Duran Duran - Pop Trash (2000)

Gedumpt door EMI vond Duran Duran in 2000 onderdak bij Hollywood Records en zou er welgeteld één album maken: Pop Trash. Volgens sommigen was de titel tekenend voor de inhoud, anderen vonden het een meesterwerk. Ik hoor bij de laatste.

Een onbegrepen meesterwerk wel, want het album kon op weinig aandacht rekenen. En dat is jammer, want Duran Duran klinkt hier heerlijk gewaagd. De band klonk nog nooit zo alternatief en komt bij vlagen behoorlijk hard uit de hoek.

Het verpletterende Playing With Uranium neigt naar de Smashing Pumpkins en Last Day On Earth is ook zo’n kunststukje. Nummer als Lady Xanax of Mars Meets Venus zijn heerlijke kitsch en Lava Lamp en Hallucinating Elvis luchtige experimentjes.

Met een flinke rij ballades zoals The Sun Doesn't Shine Forever, Starting To Remeber en Pop Trash Movie is de plaat bijzonder sfeervol en gevarieerd. Het ietwat gezapige Someone Else Not Me was de eerste single en dat was wellicht een verkeerde keuze. Pop Trash had een beter lot verdiend.

Een meesterwerk hoor ik hier zeker niet in, wel een band die probeert om zijn verleden af te schudden en een andere weg inslaat. Dat doen ze niet onverdienstelijk, maar een meesterwerk?!
Ik zie dan ook dat de meningen hierover nogal verdeeld zijn en dat zie je wel vaker bij artiesten die iets anders proberen: de aanhang splitst zich dan snel op in 2 kampen en zoals ook wel vaker in zo'n geval hang ik daar dan ergens tussenin.
Even los van de naam Duran Duran hoor ik eigenlijk best een lekker album; hier en daar wat chaotisch en lijkt het alsof ze het stuur met moeite in bedwang weten te houden.
Waarom ik niet laaiend enthousiast ben komt meer doordat ik blijkbaar toch een liefhebber ben van de Rio-periode. Oude stijl dus.

Toch vind ik het altijd wel lovenswaardig dat artiesten eens wat anders willen doen en zeker voor een band als Duran Duran is dat een hele stap omdat die het toch meestal een beetje van commerciële successen moeten hebben, of beter gezegd: dat hadden ze vaak toch wel. Als ze dan een wat rauwer randje aan hun sound toevoegen en de klemtoon ergens anders leggen blijkt toch wel dat hun muzikale hart op de juiste plaats ligt.

Ik dacht altijd dat Duran Duran leuk was t/m Notorious en dat alles daarna werk zou zijn van idolen die ouder worden en krampachtig vasthielden aan hun oude status. Hoe fout kon mijn idee daarover zijn. Het blijkt dat dit bandje aardig wat interessante dingen heeft uitgebracht. Niet alles even geslaagd maar vaak toch nog best verrassend. Daar reken ik Pop Trash zeer zeker toe.
Misschien dat als ik dit album echt goed ga leren kennen er een verhoging in zit. De tijd zal het leren.

Someone else not me is zon heerlijke Duran song waar deze band patent op heeft. De rest van deze iets te experimentele plaat gaat langs me heen, helaas. 2,5 ster voor de briljante openingstreffer.