Gary Moore - After Hours (1992)
mijn stem
88 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Virgin
-
Cold Day in Hell (4:28)
-
Don't You Lie to Me (I Get Evil) (2:30)
-
Story of the Blues (6:41)
-
Since I Met You Baby (2:52)
met B.B. King
-
Seperate Ways (4:55)
-
Only Fool in Town (3:53)
-
Key to Love (1:59)
-
Jumpin' at Shadows (4:21)
-
The Blues Is Alright (5:45)
met Albert Collins
-
The Hurt Inside (5:54)
-
Nothings the Same (5:04)
-
All Time Low [Extended Version] * (8:40)
-
Woke Up This Morning * (3:52)
-
Movin' on Down the Road * (3:35)
-
Don't Start Me Talkin' * (3:04)
-
Once in a Blue Moon * (7:34)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
48:22
(1:15:07)
0
geplaatst: 14 januari 2024, 16:29 uur
Meer dan degelijk vervolg op Still Got The Blues. Opener Cold Day In Hell heb ik altijd al een heerlijk nummer gevonden. Ook Story of The Blues en The Blues Is Allright raken de snaar. Speciale vermelding voor Key To Love nog en de rest is acceptabel. Verassend is het allerminst , maar het is degelijk en met liefde voor het genre benaderd. Het zielloze wat hem vaak verweten wordt hoor ik er niet zo in. Ik hoor een liefdevolle benadering en passievolle uitvoeringen. 4 sterren.
1
geplaatst: 19 augustus 2024, 10:27 uur
Von Helsing schreef:
Ik heb het boek van Harry Shapiro nog niet gelezen, maar het lijkt mij een aanrader, RonaldjK is althans zeer enthousiast.
After Hours beviel mij in eerste instantie ook niet zo, had liever gehad dat hij weer de hard rock richting had gekozen. Achteraf gezien is After Hours toch wel een uitstekend album daar Gary Moore een uitermate gedreven persoon en muzikant is gebleken. Story of the Blues, Nothings the Same, Seperate Ways en ook de eerste single Cold Day in Hell zijn van een hoog niveau.
Hoe gedreven Gary was: in 1999 speelde Gary op het North Sea Festival in 1999 in Den Haag en een collega wilde na afloop een handtekening vragen voor mij maar zijn speeltijd werd ingekort door technische problemen. Gary liep vloekend en tierend backstage. Mijn collega heeft het toen niet aangedurfd om een handtekening te vragen.
Ik heb het boek van Harry Shapiro nog niet gelezen, maar het lijkt mij een aanrader, RonaldjK is althans zeer enthousiast.
After Hours beviel mij in eerste instantie ook niet zo, had liever gehad dat hij weer de hard rock richting had gekozen. Achteraf gezien is After Hours toch wel een uitstekend album daar Gary Moore een uitermate gedreven persoon en muzikant is gebleken. Story of the Blues, Nothings the Same, Seperate Ways en ook de eerste single Cold Day in Hell zijn van een hoog niveau.
Hoe gedreven Gary was: in 1999 speelde Gary op het North Sea Festival in 1999 in Den Haag en een collega wilde na afloop een handtekening vragen voor mij maar zijn speeltijd werd ingekort door technische problemen. Gary liep vloekend en tierend backstage. Mijn collega heeft het toen niet aangedurfd om een handtekening te vragen.
Dat verbaast me niks. Hij kon inderdaad erg humeurig zijn. Op Bluesrock Tegelen (2001) raffelde hij na lang aandringen een radioaankondiging voor ons af. Toen ik hem vroeg voor een betere versie, reageerde hij geërgerd met: "don't push your luck!". En weg was hij.
1
geplaatst: 19 augustus 2024, 16:40 uur
Twinpeaks schreef:
Meer dan degelijk vervolg op Still Got The Blues. Opener Cold Day In Hell heb ik altijd al een heerlijk nummer gevonden. Ook Story of The Blues en The Blues Is Allright raken de snaar. Speciale vermelding voor Key To Love nog en de rest is acceptabel. Verassend is het allerminst , maar het is degelijk en met liefde voor het genre benaderd. Het zielloze wat hem vaak verweten wordt hoor ik er niet zo in. Ik hoor een liefdevolle benadering en passievolle uitvoeringen. 4 sterren.
Meer dan degelijk vervolg op Still Got The Blues. Opener Cold Day In Hell heb ik altijd al een heerlijk nummer gevonden. Ook Story of The Blues en The Blues Is Allright raken de snaar. Speciale vermelding voor Key To Love nog en de rest is acceptabel. Verassend is het allerminst , maar het is degelijk en met liefde voor het genre benaderd. Het zielloze wat hem vaak verweten wordt hoor ik er niet zo in. Ik hoor een liefdevolle benadering en passievolle uitvoeringen. 4 sterren.
Dit is ongeveer ook mijn mening. Een logisch vervolg van Still got the blues, met de juiste balans tussen rockende en stemmige stukken. Mooi geproduceerd ook, en ik kan me voorstellen dat bluespuristen het allemaal te netjes vinden. Maar ook ik vind dat je Gary niet kan verwijten dat het zielloos klinkt. Er zitten enkele prachtige solo's in, met name in de ballads Separate ways en Jumping at shadows, en ook vocaal is hij goed op dreef.
Hooguit kun je hem verwijten dat dit een poging tot Still got the blues deel 2 is, daar valt best wat voor te zeggen. En af en toe stapelt hij de bluesclichés wel erg hoog op, zoals in The Blues is alright. Maar ja, met alle respect: blues is doorgaans nu eenmaal tamelijk clichématige muziek.
* denotes required fields.
* denotes required fields.