What's Up? (1993)

Veel songs heb ik op de cd van de desbetreffende artiesten zelf, maar een enkel nummer vond ik eigenlijk alleen als single leuk en daarom kocht ik niet het hele album. Wat dat aan gaat dus een leuke cd. Heb hem indertijd erg vaak gedraaid op feesten en in de auto. Gewoon leuk als je zin hebt in van alles en nog wat (maar dan wel een beetje in dezelfde "sfeer").

Het probleem van dit soort cd's is dat ze varieren van geweldig (Plush) tot zeer irritant (What's Up).

Helemaal mee eens, alleen vind ik de echt irritante nummers tot een heel redelijke aantal beperkt gebleven.

vind ik niet, dit lijkt verdorie wel een playlist van radio 538!!!!
(Losing My Religion, Easy, Cats In The Cradle, Two Princes, Under The Bridge aaaaaaaaaaaaaaaaaargh!!!!!!)

Cats in the Cradle, Runaway train, Two Princess en Parachute vind ik ook absolute bagger.

Voor mij is het puur jeugdsentiment, alhoewel ik Two Princess ook een stom nummer vind. Ik was 14 toen al dit moois in de hitlijsten stond, precies in deze tijd begon ik me te verdiepen in de alternatieve gitaarmuziek. Ik vind dit soort verzamelaars derhalve heerlijk, alhoewel ik in retrospect wel een aantal nummers mis op deze editie (waar zijn bijvoorbeeld The Smashing Pumpkins?!).

De beste uit de serie. Wel jammer dat Runaway Train erop staat. Hoe erg kun je een nummer dooddraaien

De 4 non blondes en Motorcycle Emptiness op 1 cd??? Wat een heiligschennis.

.

Smells Like Teen Spirit van Tori Amos. Is dat werkelijk een cover op Nirvana, of is het gewoon toevallig dezelfde titel

Dit is een cover van Nirvana (Tori maakt er een piano-ballad van, en doet dat niet onverdienstelijk).

Graag ook uw aandacht voor de Nederlandse bijdrage Burma Shave. Beetje onderbelicht bandje wat mij betreft.

Hoezo? Motorcycle Emptiness is toch best een aardig nummer?

Beste nummer van de jaren 90, misschien wel.

Met voorsprong de beste van de 4 compilatiecd's. Hier staan echt wel een hele boel 90's-klassiekers op.

Smells like teen spirit is groots !

Het nummer taillights fade van buffalo tom is voor mij het beste nummer op deze cd,maar er staan meer goeie nummers op die de moeite waard blijven.

Sommige nummers zijn inderdaad doodgedraait, maar dat heeft meer te maken met de commerciële zenders van nu dan met de cd zelf. In die tijd waren ook die nummers zeer te smaken (zelfs What's Up kon van mij op enige waardering rekenen) en omdat het toch een hele leuke tijd in muziek belicht geef ik het een....

4.

Ik denk dat ie aangeeft dat What's Up bagger is en Motorcycle Emptiness een klassieker.
Kan 'm eigenlijk wel gelijk geven, eerlijk gezegd.

Eigenlijk wel zo'n beetje de soundtrack van het gitaargeweld van de jaren 90.

Waarom heeft iedereen zo'n hekel aan Two Princes?

Briljant nummer

http://www.musicmeter.nl/album/6170

Dat was de soundtrack van Seattle; alleen ontbrak de belangrijkste band.

Best aardige reeks, deze What's Up. Véél van die songs kun je nu nog met plezier terughoren. Ik blijf genieten van 1,3,4,5,6,7,10,11,15,18 en 19.
De pianoballadversie die Tori Amos maakt van Nirvana's Smells Like Teen Spirit is hemels mooi....dat rok me over de streep om dit album te kopen.
De titelsong van deze reeks... is achteraf gezien echt wel knudde, zeggen dat ik dit onbegrijpelijkerwijs in het begin best een aardige song vond, nu haat ik dat lied als de pest.
Het is een bekentenis. Beetje met vuurrood op de wangen...
Four Non Blondes bleek ook niet meer dan een ééndagsvlieg, gelukkig maar.

