Paul Simon - Paul Simon (1972)

Het leek me niet echt gepast om een lange bespreking te posten, maar bij dezen dan:

Zoals te lezen op http://www.onderdenaald.nl, het weblog waarop ik samen met een vriend schrijf over de aanwinsten, ondergeschoven kindjes, pronkstukken en missers in onze platenkasten.

Paul Simon – Paul Simon (1972)

Dat was even slikken voor Art Garfunkel toen hij in 1972 de eerste soloplaat van zijn oude vriend Paul Simon onder ogen kreeg.

Paul, die tijdens hun samenwerking als Simon & Garfunkel alle nummers schreef. Paul, die wél gitaar speelde terwijl Art er met de handen in de zakken van zijn strakke broek braaf naast stond te zingen. Die Paul had besloten om solo verder te gaan en lapte het ‘m nu maar mooi met een eigen langspeler.

Arme Art kon tijdens openingsnummer Mother and Child Reunion nog rustig ademhalen. Dit is geen wereldhit en als het hier bij blijft komt meneer Paul vanzelf bij me terug, zo schoot het wellicht hoopvol door Arts hoofd. Wie wil kan dit nummer wegzetten als te gewaagde reggea, maar negeert dan de fijne orgeldeuntjes op de achtergrond.

Na deze schijnbeweging staat de echte Paul Simon op. De topsongwriter die eerder Sound of Silence, Slip Slidin’ Away en America uit zijn mouw schudde zet met het nummer Duncan een mooi verhalend nummer neer. Hypnotiserend gitaargetokkel maken de beeldende tekst over ene dolende Duncan knap melancholisch. Paul redt zich prima in zijn eentje en weet in dit lied zelfs ongestraft een panfluit voorbij te laten komen.

En zo speelt hij solo verder op een niveau dat Art Garfunkel simpelweg nooit zou bereiken. De akkoorden in Everything put together falls apart klinken alsof ze tijdens een verloren uurtje toevallig uit zijn gitaar zijn gevist, maar vormen toch een compleet nummer. Me and Julio down by the Schooljard is een inmiddels bekende doorstampert. In Papa Hobo werken Pauls zangpartijen mooi samen met een harmonium.

Paul Simon weet wat hij waard is en verliest zich nergens in aanstellerij. Met een kort accent op de gitaar, een tempowisseling of door simpel de laatste zin van een couplet te herhalen, vraagt een lied de aandacht en bereikt het zijn doel. Geen gedoe waarmee Paul geforceerd de spierballen kan laten zien, maar gewoon met een gemikte tik de spijker op de kop. Niet te dik, maar ook niet te dun.

Simons soloplaat is daarmee een prima album vol fijne muziek die moeiteloos voorbij glijdt, maar wel blijft boeien. Een knappe prestatie, en een belofte voor de vele goede muziek die Paul Simon later zou maken.

En Art? Die had het nakijken en is zich na het beluisteren van deze lp waarschijnlijk goed gaan bezatten. Hij probeerde het later als acteur en leverde nog wat soloplaten af die wisselend werden ontvangen. Succes zoals zijn oude vriend Paul heeft hij in zijn eentje nooit bereikt. Uiteindelijk accepteerde hij zijn lot, stak zijn handen weer diep in de zakken van zijn strakke broek en schuifelde voor de nodige S & G reünies terug naar de plek waar hij thuishoort. Braaf zingend, in de schaduw van Simon. Arm jonk.

René

“PAUL SIMON”, het solo album van singer-songwriter Paul Simon verscheen op 24 januari 1972 en is niet het eerste solo album van de helft van Simon & Garfunkel. Paul Simon, geboren op 13 oktober 1941 in Newark New Jersey USA, bracht in 1965 het album “THE PAUL SIMON SONGBOOK” uit, maar een groot succes werd dat niet. Dat werd zijn samenwerking met Art Garfunkel wel, want als duo scoorden ze in de periode 1965 tot en met 1970 hits met onder andere “SOUND OF SILENCE”, “HOMEWARD BOUND”, “MRS. ROBINSON”, “THE BOXER” en “CECILIA”. Het laatste album “BRIDGE OVER TROUBLED WATER” groeide uit tot een klassieker en is van grote schoonheid. Dat album was tevens de zwanenzang van het duo, want al tijdens het maken van dat album waren de twee uit elkaar gegroeid en was het niet vreemd dat ze hun eigen weg gingen. Dat betekende dus voor Simon dat hij verder kon gaan met het ontwikkelen van een geheel eigen stijl, waarin vooral veel muziekstijlen in te vinden zijn. Het album gaat van start met het aanstekelijke “MOTHER AND CHILD REUNION”, heerlijk ritme en een mooie melodie voor deze hit, want in Nederland bereikte het de top 10 van de Top 40. “DUNCAN” heeft dezelfde sfeer als de Simon & Garfunkel klassieker “EL CONDOR PASA”, want Los Incas, de groep die de genoemde song ingespeeld hebben, zijn ook op deze track te horen. “EVERYTHING PUT TOGETHER FALLS APART” is een klein liedje met minimale instrumentarium, “RUN THAT BODY DOWN” is een licht jazzy song met op drums de legendarische Hal Blaine, “ARMISTICE DAY” kent een rustig begin, maar halverwege komt het nummer tot leven, waarna het een rustig outro heeft. “ME AND JULIO DOWN BY THE SCHOOLYARD” werd ook in Nederland een hit en is een licht swingend nummer, “PEACE LIKE A RIVER” vind ik een typische Paul Simon track, mooie achtergrond zang, aparte drumpartijen en een mooie melodie. “PAPA HOBO” is opnieuw een rustig liedje met op harmonium (een soort orgel) de van Bread bekende Larry Knechtel, tevens een bekende studio muzikant. “HOBO’S BLUES” is een kort instrumentaal liedje met de viool in de hoofdrol, “PARANOIA BLUES” is weer een uptempo song met onder andere een prachtige bottleneck gitaar in de hoofdrol en het album sluit af met ‘CONGRATULATIONS”, opnieuw een rustige song met een prachtige melodie. Dit album liet zien dat Paul Simon ook zonder zijn vaste maatje Garfunkel kon, want het wordt nog steeds gezien als een klassieker in het oeuvre van Simon.

