Gentle Giant - Gentle Giant (1970)

Stevige rocker van Gentle Giant. Maar zoals steeds progressief to the bone! Het einde met God Save The Queen is wat overbodig, maar ach, waar maal ik weeral om...

Why not, de topper van dit album van deze innoverende engelse band

Soms is het een nadeel om een snob te zijn. Ik begon met Octopus, vervolgde met Power en Glory en kwam daarna pas hier terecht. Wat ik hoor is onevenwichtig spul. Dan weer proberen ze pure hardrock uit, dan weer blues, dan weer komt er iets gecompliceerds en dissonants langs of iets middeleeuws .... Het is nogal een ratjetoe, een gevoel van eenheid ontbreekt.

klinkt soms als een band die nog net iets te vroeg een plaatje mocht opnemen. Muzikaal gezien deugt het allemaal, maar soms ontbreekt het de songs aan een duidelijke structuur. Zo schiet het in Giant niet op dat je na bijna elk regeltje tekst 10 seconden instrumentaal krijgt. Coupletten klinken zo als losse kreten.
Funny Ways is beter gelukt. een mooi rustig nummer. Met die viool erin lijkt het wel een voorloper van Kansas. Alucard is ook goed bevonden. Leuk gedaan met die effecten op de zang. Dan komt er eerst weer wat rustige muziek, dat halverwege Nothing At All in rock omslaat tot je een vage drumsolo met piano-gepingel krijgt.
Why Not? is redelijke progrock en zo is het debuut; aardig plaatje. Mischien later verdere aanschaf van deze band, als de concurrentie niet te groot is.

giant vind ik juist prima opbouwen naar een mooie statige conclusie.

Altijd goed dat meningen kunnen verschillen. Na meerdere keren draaien kom ik nog steeds pas met het tweede nummer echt goed in het album.
Maar het zal ongetwijfeld nog wel vaker in de speler belanden.

Gentle Giant is dan ook wel wat anders dan 'couplet - couplet - refrein - couplet couplet'. Bij Giant moet je intensiever luisteren, maar over alles is nagedacht. Je herkent niet meteen alles na één keer luisteren. De structuren zijn erg inventief en doordacht, maar zeker in vergelijking met later werk vind ik dit niet eens zo'n moeilijk te volgen album.

Wat mij betreft een schitterend debuut waarmee Gentle Giant al liet horen wat ze in huis hadden. Toch wel één van mijn favoriete proggroepen. Hele behoorlijke samenzang ook, getuige 'Nothing at All', daar hadden ze best nog wat meer mee kunnen doen.

Vandaag voor €6,- aangeschaft, dat werd ook wel eens tijd.

Etc. Dat is ook zo; echte luistermuziek waar je je aandacht bij moet houden. Geen Middle of the Road waar je makkelijk bij wegloopt of andere zaken aan je hoofd kunt hebben.

Gentle Giant krijgt aandacht!
DIt album ken ik nog niet maar heb wel 3 albums van ze.
Idd een band die niet een hoek te plaatsen is en waar je enige moeite voor moet doen.
Toch vind ik het nog best meevallen allemaal, na 2/3 keer luisteren valt het kwartje wel.

Dat gevoel wat jij hebt heb ik in het algemeen al snel bij Progrock.

Hier en daar mag er nog iets aan het totaalgeluid geschaafd worden, maar toch een zeer indrukwekkend debuut van een van de meest originele en onderschatte bands ooit.

GG krijgt nogal eens het verwijt puur intellectueel te zijn en volstrekt niet emotioneel. De heren weerleggen dat hier met een fantastische uitvoering van Funny Ways. Kerry Minear rockt de broek van je gat, opgejut door Gary Green op zijn akoestische gitaar, met een fantastische solo op jawel, een xylophoon:

