Duran Duran - Pop Trash (2000)

Zo saai en afgeborsteld en eurosongfestivalachtig "Astronaut", klinkt, zo avontuurlijk en gedurfd (lees ook: a-commercieel) en boeiend klinkt Pop Trash !

Deze plaat werd door menigeen vergeten, en dat is jammer. De muziek is niet zo vrijblijvend en (te) toegankelijk als hun recentste boreling. Op Pop Trash hoor je een volwassen Duran Duran die het experiment niet schuwt, echo's van Achtung Baby, je weet wel die meesterlijke plaat van U2, doemen op, en dit is als compliment bedoeld!

POP TRASH stààt er. En kan wat mij betreft qua kwalteit gerust wedijveren met het beste van hun oude werk, ook al klinkt net dat oudere werk nu toch wat gedateerd...( al blijft bvb. een plaat zoals "Seven and the raged tiger" en ook "arena" een juweeltje).

Van de DD post 1986 is dit wat mij betreft zowat de meest boeiende release... over hun recentste release zullen we het maar niet hebben, al zal die wellicht beter verkocht heben dan Pop Trash..

Favorieten:
"Lava Lamp", "Hallucination Elvis", "Playing with Uranium" en "Someone Els Not Me"

Ik zal m dan toch eens serieus beluisteren. Destijds 1 of 2 x gedaan en de derde divisie doos op zolder ingeschopt.

Meesterwerk! Zonder twijfel de beste DD plaat sinds Seven and The Ragged Tiger. De band klonk nog nooit zo "alternatief", nummers als Playing with Uranium en Lady Xanax zijn briljant! De fantasie van synthwizzard Nick Rhodes krijgt weliswaar de vrije loop, maar de nummers blijven stuk voor stuk bijzonder melodieus.

Ben er nog eens naar aan het luisteren, en mijn 5/5 blijft trots overeind hoor...

Een degelijke volwassen plaat van DD die zonder blozen naast "Achtung Baby" van U2 kan staan.. Maar dat hàd ik al gezegd zeker

Ook ik vind dit een meesterlijk album, hoewel ik voorganger "Medazzaland" eigenlijk nog mooier vond. Ook ik ben teleurgesteld over "Astronaut". De vergelijking met "Achtung Baby" is zeer complex...Maar vanuit een bepaald perspektief misschien te rechtvaardigen. (Het is inderdaad OOK een meesterlijk album).

wat een plaat, wat een plaat

c-moon, sebas en mystery hebben gelijk

dikke 5

Net als Medazzaland is ook dit album geen succes geworden.
Net als Medazzaland had dit album dat wel verdiend. Een plaat
waarop prachtige nummers staan en een band laat horen die net zo veelzijdig is als volhardend.

Zeer ondergewaardeerd album!!

Een van mijn favoriete albums van DD!

Mijns inziens was dit het laatste album van Duran Duran geweest wanneer de reünie er niet zou zijn geweest (in zekere zin is dat ook het geval). De ideeën zijn erg aardig alleen slecht uitgewerkt en daardoor echte pop trash geworden die mij niet kan bekoren. Positieve uitschieters zijn Last day on earth en Mars meets Venus (die laatste is op het randje). Vooral een nummer als de Sun doesn't shine forever ligt heel dicht bij kitsch (voor mij, mijn eerste associatie was dat het nummer achtergrondmuziek voor de TV-serie Flodder was...).

Dit album had ik een tijdje geleden ook beluisterd maar ik kan het zeker geen meesterwerk noemen. Duran Duran wil experimenteel zijn en dat juich ik zeker toe, maar het is niet goed uitgewerkt. Het kan misschien hard lijken, maar ik beoordeel een album enkel op basis wat er uit mijn boxen komt (hoe goed bedoeld) en het resultaat kan mij niet bevredigen, het boeit niet en het is soms te kitscherig. Al zijn er nummers bij die ik behoorlijk kan noemen, zeker de openingstrack en "Last Day on Earth" maar globaal doet dit album de titel wel eer aan.

Gedumpt door EMI vond Duran Duran in 2000 onderdak bij Hollywood Records en zou er welgeteld één album maken: Pop Trash. Volgens sommigen was de titel tekenend voor de inhoud, anderen vonden het een meesterwerk. Ik hoor bij de laatste.

Een onbegrepen meesterwerk wel, want het album kon op weinig aandacht rekenen. En dat is jammer, want Duran Duran klinkt hier heerlijk gewaagd. De band klonk nog nooit zo alternatief en komt bij vlagen behoorlijk hard uit de hoek.

