Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt (2008)

Op dit album geattendeerd via een collega. Mark Lanegan ken ik via Screaming Trees en Isobel van Belle & Sebastian die ze ingeruild heeft voor The Beast. Dit kan een mooie combi worden...toch?

Seafaring Song, Sterk begin van SaDD. De zang is mooi op elkaar afgestemd. Heerlijk. Meer van zulks en mij heb je in je broekzak.
The Raven, Begint goed..whooo...sfeer is in optima forma...donkere timbre van Mark is goed en de oooeeehs van Isobel. pfff. Prachtig houd vast en laat het niet meer los.
Salvation, komt niet echt van de grond...kom op Mark niet zo cissy achtig Salvation singen...SALVATION POTDOMME EN WEL NU EN METEEN.

Who built the road....Ja vooruit dan, wat Nick Cave en Kylie Minogue kunnen, kunnen wij ook....Waar de wilde rozen groeien of wie de weg heeft gebouwd, whatever, lalalala..prima hoor..leuk tussendoortje.
Come on Over (Turn me on), Ingehouden geilheid, prikkelend, komt er een climax aaaah, neeeh nog eventjes wachten....ben onderweg in mijn cadillac, regen klettert tegen de ruit, daar is het hotelbord dat aan en uit knippert, van de route 99 af....daar staat ze in de deuropening, verregend op mij te wachten...ze wenkt me..turn me on....right on.
Back burner, Jim Morrisoniaans sjamaanse ritme..in de trend van My wild love went riding..van The Doors. Heerlijk hoor die Tom Waits sigaretstem. Wel voegt die jazzy piano niets meer toe m.i.

The flame that burns, The Beauty and the Beast zingen gezellig saampjes over een vlammetje dat brand. Lekker easy going ritme.
Shot gun blues...goed gedaan met dat plaat gekraak, doorleefd akoestisch gitaartje en sliden maar....haar zang kruipt als een slakje mijn oortje in....love to hear you moan.
Keep me in mind Sweetheart, klinkt als een oud traditioneel nummer of eentje van Hank Williams. Naah, geef mij Johnny Cash maar...in de American Recordings serie. Verhip nu begint dat gefluisterzang van Isobel mij toch lichtelijk te irriteren.

Something to believe, klein gebracht en pakt uiteindelijk groots uit. De kracht zit hem in de eenvoud. Die hier meer dan goed past.
Trouble, prachtig sfeervol nummer met weinig poespas, maar dat is juist de charme.
Sally don't you cry en wederom een traditionele sfeer. Moet zelfs ook een beetje aan Lou Reed denken. Maar het was m.i mooier geweest als Sally maar beter wel kon huilen. Beter voor de sfeer.


Een gevoelsmatige koppeling naar Raising Sand van Robert Palmer en Alison Krauss heeft het wel voor mij...back porch music...put out your rockin' chair grandma.
Heel het album heeft een zonsondergang sfeertje over zich heen hangen. Wijntje erbij en oude kaas, voeten op de tafel. Geen zorgen dat je je voeten brand in de kaars. Want schokkende dingen gebeuren er niet.

Nog steeds een leuke plaat, maar laat zeker niet dezelfde indruk achter als zijn voorganger. Ben het wel met enkele anderen hierboven eens dat dit meer een zogenaamde "groeiplaat" is.
In tegenstelling tot de eerste cd die deze twee samen maakten is de balans tussen de (tegengestelde) stemmen niet meer zo sterk. Al met al: goed. Ben eigenlijk wel weer eens benieuwd naar een soloplaat van Mark Lanegan!

als je van plan bent zelfmoord te plegen, moet je naar dit album luisteren, en dan weet je weer waarom.
muzikaal is het goedkoop emotioneel (als bv in het The Seafaring Song de viool er zwoelend doorheen komt met een wel heel makkelijk melodietje) en deprimerend.
het lijkt wel alsof deze man wil bewijzen dat hij de baard in de keel heeft, maar daarbij vergeet goed te zingen (The Raven). af en toe op de achtergrond de vrouw erdoorheen maakt het allemaal heel Amerikaans gevoelig. NEP dus.
ze doen zich hier heel makkelijk af met het aantal verschillende noten dat ze zingen, wat er dus heel weinig zijn. met nog makkelijker gitaarspel stelt dit niks voor (maar dat zei ik al toen ik het Amerikaans gevoelig noemde).
ik heb het halverwege maar opgegeven want sorry jongens, ik ben hier niet over te spreken... ik vind het slechte muziek

Is dit je eerste aanvaring met het overigens geweldige, oeuvre van Mark Lanegan?

ja, en tevens ook het laatste. want dit quasi-gevoelige stijltje kan mij niet boeien.

Jammer, je werpt nogal snel de handdoek. Wellicht moet je je eens wagen aan de Screaming Trees, Mad Season, Queens of the Stone Age, Gutter Twins of gewoon een (échte) soloplaat van Mark Lanegan tot je nemen.

