Gentle Giant - Acquiring the Taste (1971)

Een vooruitgang tov het debuutalbum, maar de heren hadden hun draai nog niet helemaal gevonden. Pantagruel's Nativity is een must en is de aanzet tot latere ontwikkelingen.

zeker een vooruitgang wat deze betreft. en het ging beter met three friends om zo door te stoten tot het hoogtepunt octopus.

en we praten dan nog niet over hoe die mannen live kunnen spelen!

Mooie hoes........!!!!!!!!!

De band wordt voornamelijk geprezen vanwege de vele muzikale invloeden en het talent van de bandleden, die vlekkeloos aan de haal gingen met een uiteenlopend assortiment aan muziek instrumenten. Al met al een degelijk en verfrissend album binnen de progressieve rock beweging.

Geweldige plaat. Wat sfeer betreft een beetje vergelijkbaar met King Crimson.
Een beetje geheimzinnig ook met aparte arrangementen en vocale harmonieën.
Doet wat middeleeuws aan, als dat de goede omschrijving hiervoor is.

Op de latere platen wordt het wat directer, maar volgens mij hebben ze geen slechte platen uitgebracht. Ik moet me er nog iets meer in verdiepen.

Is hier trouwens nog een schappelijk geprijsde, geremasterde versie van te krijgen?

Ik zie alleen een versie uit 1990 voor een schappelijke prijs te koop. De latere versies zijn allemaal rond de 35 euro en die oude Gentle Giant-cd's klinken voor zover ik weet niet spetterend...

Er was een geremasterde uitgave op Repertoire-De, maar helaas gelimiteerd en nu OOP. Dan is er nog een Japanse CD (www.cdjapan.co.jp) en die kost ca usd 22,00. Het nadeel van de oude cd's op Line en Vertigo (en ik geloof ook de vinylversie) is dat het 4e nummer (het titelnummer) heel raar klinkt, niet om aan te horen, en dat verpest voor mij het hele album. Beschadigde mastertape, geloof ik. Op de latere versies is dat gelukkig hersteld.

Dank voor enige verheldering.

Ik heb ook ontdekt dat de Repertoire-cd (misschien) nog op de website van het label zelf is te krijgen voor een vergelijkbare prijs.
Dan probeer ik dat, of ik kies voor de Japanse SHM-uitgave.

Heb 'm dan eindelijk binnengekregen!

In tegenstelling tot de andere Repertoire-cd's van de band zit deze gewoon in een jewelcase.
En wederom een fenomenaal geluid!

Welke versie heb jij nu uiteindelijk gekocht? Wat is de barcode? Want volgens discogs zijn de versies van 1990 allemaal remastered. En juist de versie van repertoire niet:

Gentle Giant ‎(CD, Album, RE) Vertigo 842 624-2 Europe 1990
Gentle Giant ‎(CD, Album) Vertigo, Repertoire Records IMS 7031 Germany 1994

Repertoire REPUK 1072
Jaartal 2005 Repertoire Records (UK)

Een Engelse uitgave dus.
Op de cd staat overigens 'Limited edition'. Dat kan best wel kloppen, want voor een normale prijs kon ik 'm nergens vinden.

Nou ze hebben de smaak hier goed te pakken. Zeer experimentele plaat met een enorm rijk arsenaal aan instrumenten (tot botten aan toe!) en stilistische invloeden. Het ene moment hoor je modernistische avant-garde dan een lieflijk kamermuziekje, dan weer prog en psychedelica of zelfs close-harmony. Deze is complexer dan Octopus.

Komische arrogantie in het boekje: "...It is our goal to expand the frontiers of contemporary popular music at the risk of being very unpopular. We have recorded each composition with the one thought - that it should be unique, adventurous and fascinating. It has taken every shred of our combined musical and technical knowledge to achieve this. From the outset we have abandoned all preconceived thoughts of blatant commercialism. Instead we hope to give you something far more substantial and fulfilling. All you need to do is sit back, and acquire the taste."

Wat een apart album, en dat voor 1971! Erg progressive en de moeite van het beluisteren waard. Geen makkelijke muziek, je moet er echt voor gaan zitten.