Het verpletterende Playing With Uranium neigt naar de Smashing Pumpkins en Last Day On Earth is ook zo’n kunststukje. Nummer als Lady Xanax of Mars Meets Venus zijn heerlijke kitsch en Lava Lamp en Hallucinating Elvis luchtige experimentjes.

Met een flinke rij ballades zoals The Sun Doesn't Shine Forever, Starting To Remeber en Pop Trash Movie is de plaat bijzonder sfeervol en gevarieerd. Het ietwat gezapige Someone Else Not Me was de eerste single en dat was wellicht een verkeerde keuze. Pop Trash had een beter lot verdiend.

Veelzeggende naam.....
Ken het album echter niet

Dan kun je dus ook niet beoordelen in hoeverre de naam veelzeggend is. De waardering van dit album is best aardig. Dergelijke opmerking zijn derhalve beledigend en overbodig. Eerst luisteren, dan oordelen!

Ik begin dit album steeds meer te waarderen. Waar ik voorheen uitsluitend de langzamere nummers met parels als 'Starting to Remember' en 'The Sun Doesn't Shine Forerever' beluisterde, geniet ik nu meer en meer van de andere nummers, met als hoogtepunt toch wel 'Playing with Uranium'. Zwakste nummer voor mij is 'Pop Trash Movie', misschien komt dat wel doordat Simon daar geen vinger in de schrijpap heeft gehad. Al met al een 'interessant' DD-album die de insiders wel kan bekoren.

Een schitterende plaat van Duran Duran. Hoe ze aan zo'n lage gemiddelde score komen is me een raadsel. Voor mij overduidelijk 1 van de beste platen uit 2000. Deze sound ligt in het verlengde van Medazzaland, enkel een stukje beter en meer doordacht.

Een meesterwerk hoor ik hier zeker niet in, wel een band die probeert om zijn verleden af te schudden en een andere weg inslaat. Dat doen ze niet onverdienstelijk, maar een meesterwerk?!
Ik zie dan ook dat de meningen hierover nogal verdeeld zijn en dat zie je wel vaker bij artiesten die iets anders proberen: de aanhang splitst zich dan snel op in 2 kampen en zoals ook wel vaker in zo'n geval hang ik daar dan ergens tussenin.
Even los van de naam Duran Duran hoor ik eigenlijk best een lekker album; hier en daar wat chaotisch en lijkt het alsof ze het stuur met moeite in bedwang weten te houden.
Waarom ik niet laaiend enthousiast ben komt meer doordat ik blijkbaar toch een liefhebber ben van de Rio-periode. Oude stijl dus.

Toch vind ik het altijd wel lovenswaardig dat artiesten eens wat anders willen doen en zeker voor een band als Duran Duran is dat een hele stap omdat die het toch meestal een beetje van commerciële successen moeten hebben, of beter gezegd: dat hadden ze vaak toch wel. Als ze dan een wat rauwer randje aan hun sound toevoegen en de klemtoon ergens anders leggen blijkt toch wel dat hun muzikale hart op de juiste plaats ligt.

Ik dacht altijd dat Duran Duran leuk was t/m Notorious en dat alles daarna werk zou zijn van idolen die ouder worden en krampachtig vasthielden aan hun oude status. Hoe fout kon mijn idee daarover zijn. Het blijkt dat dit bandje aardig wat interessante dingen heeft uitgebracht. Niet alles even geslaagd maar vaak toch nog best verrassend. Daar reken ik Pop Trash zeer zeker toe.
Misschien dat als ik dit album echt goed ga leren kennen er een verhoging in zit. De tijd zal het leren.

Ik was hier toch niet helemaal kapot van.
Op enkele uitschieters na vond ik het toch niet super.

Hoewel, The sun doesn't shine forever is op mijn bruiloft de openingsdans geworden, gewoon omdat ik dat wel een geweldig nummer vind.

Apart album. Als ik niet wist dat ik naar DD zat te luisteren vraag ik me af of ik het ook had geweten. De band klinkt soms als Smashing Pumpkins, Manic Street Preachers of Suede, en ook de stem van LeBon klinkt anders dan normaal.

Het geheel klinkt in ieder geval rauwer/alternatiever, wat ik opvallend vind voor een band die het in zijn hoogtijdagen toch echt moest hebben van makkelijk in het gehoor liggende popnummers. Ik ben dus benieuwd of ze hun fans hier echt een plezier mee deden. En aangezien er geen aansprekende single vanaf kwam zullen ze ook geen nieuwe fanschare hebben aangeboord.