Gentle Giant - Funny Ways - 16mm Film - 1974 - YouTube

Sterk debuut van Gentle Giant. Een debuut waar het enorm muzikale kunnen en het creëren van eigenzinnige muziek die nogal van de hak op de tak springt, al merkbaar is.
Voor een plaat uit 1970 knap geproduceerd trouwens.
Vermakelijkheid alom als je niet vies bent van songs die experimenteel zijn en in een paar minuten tijd met gemak van sfeer wisselen.
Ik hou hier wel van. Verrassend, robuust blues en hardrockend, gas terugnemend in zweverigheid en valt een song als Alucard op door de stapeling van de vocalen, althans, zo klinkt het. Het is iets wat bands en landgenoten als Queen en 10CC een jaar of wat later ook in die stijl zouden doen. Vrij uniek en onverwacht dat Gentle Giant dat hier al doet.
Ook erg mooi het enigzins Beatlesachtige Isn't It Quiet And Cold? Beetje vaudeville stijl met mooie strijkers er in verwerkt en fraai gezongen door de oudste van de drie broers, Phil Shulman.
Het 2e stuk Funny Ways is één van de bekendste songs van de groep gebleken en het ruim 9 minuten klinkende Nothing At All is een werkje dat misschien wat te geforceerd naar allerlei stijlen toe werkt, maar met name het begin is door zijn westcoast insteek met prachtige meerstemmigheid en fraai acoustisch gitaarwerk, werkelijk hemels. Dat er in die 9 minuten zowel pittige rock als avant garde ( piano/drums) voorbij komt is onverwacht, maar niet persé storend. Ik heb mij er prima mee vermaakt. De band eindigt de song netjes zoals het begon.
Why Not? is een leuke bluesrocker, maar inwisselbaar en The Queen is een korte melige versie van het Engelse volkslied.

Een nogmaals sterk debuut waar het spelplezier van af druipt, waar de structuur nog wat zoekende is, maar je hier al het enorme talent van deze gasten hoort.
Progressief en met de nodige lef gebracht.

bikkel2

En het wordt vanaf nu alleen nog maar beter.
Straks kom je sterren te kort om toe te kennen.

Leuk weetje: Alucard = Dracula omgedraaid.

Overigens had Gentle Giant nooit zo goed en overtuigend geklonken zonder de leiding van Tony Visconti. Wat een producer is hij zeg.

Visconti is een geweldenaar. Natuurlijk het meest bekend van zijn werk met Bowie.
Ik wist voorheen niet dat hij met deze band heeft gewerkt.

Ik ben ook begonnen met het oeuvre van Gentle Giant en het debuut valt goed mee, ik sluit mij aan bij bikkel2 (opvallend hoe gelijklopend onze stemmen vaak zijn). Inderdaad progressief en afwisselend zonder in oeverloze bombast of gepiel te vervallen.

Dit ontbreekt nog in mijn collectie ……… Effe uitchecken ……….

Deze plaat of deze band?

Want wat mij betreft is de output van deze band zoveel gaver dan alles wat tegenwoordig nog aan progrock wordt gemaakt.

Een stijl van musiceren die ik (helaas) nog maar zelden zie terugkomen.

Ondertussen al wat beluisterd via you tube. Klinkt inderdaad goed. Deze cd ga ik zeker aanschaffen …..

Op vinyl is het echt onbetaalbaar geworden. Maar ik had hem ooit wel. Toch maar weer eens opzoeken.

Het is inderdaad uniek. Complete vrijheid toen nog. Vrees dat je er tegenwoordig niet meer mee weg komt.
Zou een eigen beheer product worden.
En Gentle Giant was toen al commercieel niet echt heel succesvol.

Ik zoek me echt rot naar symfo/prog in deze stijl, al jaren eigenlijk.
En ik kan eigenlijk alleen maar uit mijn hoofd Flower Kings, Uzva, Tangent en Wobbler opnoemen.
Nee moderne symfo/prog brengt mij niet zoveel plezier/vertier als die oude platen.
Maar dan hebben we wel ook echt een rijkdom aan bandjes.

Bij het beluisteren van Funny Ways veerde ik plots op: is dat nummer wel niet gesampled in Strange Ways van Madvillain! Heerlijk om dergelijke ontdekkingen geheel per toeval te doen.

Beste Mssr Renard,
Wellicht is de Franse band Saens interessant voor je. Ze zijn niet erg bekend en deden weinig concessies aan commercialiteit.
Hun (neo)progrock muziek is nogal complex met enige klassieke invloeden, wellicht te bombastisch en 'over the top', en vereist een aantal luisterbeurten voor het kwartje bij me viel. Ze hebben destijds twee albums gemaakt.

Hoi. Ik ben (meestal) niet echt op zoek naar neoprogmuziek.
Het gaat mij juist om de wat oudere platen, en als het een nieuwe band is, dan graag zo retro mogelijk.
Maar doe geen moeite, ik zoek al tientallen jaren. De kans dat iets me ontgaan is, is erg klein.