Nee, nee, nee:P Ook allemaal niks voor mij denk ik. Qua genre ligt mijn smaak dan toch meer in de buurt van Mark Lanegan (in vergelijking met Queens of the stone age), maar ik vind het gewoon... niks.
neem een kijkje in mijn top10 als je me nog meer tips wilt geven, zodat je weet in welke richting je het moet zoeken:).

Je avatar laat al een hoop raden

Ik denk toch dat je de cd whiskey for the holey ghost van Mark Lanegan eens moet beluisteren vind je het niks doe je het nooit meer. En anders heb je toch een mi wereld cd erbij.

Deze aangeschaft met de gedachte dat het nooit erg kan zijn om naar de stem van Mark Lanegan te luisteren. Maar ik en het met jeewee eens. Als ik hier was ingestapt bij Mark Lanegan weet ik ook niet of ik meer van hem was gaan luisteren. Klinkt totaal niet geinspireerd. Alsof hij in een middagje met een enorme kater de nummers heeft ingezongen. Minste werk wat ik van Mark Lanegan ken.

nouja min of meer is dat ook wel zo.. Isobel heeft alles geschreven en volgens mij is geen enkel nummer tegelijk in de studio opgenomen.. Ze stonden in November op Crossing Border en daar heb ik me verbaasd over de eilandjes op het podium.. iedereen maakte muziek voor zichzelf leek het wel en er was totaal geen contact met het publiek.. Ik verlaag nu zelf ook mijn stem iets..

Ok ik baalde nog dat ik geen kaart voor had gekocht maar voor dat optreden had ik het dus in ieder gaval niet hoeven doen. Het leek me juist een ideale combinatie de eerste cd van hun heb ik ook nog niet aangeschaft maar die ga ik eer maar eens beluisteren voor ik die aan mijn collectie toevoeg.

nou wat het is.. het concert was helemaal niet slecht.. alleen druisde het voor mij persoonlijk tegen alle concert-standaarden die ik zelf heb gesteld in.. tot op de dag van vandaag ben ik er gewoon niet over uit.. qua muziek.. geniaal.. qua 'performance' (voor zover je die mag verwachten) ver onder de maat.. totale pakketje: verwarring

Eerste cd vind ik persoonlijk iets fijner

Ok en was het even vergeten maar het maakt idd niet uit bij wie Mark Lanegan op het podium staat. Hij staat altijd als een standbeeld opgesteld en reageert bijna nergens op. Ook wel weer bijzonder dus ik kan het mij idd goed voorstellen. Volgende keer in als ze in Nederland spelen toch maar weer opzoeken.

Dit is een klein beetje beetje een plaat met twee gezichten als je het mij vraagt. Een en ander begint redelijk overdonderend en met The Raven hebben we een vroeg hoogtepunt te paken. Als een ware erfgenaam van Leonard Cohen (of, zo je wilt, Michael Gira tijdens zijn intropectieve momentjes) bromt Mark zich door deze klassieke song. Salvation is echter een eerste voorbode dat niet al het materiaal top is maar tot en met Back Burner, dat zo op een album van Dr John had kunnen staan, trakteert de brombeer, geholpen door zijn muze, de luisteraar op redelijk indringende, trage liedjes.

Daarna zakt de plaat als een pudding in elkaar om uiteindelijk te verzanden in weinig zeggend low-fi getokkel. Geneuzel van het soort dat slechts dronken Zweedse meisjes met een naief wereldbeeld midden in de nacht op een desondanks druk Spaans strand nog zal bekoren. En dan uitsluitend onder die omstandigheden. Maar goed, dat is dan mijn mening

Een gemiste kans derhalve want de eerste helft van de plaat is, zoals gezegd, zeer behoorlijk en mocht die lijn het hele album vastgehouden zijn, dan hadden we hier te maken met een topper. Nu 3*

een matige herhalingsoefening van hun eerdere samenwerking

kon 'm voor 2 euro toch niet laten liggen, zie het nu maar als bonus-disc bij de eerste...

en ja, voor het artwork is ie ook wel al 2 euro waard

Toch een halfje minder. Hier en daar kabbelt het iets teveel door, zonder enige spanning met zich mee te brengen. Edoch, ben benieuwd naar het concert binnenkort in Eindhoven.

Salvation en Back Burner live....

De minste van de trits. Gewoon een beetje saai hier en daar.

Na drie seconden luisteren viel ik al in slaap. Wat een sof! Next!

Inmiddels op vinyl bemachtigd, zij het dan de "Unofficial " release uit 2022.
En voor een bootleg klinkt hij erg goed.
Kant een is erg sterk Met o.a The Raven, het schitterende Who buit the Road, het hypnotiserende Dr John-achtige Back Burner en het zwoele Come on Over.
Kant twee kabbelt aangenaam voort zonder echt spannend of opwindend te worden.
In zijn geheel prima album, maar net iets minder dan Ballad of the Broken Seas.