De verzamelaar voor de "alternatieve" muziekliefhebber. In de jaren '90 kocht ik geen verzamelaars meer maar liever het album van de artiest zelf.
Track 5 zal ik eeuwig blijven draaien, tracks 1, 4, 7, 10, 11, 14 en 18 vind ik ook prima en heb ik op de reguliere albums staan. 6 en 15 vind ik ook goed en de Tori Amos-cover van "Smells Like Teen Spirit" is inderdaad zeer geslaagd.
"What's Up?" kan ik nog pruimen, 4 Non Blondes is inderdaad een ééndagsvlieg.

Begin jaren '90 luisterde ik vooral naar symfo, maar dankzij deze verzamelaar kwam ik weer enigzins terug in de bewoonde wereld.

De What's Up-serie is een bonte verzameling van alles wat destijds voor 'alternatief' doorging. Maar het feit dat dit op het Magnum-label uitkwam zegt al genoeg; alternatief was in rap tempo mainstream aan het worden. Vond ik niet erg; Buffalo Tom, Black Crowes en STP (om er maar enkele te noemen) kon ik niet vaak genoeg horen.

Het ontbreken van bijvoorbeeld Pearl Jam en Nirvana op de eerste What's Up zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met het niet kunnen verkrijgen van de rechten van de betreffende platenfirma's. Dus in plaats van the real thing staat er een draak van cover van Smells like.. op deze plaat.

Hoogtepunten: Plush, Would? en Taillights Fade. Ook Hey Jealousy van de relatief onbekende Gin Blossoms vind ik nog altijd een prima song.

Van de What's Up?-verzamel CD's zijn er 4 uitgebracht. Ik heb ze alle 4 en ze gaan nog regelmatig mee op vakantie.
Deze serie liftte mee op de opkomende grunge en andere wat hardere gitaarmuziek en gaf aldus aardig tegenwicht aan de vele soorten van verschrikkelijke soorten disco en house die ook in '93 al de hitparades teisterden. In het boekje bij de CD staat een verhaaltje over deze nieuwe opkomende rockmuziek, waar ik nu erg om moet (glim)lachen.
Na een valse start met Easy (een cover van notabene de Commodores, die ik nooit begrepen heb) volgt er toch een aantal goede tot uitstekende rocksongs.
Veel daarvan zijn, zoals hierboven wordt gezegd 'kapotgedraaid'; ik noem even Under The Bridge, Losing My Religion, Remedy, Runaway Train, Two Princes, What's Up en ook Motorcycle Emptiness (vandaag nog gehoord op de radio), maar dat wil niet zeggen dat het daarom slechte nummers zijn.
Beste nummers wat mij betreft die van Buffalo Tom (klassieker), Stone Temple Pilots, The Jayhawks, Something Happens ( ) , Ugly Kid Joe (cover van Harry Chapin), Burma Shave en The Red Hot Chili Peppers (toch wel nog).
De Nirvana-cover van Tori Amos mag er ook zeer wel wezen.
De rest varieert van gewoon aardig tot best wel goed.
Want dit is echt wel een gitaar-soundtrack van de begin jaren 90
Ik ben de eerste die hier 4,5 ster voor gaat geven, omdat ik er een half puntje af trek voor Faith No More en de Spin Doctors.
En nee, niet voor de 4 Non Blondes

4 Non Blondes wisten flink te scoren met What’s Up, en natuurlijk was het logisch om hier door een platenlabel op in te springen.
Van 4 Non Blondes hoorde je vervolgens niks meer, maar Linda Perry wist later wel hits te schrijven voor Pink en Christina Aguilera.
Had dit nog iets te doen met de grunge uit de jaren 90; natuurlijk niet, maar het leverde financieel genoeg op.
Nirvana zal wel niet mee willen werken aan deze verzamelaar, vandaar dat de versie die Tori Amos van Smells Like Teen Spirit maakte hier op staat.
Wordt uitgeverij Magnum niet alleen genaaid voor de rechten van Nirvana door Courtney love, maar kan ze gelijk Tori Amos een hak zetten.
Tori, die achter haar piano regelmatig laat zien een echte rockbitch te zijn, en de drugs niet nodig heeft.
Toch wel een lekkere verzamelaar, die iedereen die met gitaarmuziek in de jaren 90 is opgegroeid wel in huis moet hebben, tenzij je in bezit bent van de studio albums van deze artiesten.