Tweede minder toegankelijke album.
Het is een plaat waar de bluesinvloeden nagenoeg verdwenen zijn en voor zover dat mogelijk is bij Gentle Giant, er een duidelijkere structuur hoorbaar is.
Echter blijft het een onvoorspelbaar en gedurft gebeuren.
Iets wekt mij de indruk dat de heren er oprecht plezier hadden om de luisteraar nogal eens op het verkeerde been te zetten.
Enige Zappiaanse trekjes is ze dan ook niet vreemd.
Maar in deze prille jaren 70 kon je je als talentvolle band lekker uitleven en dat wordt hier dan ook vol overtuiging gedaan.
Tony Visconti is hier wederom de producer van dienst en tevens een soort van extra muzikant.
Een album dus met veel vernuft en een hoorbare groei.
De opener Pantagruel's Nativity is gelijk een voltreffer van jewelste. Engelachtig gezongen door Kenny Minnear.
Een boeiende compositie met veel variatie en sferen.
Er komt weer veel samen op dit album en het instrumenten arsenaal is aardig uitgebreid.
Op het enigzins merkwaardige, maar meesterlijke The House, The Street, The Room bijv.zal je trompetjes, een klavecimbel en een xylofoon te horen krijgen in een momentje van avant garde. Gaandeweg wordt het steviger en neemt een vuige gitaarsolo de boel over.
Wreck is vooral in de refeinen een folksong, maar natuurlijk met enige haken en ogen.
De afsluiter Plain Thruth is een waardig slotstuk en met 7.36 het langste van de plaat. Een door viool dit keer gedomineerde song, met uiteraard weer vol verrassingen.

Dit kostte mij wat meer luisterbeurten dan het wat lossere debuut, maar blijkt uiteindelijk een prima opvolger waar de band wat meer naar een duidelijkere signature op zoek is.

Ik maak er maar gewoon een marathon van. Misschien ook wel een leuke voor ruudC en Lennert.

Tussenstand tot zover:

1. Interview (1976) 4,5
2. Acquiring The Taste (1971) 4,0
3. Gentle Giant (1970) 4,0

Acquiring the Taste is wederom een prima album van Gentle Giant. Vrij experimenteel met een groot arsenaal aan stijlen en instrumenten maar toch nog gestructureerd. Opmerkelijk is ook de heldere productie die bijdraagt aan de kwaliteit.

Het is altijd even wennen aan een album van Gentle Giant. Het is geordend rommelig. En de eerste keer dat je een album van ze beluisterd valt vooral het rommelige op.
Als het onverwachte niet meer onverwacht is vallen de puzzelstukjes ineen en dan is het prettig luisteren.
Op dit album blijkt dan vooral opener Pantagruel's Nativity het visitekaartje.
Jammer dat het niveau van dat nummer niet het hele album wordt gehaald. Maar het is zeker een prima plaat.
3,5* voor nummer 87 in de 100 Greatest Albums of1971. Momenteel op 78 in de best Ever Album lijst 1971.

Ik sluit me geheel aan bij bovenstaande positieve commentaren. Erg goed album, met een bij tijden wat mysterieuze inslag. Met name Pantagruel's Nativity is van een ongekende schoonheid. Soms zet ik dat nummer op repeat stand en luister het driemaal na elkaar af.
Hopelijk wordt dat hier niet als buitennissig gedrag aangemerkt.

Ik ben pas bij het tweede album van deze Britse progressieve rockpioniers, maar ik zie ze nu al bijna mijn top tien artiesten binnen denderen. Waar ik het debuut al heel indrukwekkend vond (en waar ik tevens al bekend mee was), is Acquiring the Taste een voortborduursel op de stijl die op het debuut werd geïntroduceerd. Er wordt op dit tweede album echter een grote stap voorwaarts gemaakt wat betreft het componeren: ondanks de 'geordende rommeligheid', zoals hierboven terecht opgemerkt, zijn de composities op dit album inventiever en krachtiger dan op het debuut. Uitschieters zijn niet echt te vinden vind ik, aangezien het album over de hele linie vrij sterk en constant is. Als ik dan toch twee favorieten aan zou moeten wijzen, dan zouden dat het openingsnummer en Wreck zijn, op de voet gevolgd door afsluiter Plain Truth.

Ten slotte denk ik dat Gentle Giant een serieuze gooi gaat doen naar de titel 'meest progressieve rockband aller tijden' als dit zo door gaat (dit geld natuurlijk alleen voor alle bands die ik ken. Er zullen vast nog meer zeer progressieve bands zijn waar ik geen weet van heb). Afgezien van King Crimson heb ik nog nooit een band gehoord die zo 'progressief' te werk gaat als deze Vriendelijke Reus, en dan moet de rest van hun oeuvre zich nog aan mij openbaren...

De band had niet kunnen doorbreken met hun debuut, ondanks dat ze bij Vertigo zaten (alle toffe bands zaten bij Vertigo). Ook de naamsbekendheid van Tony Visconti hielp niet om de band bekend te maken. Omdat het debuut daarom commercieel tegenviel, versterkte het de band om 'nog avontuurlijker, uniek en fascinerender' te zijn (aldus Phil Shulman zelf).

De hoes alleen al (door Pitchfork uitgeroepen tot één van slechtste hoezen ooit) zou een kontlikker moeten voorstellen (als je hoes uitklapt is het een perzik). Het zou zo maar kunnen zijn dat de band dit ook wel bedoelde. Dat de band geen kontenlikkers zijn, en hun eigen, eigenwijze weg volgen.

