Gentle Giant - In'terview (1976)

Zwaar ondergewaardeerd album van een zwaar ondergewaardeerde band. 4,5 sterren, omdat ik Power and the Glory toch net ietsje beter vind.

Dit album is niet voor mensen met zwakke zenuwen. Daarentegen, wie denkt dat Knots (Octopus) en So Sincere (P and the G) tot GG's beste behoren zal Interview ookl kunnen waarderen. Dit album heeft bepaald niet de zoete samenzang van Close Harmony als ideaal. Samenzang is er genoeg en voor wie het horen kan zijn er ook meer dan genoeg interessante melodiën. Hier en daar neigt de muziek naar atonaliteit en lekkere dissonanten zijn er in overvloed.
Hoor toch hoe de band het genre hardrock om zeep helpt in Another Show en Timing. Hoe kan ik dat als liefhebber van dat genre anders dan toejuichen? Briljant. Gary Green en Kenny Minnear scheuren als nooit tevoren, zien alleen geen enkele reden om binnen welke toonsoort dan ook te blijven. Die riff aan het eind van I lost my Head, daar kan elke hardrockgrootheid een puntje aan zuigen. Natuurlijk blijft het album daar niet in steken, er zijn voldoende rustpunten, zoals de eerste drie akoestische minuten van I lost my head.
Kortom, ik val als een blok voor deze muziek. Na dit album kan King Crimson de prullenbak in. Dit is GG's absolute hoogtepunt, de professionele critici die het de grond in hebben geschreven moeten voor straf achter elkaar de complete productie van Anton Webern doorwerken. Ze weten niet waar ze het over hebben. Interview komt in mijn top-10.

Dit is misschien ook wel mijn favoriete Gentle Giant-album. Je kunt deze plaat vele malen beluisteren en er elke keer weer nieuwe subtiliteiten ontdekken. Geen lichte kost, dat zeker niet, maar toch ook weer niet volkomen ontoegankelijk.

Ik heb alleen altijd een beetje m'n twijfels over gitarist Gary Green.. de ensemble-partijen speelt 'ie altijd prima, maar z'n gitaarsolo's staan altijd bol van de clichématige pentatonische blueslicks (deze kritiek geldt trouwens voor alle GG-albums, niet zozeer deze in het bijzonder) en dat doet m.i. toch wel een beetje afbreuk aan de kwaliteit van de rest van de muziek.

Waarschijnlijk zullen ze naar aanleiding van dit album wel een tik op de vingers hebben gehad van de platenmaatschappij, want de twee albums die hierna komen zijn niet te pruimen, zo simplistisch.

Hier ben ik het in het algemeen mee eens. De lol van Interview is echter hoe die blueslicks (ze neigen overigens sterk naar de vroege hardrock, maar we gaan niet zeuren over naamgeving) ingebed zijn in ongewone structuren en harmonieën en hoe ze middels merkwaardige toonsoortwisselingen worden bewerkt. We krijgen dus hard/bluesrock zoals dat beslist niet bedoeld is door Page, Blackmore, Iommi, Beck, Hendrix en Clapton (uit de jaren 60).

Nu moeten argeloze lezers niet denken, dat dit album vol staat met gewelddadige dissonanten van gitaar/toetsen. Het is maar één (of twee, hangt er vanaf hoe je telt) aspect.

Erg geestig trouwens dat Pruimpit via jazz bij dit album komt en ik via hardrock en neoclassicisme. Dat wijst er op dat Interview inderdaad een zeer geslaagd mengsel van een heleboel invloeden is - en daarmee uniek.

De cd-versie waarop dit album met Free Hand is gecombineerd doet beide albums geen recht.
Waar je voor moet gaan zijn de recente remasters die aan 5.1-versies van de albums in kwestie zijn gekoppeld!

Dan ontdek je ook hoe geniaal deze plaat is.
Het knappe van deze band is hoe gemakkelijk ze hun muziek kunnen laten klinken.
Een nummer als Give It Back lijkt echt zeer simpel, maar er gebeurt van alles in de mix.
Design gaat via een middeleeuws aandoende ballad naar een vorm van a capella-waanzin en Another Show is een soort laborantenrock.

Jammer dat hun carrière hierna in het slop geraakte.

Ook voor mij is dit het favoriete album van Gentle Giant. Prachtig zoals ze de meest uiteenlopende sferen en muzieklijnen weten te creeren in een half uurtje tijd. Muziek die bol staat van de afwisselingen, wendingen en hierdoor echt een uitdaging is om naar te luisteren. Een prachtige uitdaging, dat zeker!

Interview wordt al snel gepaard met Free Hand, terwijl het stilistisch verschilt.

Sterker nog, ik vind Interview eerder wat richting In a Glass House gaan, met hier en daar een knipoog richting het komende A Missing Piece.

Verder is Interview wel de meest rockende plaat van de band met de minste rare instrumenten tot dan toe. Iets dat de band vanaf Free Hand steeds meer is gaan doen. De vijf multi-instrumentalisten spelen op Civilian nog maar 4 instrumenten.

Op Interview is gelukkig nog wel wat viool, fluit en een hoop percussie te horen.

Omdat er al zoveel over deze plaat is gezegd houd ik het hier bij.
Favoriete nummers zijn de knettergekke Give it Back en de zinderende I Lost My Head.

