnummer maar had het best bij mogen blijven

en over de tekstuele kwaliteiten:

'and the man in the mirror has sad eyes'

briljant? of totaal tang op varken, ik vrees het 2e

2,5

Juist na Fugazi had Marillion het Genesis-kloon predicaat van zich afgeschud.

Ik denk dat ze dat predicaat ten tijde van Fish nooit helemaal van zich af hebben weten te schudden. Misschien niet helemaal terecht...

ik vind van niet

Lang van stof zeg?!? Kan je ook uitleggen waarom je het niet goed vindt of 1 regel van de 1500 geeft jou genoeg redenen om het tekstueel maar af te fikken.

ik heb mijn mening al gegeven, en dat beslaat niet alleen het tekstuele

ooit vond ik dit best ok, totdat ik genesis ontdekte

het zal de leeftijd zijn, ik zie het plaatje nu heel anders

Oei je bent dus een stuk ouder, wijzer en rijper dan de rest. Nou dan zal het inderdaad vast wel daar aan liggen! Hopelijk worden wij ooit ook nog eens zo wijs...

hey, waar het ik zo'n discussie eerder gelezen!?

man, trek het je niet persoonlijk aan, jij vind het mooi, ik niet, thats it

Joy

Hup hup, snel Selling England weer terug op 1, dan ben je weer geloofwaardig

Vindt dit een super album. Kan m steeds weer opnieuw horen. Als die afgelopen is vindt ik het nog steeds jammer.
Tja....ieder zn meug he

Oeiii.... dit vind ik dus een schitterend album. Zo sfeervol, passievol en warm.
Echt een album voor bij kaarslicht (en open haard). Ik ben geen symfonische rock-kenner, maar ik vind dit dus een heel sterke cd. Vraag me niet waarom. Ik weet wel dat er puur composorisch bezien sterkere/betere cd's zijn, maar ik vind het gewoon mooi. En dat is waar muziek om draait.
Het is eigenlijk 1 lang nummer, onderverdeeld in 10 segmenten.
Ik kan dus ook geen favoriete nummers benoemen, daarvoor is de cd teveel 1 geheel.

Nog even een toevoeging op mijn vorige post. Wat mij opvalt is dat dit album zelden of nooit terugkomt in de lijstjes van de "kenners" (onder kenners versta ik hier muziekjournalisten).

Ik vind dat toch opvallend, weet iemand waarom deze cd niet op waarde (althans in mijn ogen) wordt geschat?

Ik kan zelf een aantal redenen bedenken:

a) symfonische rock wordt meestal toch al als een stoffige muzieksoort gezien. Ik denk niet dat dit de reden is overigens, want cd's van Pink Floyd, Yes en Genesis kom je meestal wel tegen in de lijstjes
b) symfonische rock in 1985 not done was? (kan ik niet over oordelen)
c) dit geen echte symfonische rock is in de ogen van critici? Misschien is het wel commerciele symfonische rock. Zoals al gezegd: ik ben geen echte kenner van symfonische rock
of d) misschien wel de meest voor de hand liggende optie: het album is, in de ogen van critici, gewoon niet goed genoeg

D

idd, maar schrap meteen 'in de ogen van de critici' maar

Ik ga voor een combinatie van B en C

Dat is weer niet helemaal waar. Even afgezien van het feit of je Misplaced Childhood mooi vindt of niet, is het een cd die in de luisteraarslijstjes altijd veel hoger scoort dan in de critici lijstjes. Getuige ook de 61e plaats in "onze" top 250.
Meestal zit er toch wel overlapping tussen de luisteraarslijstjes en de critici-lijstjes.

En dat verschil was ook het uitgangspunt van mijn vraag.

inderdaad een combi van b en c, Marillion was de eerste "nieuwe"band die weer eens wist te scoren met Symfo. Genesis en Yes waren in van de 80's afgehaakt met dit soort muziek en moesten single muziek gaan maken. Floyd was op dat moment een roerloos schip (althans het schip werd eigenlijk door nog een man bestuurd) maar er was toch wel degelijk begrip hoor onder het publiek en pers, al ging een top 10 notering voor de alti rock pers natuurlijk wel weer wat ver

ben benewd of de lijstjes daadwerkelijk ontstaan door het hele album, of alleen door kayleigh en lavender

Topplaatje dit, eerste 3 erg mooi, ik snap die kritiek op kayleigh niet helemaal maar volgens mij houden sommige/veel mensen standaard niet muziek die te populair is bij 't grote volk
Hoogtepunt op de plaat is de combinatie Blind curve/Childhood's end?

Waanzinnig mooi..

4,5*

Volgens mij is het the other way round, ik denk dat Kayleigh vaak hoog in de top 100 / top 2000 aller tijden staat omdat velen Misplaced Childhood een mooie plaat vinden.

Jarenlang vond ik dit het beste album ooit gemaakt
Hij doet het bij mij nog altijd erg goed. Maar hij daalt wel ieder jaar iets in mij achting.

Wat deze cd o.a. magistraal maakt voor mij zijn de overgangen Pseudo Silk Kimono-Kayleigh-Lavender. Wow!

Is later ook niet meer door Marillion geëvenaard .

Wat mij betreft veruit het slechtste album wat Marillion met Fish gemaakt heeft. Langdradig, saai en uitgekauwd... Neen, geef mij maar Clutching At Straws.