De invloeden uit de Renaissance en Middeleeuwen worden op deze plaat, alsmede het nog meer uitdiepen van polyritmiek, counterpoint en het gebruik van ouderwetse naast rockinstrumenten, nog verder uitgewerkt. Wederom met Tony Visconti als producer. De plaat is vooral erg dynamisch, waar de band (ook al is het een rockband) laat horen dat rockmuziek niet alleen maar oorverdovend hoeft te zijn.

De wat mee symfonische prog van begin jaren zeventig is nog wel aanwezig op deze plaat, zoals op de opener Pantagruel's Nativity, maar de wat meer kortere, complexe songs (zoals Edge of Twilight, Moon is Down en Black Cat) zijn een voorbode voor het latere werk van Gentle Giant. Het indrukwekkende en ook uiterst dynamische Plain Truth is de song op deze plaat waar Derek zich te buiten mag gaan op de electrische viool. Op Black Cat speelt Derek overigens een gewone viool (de geplukte riff is het intro is heerlijk catchy). Het korte titelnummer is een gaaf Moog-solostuk (Minimoog) dat alleen maar uit 1971 had kunnen komen. Wreck is het meest folky (een echt zeemanslied, met wat Renaissance-elementen van Phil en Kerry), en werkt wat mij betreft het minst, al is het wel grappig.

Een leuke uitdaging is het tellen van het aantal instrumenten dat op deze plaat wordt gespeeld. Ik denk dat er bijna 40 zijn. Alleen al in The House, The Street, The Room (die rustige tussenstukjes) heeft volgens Kenny Minnear zo'n 32 instrumenten die evenzoveel frasen spelen in een cirkel rond elkaar. Erg indrukwekkend. Hoe ga je zoiets live herhalen?

Ik snap niet waarom deze plaat rommelig zou zijn. Ik vind het uitstekend ingespeeld, uitermate professioneel geproduceerd en nergens klopt het niet. Over elke seconde van deze lp is nagedacht en ook al gebeurt en zo enorm veel, nergens buitelen de muzikanten over elkaar. Dit is ook wel te danken aan het overzicht dat Tony Visconti had. Een erg goede producer.

Noot: ook deze plaat wat geen commercieel succes. Het is artistiek geweldig, maar men wist toen schijnbaar niet wat men ermee moest.

Gentle Giant, een legendarische Britse progressieve rockband, werd in 1970 opgericht en staat bekend om hun ingewikkelde muzikale structuren en indrukwekkende instrumentatie. Hun tweede album, Acquiring the Taste, dat in 1971 werd uitgebracht, is een prachtig voorbeeld van hun artistieke meesterschap en creativiteit. Dit album daagt de luisteraar uit om voorbij de oppervlakte te kijken en een diepere waardering te ontwikkelen voor muziek die de conventionele paden verlaat. Elk nummer op dit album biedt een unieke ervaring, vol complexiteit en verfijning, wat het een waar genot maakt voor liefhebbers van progressieve rock. Het album is destijds volledig langs mij heen gegaan (ik was toen 12) en toen ik het eindelijk voor het eerst beluisterde vond ik het maar rommelig. Maar de tijd heelt veel wonden.

Het album begint met Pantagruel's Nativity, een episch stuk dat de geboorte van Pantagruel, een reus uit de werken van François Rabelais, beschrijft. De muziek combineert mythische grootsheid met subtiele wonderen, waarbij een rijke mix van instrumenten zoals keyboards, gitaar en verfijnde percussie wordt gebruikt. De complexe ritmes en de veranderingen in tempo en toon creëren een dynamische ervaring, terwijl de harmonieuze zangpartijen diepte en mysterie toevoegen aan het geheel. Dit nummer is mijn favoriet en zet direct de toon voor de rest van het album.

Edge of Twilight neemt de luisteraar mee naar een etherische wereld waarin de overgang tussen dag en nacht wordt verkend. Dit nummer maakt gebruik van een breed scala aan instrumenten, waaronder vibrafoon en hobo, wat zorgt voor een unieke klankkleur. De onconventionele songstructuur en ingetogen muziek creëren een sfeer van kalmte en reflectie. De fluisterende zang draagt bij aan de surrealistische kwaliteit van het nummer, wat een dromerige sfeer oproept die de luisteraar uitnodigt om mee te gaan op een introspectieve reis.

The House, the Street, the Room verkent thema's van isolatie en introspectie binnen verschillende omgevingen. De diverse instrumentatie, inclusief toetsen, gitaren en percussie, zorgt voor een rijke en dynamische klank. De complexe songstructuur met meerdere secties en wisselende dynamieken maakt dit nummer tot een meeslepende luisterervaring. De gelaagde vocale harmonieën dragen bij aan de diepgaande sfeer, waardoor de luisteraar wordt uitgenodigd om na te denken over persoonlijke en emotionele reizen.