Toch ben ik wel gecharmeerd van de meeste van de nummers op dit album, zoals Playing with Uranium, Starting to Remember, Pop Trash Movie, Mars Meets Venus, Someone Else Not Me, Lady Xanax en The Sun Doesn´t Shine Forever.

Maar met een nummer al Hallucinating Elvis kan ik dan weer helemaal niks. Ook Lava Lamp is niet mijn ding.

WOW! Dit album nu toch maar eens gaan beluisteren en ik ben heel blij verrast.
Erg onterecht dat ik dit album jarenlang heb genegeert maar aan de andere kant is het ook weer kadootje om zoveel goede nieuwe Duran songs in 1 luisterbeurt te ontdekken

Ik heb zopas weer van deze plaat genoten. Zelfs meer dan ooit. Mijn beste luisterbeurt wat deze plaat betreft. Deze Alternatieve Pop/Rock plaat staat boordevol juweeltjes. De rustige nummers zijn om vingers en duimen van af te lekken. Ze hebben echt geen lof gekregen voor deze plaat. Is het de productie? Of slappe inspiratie?

Ik weet het niet. Misschien ligt het gewoon aan mij.

Gewoon n heerlijk sterke alternatief album...

DD zonder de Taylors. Gelukkig zijn de songschrijver (Rhodes) en zanger (LeBon) nog aan boord en is het nog altijd goed te horen dat je naar DD luistert. De gitaar krijgt een veel prominentere rol die Andy Taylor graag 15 jaar eerder had gehad.
Slechte nummers zijn niet te vinden, helaas ook niets memorabels, maar evengoed een verrassend album.

De titel van de plaat dekt de lading niet want dit is een prima album. Hoewel niet in de score terug te vinden vind ik voorganger Medazzaland net iets beter. De band durft hier wederom ietwat alternatief uit de hoek te komen en wat mij betreft is die missie redelijk geslaagd. De rustige opener Someone Else Not Me is een mooi nummer, andere hoogtepunten voor mij zijn Playing With Uranium, Hallucinating Elvis & Mars Meets Venus.

Een avantgardistisch werkje dat mij maar weinig doet. Hulde voor het niet dulden van compromissen en met een release uitkomen dat met recht pop trash genoemd kan worden. Waar het echter voor mij misgaat; de nummers vormen voor mij allemaal losse flodders, ergens is er een idee geopperd maar het wordt niet of onvoldoende uitgewerkt. Ik zit niet perse te wachten op Rio 2.0 en ik juich een muzikale ontwikkeling toe maar de haast 'Messiaanse' trekken die sommigen dit plaatje toedichten is mij volkomen vreemd en ik lijk dan ook wel op een andere planeet te bivakkeren t.a.v. mijn oordeel over dit plaatje. Opener Someone Else Not Me is nog wel een redelijke opener maar Lava Lamp is een slappe song alsof het uitgevoerd is door Kula Shaker, Playing With Uranium; een degelijke song en voldoende uitgevoerd. Hallucinating Elvis zal best aardig in elkaar zitten maar blijft maar een minuut of twee spannend. Starting To Remember wordt klein gehouden en heeft wel een bepaalde charme. Pop Trash Movie is een wat zeurderig nummer waar Le Bon met zijn verveelde zang een ongeïnspireerde indruk maakt. Het korte Fragment voegt helemaal niets toe, net als Kiss Goodbye. Afsluiter The Last Day on Earth bevat wat tempo en geeft het geheel wat kleur. De overige nummers zijn traag van aard, komen maar niet op gang en klinken saai. Over de hele linie genomen lijkt het wel of Duran Duran destijds moeite had met de muzikale richting die men had gekozen, het klinkt bij vlagen geforceerd, het geluid is dichtgesmeerd en Le Bon kleurt relatief vaak de nummers in met verveelde zanglijnen. Kortom, voor mij een zwakke broeder met nummers die zich nooit aan mij hebben opgedrongen en dat ook nooit zullen gaan doen.

Niet mee eens. Deze en vooral Medazzaland zijn geweldige parels in hun oeuvre. Na Pop Trash werd het ook nooit echt meer zo leuk en avontuurlijk, al had All You Need Is Now zijn momenten. Songs als Lava Lamp, Playing with Uranium, Mars Meets Venus en Lady Xanax zijn heerlijke knallers. Maar de rest mag er ook wezen

Jij pureshores?

ik ken alleen Someone else not me

meer gaan beluisteren boy je weet niet wat je mist...

Een jaar geleden pureshores

Someone else not me is zon heerlijke Duran song waar deze band patent op heeft. De rest van deze iets te experimentele plaat gaat langs me heen, helaas. 2,5 ster voor de briljante openingstreffer.

1,5 jaar geleden luigifort