Wat nieuwsgierig geraakt naar deze Britse progband.
Superlatieven ten over en ik stuitte op You Tube op een livegig uit Januari "78" in thuisland UK.
Een uur muziek en door de eigenzinnigheid, virtuositeit en afwisseling, bijzonder genietbaar.
De heren blijken enorm veelzijdig op allerlei instrumenten en het gaat ze zichtbaar makkelijk af.
Geen ellenlange solo's, maar puur een eenheid smeden en alles in dienst van het liedje.

Dit Interview ( een conceptalbum over een interview op de radio) eerst maar eens beet gepakt en een bijzondere luister ervaring.
Geen muziek die je dagelijks op zet, maar het boeit allemaal wel.
Voordeel is de luchtigheid die de band tentoonstelt. Geen logheid of onnodig rekken van een compositie, iets wat mij door de loop der jaren nogal is tegen gaan staan in dit genre.
Als je je verhaal in een minuut of 4 kunt vertellen, waarom dan oeverloos door pielen?
Sommige lange nummers hebben wel die kracht, maar veel ook niet.
De heren van Gentle Giant maken het op dit album in ieder geval bondig en blijft het boeiend. Hoger dan 6 minuten klokken ze in ieder geval niet.
Net als het liveconcert hier ook afwisseling. Progessief zeker, met vleugjes jazzrock, hardrock, folk en reggea. De mannen beheersen het en komen er uitstekend mee weg.
De krachtige titelsong is magistraal. Er gebeurt veel, maar het blijft desondanks enorm compact.
De stem van main leadvocalist Derek Schulman is niet helemaal mijn cup of tea, maar het past allemaal wel in het straatje van de sound die hier wordt neergezet.
Coherent geheel. Zeker een band waarvan ik nog wel meer wil horen. Dit is echt ontzettende knappe muziek die ook boeit.
Apart eigenlijk dat het nu pas op mijn weg komt.

bikkel2

Er zijn (in deze fase van de band) eigenlijk twee leadvocalisten; Derek Shulman zingt de rockstukken en toetsenist Kerry Minnear zingt de klassiek 'victoriaans' aandoende zang. Vaak zingen ze ook samen in een nummer. Een mooi voorbeeld is I Lost My Head.

Op de eerste vier albums hadden ze broer Phil Shulman ook als leadzanger (totaal drie leadzangers dus).
De rest van de band doet de harmonieën.

Als deze plaat je bevalt, zou ik zeker In A Glass House en Free Hand willen aanbevelen.
Maar leuker is misschien om bij het begin te beginnen en de band chronologisch te ontdekken.

Ik heb mij inmiddels al wat verdiept in de biografie van de band. Klopt als een bus wat je aangeeft.
Minnear bleek zijn gezongen stukken op de studiolbums om een bepaalde reden trouwens nooit live te zingen. Beetje vergelijkbaar met Brian May van Queen. Die liet zijn oorspronkelijke gezongen stukken live ook aan Freddie Mercury over.
Maar fijne band is dit zeg.
Bedankt voor de tip Msrr Renard. Dat chronologische verhaal is idd wel een goed plan.

En of dit een fijne band is, Michel, helaas ondergewaardeerd op dit forum.
Mijn favoriete album is Gentle Giant - Three Friends (1972)
Wellicht komt doordat het een van de allereerste albums was, dat ik überhaupt begin jaren zeventig kocht.
Luister maar eens naar de geweldige vibrafoonsolo van Kerry Minnear in Schooldays.
Het was trouwens het eerste album was ze zelf produceerden, de eerste twee albums produceerde Tony Visconti.

Hun beste album sinds Octopus. Ijzersterke songs met afwisseling van rock, folk, klassiek en jazz die niet vervelen doordat de songs relatief compact worden gehouden. Hoewel er er knap wordt gemusiceerd met complexe overgangen klinkt het geheel niet ontoegankelijk en voor het genre zelfs vrij luchtig. Gentle Giant bewijst dat progrock niet persé bombastisch moet klinken.

Mijn 'echte' kennismaking met Gentle Giant. Vroeger wel gekend van horen zeggen en eens een album geleend van de bieb, maar toen viel het kwartje duidelijk nog niet. Nu kom ik het tegen in mijn reis langs lijstjes; precies datgene waar ik die reis voor maak.
Op Wikipedia (engelse versie) staat een uitgebreide biografie. Leuk leesvoer.

Uit de berichten hierboven begrijp ik dat dit album vrij toegankelijk is vergeleken met de voorgangers. Als je dit album voor het eerst hoort is het toch wel even wennen.
Een keer chronologisch de albums langs, zoals hierboven word getipt, staat op mijn to-hear-lijstje.
Dit album nu 3 keer beluisterd en ik begin meet 4*.
En voor de meeschrijvers: In de jaarlijst Oor 1976 staat het album op de 50e plek (gedeeld)

Vandaag de Steven Wilson-remix op plaat binnen. In mijn enthousiasme zelfs twee keer in pre-order gezet, dus heb deze versie nu dubbel. Maar die gaat dan mooi Mint/Mint in mijn discogs-winkel.

Samen met Free Hand en Glass House toch wel mijn favoriet. Soms vergeet ik gewoon hoe sterk ik deze plaat vind. De remix klinkt in elk geval heel goed. Toch ook eens met een hoofdtelefoon beluisteren.