Het titelnummer, Acquiring the Taste, draait om het ontwikkelen van een waardering voor complexe en onconventionele muziekstijlen. De rijke mix van instrumenten, de complexe songstructuur en de intrigerende vocale harmonieën creëren een sfeer van avontuur en ontdekking. Dit erg korte nummer moedigt de luisteraar aan om open te staan voor nieuwe muzikale ervaringen en hun horizon te verbreden. Tja welke band zou daar nou mee bedoeld worden?

Wreck schildert een levendig beeld van de gevaren en uitdagingen van het leven op zee. De krachtige combinatie van gitaren, keyboards en drums zorgt voor een dynamische en intense klank. De complexe songstructuur en gelaagde vocale harmonieën creëren een dramatische en meeslepende sfeer, die de wanhoop en angst van een schipbreuk perfect weergeven.

The Moon Is Down beschrijft een mysterieuze en surrealistische scène, waarbij de rijke mix van instrumenten en de gedetailleerde vocale harmonieën een etherische sfeer creëren. De poëtische teksten en de complexe muzikale arrangementen zorgen voor een diepgaande en dromerige luisterervaring, waarbij de grenzen tussen realiteit en droom vervagen.

Black Cat draait om het mysterieuze en bijgelovige beeld van een zwarte kat. De intrigerende mix van instrumenten, zoals viool en wah-wah gitaar, zorgt voor een unieke klank. De onconventionele songstructuur en zorgvuldig opgebouwde vocale harmonieën versterken de mysterieuze sfeer van het nummer, wat een gevoel van nachtelijke geheimzinnigheid en avontuur oproept.

Het album sluit af met Plain Truth, een nummer dat oproept tot eerlijkheid en oprecht spreken. De krachtige combinatie van rockinstrumenten en het prominente gebruik van de viool zorgen voor een energieke en dynamische klank. De relatief rechtlijnige songstructuur en de krachtige vocale harmonieën brengen een gevoel van urgentie en oprechtheid over, wat dit nummer een opvallend en memorabel slot maakt van het album.

Acquiring the Taste is een album dat de luisteraar uitdaagt en beloont met zijn complexe muzikale structuren en rijke instrumentatie. Het is een album dat keer op keer ontdekt kan worden, waarbij elke luisterbeurt nieuwe lagen en nuances onthult.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Gentle Giant, de start voor de band was voor mij niet best. Ooit het album 'Gentle Giant for a day' aangeschaft. Ooit wel gehoord van de band, maar geen idee wat het was. Door dat album kwam er bij mij niet zo veel enthousiasme om nog meer van de band aan te schaffen. En het was ook de tijd nog zonder internet, zodat je je informatie niet zomaar bij elkaar kon scharrelen.
Een paar maanden geleden kon ik voor een klein prijsje een wat vreemde Italiaanse verzamelaar op vinyl aanschaffen van Gentle Giant (Super Star), met daarop nummers van de eerste 4 albums. Dat klonk al heel wat beter.
En op vakantie op Corsica op een rommelmarkt was een wat oudere vrouw vinyl aan het verkopen voor 1,5 euro. Er stonden een paar Fransen bij de bak, maar tot mijn geluk hadden ze geen idee wat het allemaal was. Want deze plaat Acquiring the taste) van Gentle Giant stond erbij, maar verder ook Terry Riley, Henry Cow, Tangerine Dream verder wat prima Franse muziek (Ange, Gerard Manset). Dus mijn slag kunnen slaan en bij Gentle Giant zie ik ook nog dat het de eerste Engelse persing is waar bij Discogs toch wel een fiks bedrag voor wordt gevraagd. Het vinyl heeft wel wat schoonmaakbeurten nodig, maar ik sta verrast van de muziek. Dit tweede album van Gentle Giant heeft alles van goede prog muziek zo begin jaren 70. Veel invloeden worden verwerkt in de nummers, waaronder middeleeuwse elementen, maar ook jazz, klassiek en rock en zoals het toen waarschijnlijk genoemd werd sympho. Een overvloed aan instrumenten wordt er gebruikt. Hierdoor is het een geheel eigen geluid, mede ook door de (samen)zang.
Wat me opvalt is de muzikaliteit van Gentle Giant, toch ook wel hun eigen unieke aanpak en wat valt er nog best veel te ontdekken in die prog wereld van de jaren 70.
Ik ben nu toch wel benieuwd naar de andere albums uit de begin periode van Gentle Giant, want dit smaakt naar meer ! Een prima album, en hoewel soms wat tijdgebonden nog steeds zeer beluisterbaar.