menu

Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at Devil Dirt (2008)

mijn stem
3,55 (155)
155 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: V2

  1. Seafaring Song (3:32)
  2. The Raven (5:00)
  3. Salvation (3:19)
  4. Who Built the Road (2:55)
  5. Come on Over (Turn Me On) (4:41)
  6. Back Burner (6:36)
  7. The Flame That Burns (3:38)
  8. Shot Gun Blues (3:52)
  9. Keep Me in Mind Sweetheart (2:36)
  10. Something to Believe (3:34)
  11. Trouble (4:50)
  12. Sally Don't You Cry (2:44)
totale tijdsduur: 47:17
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,0
Een prima terugkeer met een grotere rol voor Mark Lanegan. Meer van hetzelfde en toch een tikkie anders (voor mijn gevoel wat duisterder en dat zal ongetwijfeld door de grotere rol voor Lanegan komen).
Liefhebbers van de vorige cd zullen dit album ook wel kunnen waarderen, degenen die dat album maar niks vonden kunnen dit ook wel met een gerust hart laten liggen.
Het is hier en daar wat aan de kitscherige kant door de stroperige strijkers, maar als je daaroverheen de stem van Lanegan hoort dan is het voor mij een combinatie om je vingers bij af te likken. En wie wil nu eens niet met zijn vingers in de strooppot zitten zo af en toe?
Wat wel opmerkelijk is is dat ik op het vorige album gelijk een paar hoogtepunten kon ontdekken, nummers die ook gelijk in mijn hoofd zaten en dat is hier veel minder het geval.
Voorlopig neig ik nog naar de eerste samenwerking tussen dit duo en daarom voor deze een halfje minder, maar nog altijd een dikke 4*.

avatar van Woody
4,0
in tegenstelling tot aEro vindt ik dit album een stuk beter dan zijn voorganger. Misschien omdat hij inderdaad wat donkerder is? Maar zeker omdat de samenwerking meer in elkaar verweven is. De eerste nummers zijn erg donker aangezet. Heel opvallen dat Mark lanegan zo'n grote rol inneemd en dat Isobel Campbell zich in de meeste nummers de rol als achtergrond zangeres heeft toebedeeld. Pas in Who Built the Road stapt ze uit de donkere schaduw van Mark Lenagan en komt er direct wat licht in de kamer.. Toch denk ik dat dat de kracht van dit album is. Misschien behoord het ook geen harmony te zijn en voelt dit album daarom wat natuurlijker. Ik ben er in ieder geval erg mee in mij nopjes. Eigenlijk staat er 1 (kleine) misser op het album. Back Burner had van mij 3 minuten korter mogen duren.

avatar van jeewee*
1,0
als je van plan bent zelfmoord te plegen, moet je naar dit album luisteren, en dan weet je weer waarom.
muzikaal is het goedkoop emotioneel (als bv in het The Seafaring Song de viool er zwoelend doorheen komt met een wel heel makkelijk melodietje) en deprimerend.
het lijkt wel alsof deze man wil bewijzen dat hij de baard in de keel heeft, maar daarbij vergeet goed te zingen (The Raven). af en toe op de achtergrond de vrouw erdoorheen maakt het allemaal heel Amerikaans gevoelig. NEP dus.
ze doen zich hier heel makkelijk af met het aantal verschillende noten dat ze zingen, wat er dus heel weinig zijn. met nog makkelijker gitaarspel stelt dit niks voor (maar dat zei ik al toen ik het Amerikaans gevoelig noemde).
ik heb het halverwege maar opgegeven want sorry jongens, ik ben hier niet over te spreken... ik vind het slechte muziek

Gast
geplaatst: vandaag om 00:36 uur

geplaatst: vandaag om 00:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.