Ik was in de Ziggo bij de afscheidstournee van Paul Simon. Daar speelde hij Bridge Over Troubled Water. Niets bijzonders, zou je zeggen. Het was immers zijn grootste hit. Maar toch was het erg bijzonder. Hij lichtte dat zelf toe door te zeggen dat hij dit nummer speciaal geschreven had met de stem van Art in gedachte. En dat hij het daarom tijdens zijn lange solocarrière nog nooit gespeeld had. Tot nu, want hij vond dat het uiteindelijk er toch een keer van moest komen. Mooie versie, trouwens.

Dit zette mij aan het denken. Paul schreef eerst 'Paul Simon-songs', zoals die te horen zijn op de Paul Simon Songbook uit 1965, en op de eerste albums van Simon & Garfunkel. Want toen had hij nog van die 'Paul Simon-liedjes' op de plank liggen, zoals bijvoorbeeld Bleecker Street, Leaves That Are Green, Anji en uiteraard The Sound of Silence. Toen ze met dit nummer een giga-hit kregen is hij steeds meer 'Simon & Garfunkel-liedjes' gaan schrijven. En die zijn dus nèt even iets anders dan de 'Paul Simon-liedjes'.

Nou, en dat hoor je dus in sterke mate op dit album, net zoals op het even fraaie opvolger There Goes Rhymin' Simon. Liedjes zoals Everything Put Together Falls Apart, Run That Body Down, American Tune en One Man's Ceiling Is Another Man's Floor zou hij never-nooit-niet voor Simon & Garfunkel hebben geschreven.

En hoewel ik de Simon & Garfunkel-songs erg graag en met grote regelmaat beluister, heb ik toch een sterke voorkeur voor Paul Simon solo.

Voor mij zijn de songs belangrijk. Een sterke song kan alles doorstaan, zoals een matige uitvoering, een slechte productie of zelfs een slechte cover. Maar een zwak nummer wordt nooit iets, zelfs met de beste zangers en muzikanten.

Het schrijven van echte songs beleefde in de jaren zestig en zeventig een hoogtepunt. Tegenwoordig denkt iedereen die goed kan zingen of een muziekinstrument fantastisch beheerst, ook vaak dat ze goede nummers kunnen schrijven. En heel soms is dat zo, maar in de meeste gevallen niet.

In die zin wordt in het algemeen Lennon & McCartney en Bob Dylan tot de absolute top gerekend. Mee eens, maar persoonlijk voeg ik daar graag Townes van Zandt (naast Bob) en zeker Paul Simon (naast Lennon & Mc Cartney) aan toe.

Groot verschil zit hem in de personen. Het charisma van Lennon & Mc Cartney en Dylan is evident. Daarentegen had/heeft Paul Simon het charisma van een wortel. En Townes, tja, laat ik het zo zeggen dat de drank in zijn geval meer charisma had dan hijzelf ...

vroeg mij na al die jaren af welke nummers van dit album naast de hits (1 en 6) en de bekende ballad "Duncan" het meest indruk zouden maken. dat blijken in mijn geval het jazzy "Run That Body Down", "Armistice Day" met een halverwege invallende blazerssectie en het prachtige "Peace Like a River" te zijn.

opvallend verder aan dit album is dat "Mother and Child Reunion" in Kingston, Jamaica en "Duncan" met Los Incas en het instrumentale "Hobo's Blues" met de Franse jazz violist Stephane Grappelli beide in Parijs, Frankrijk werden opgenomen. de overige nummers werden in 3 verschillende studio's in de V.S. opgenomen.

onder de sessie muzikanten die meewerkten bevinden zich vele bekende namen uit die tijd als Larry Knechtel (piano, harmonium), David Spinoza (guitar), Airto Moreira (percussion), Ron Carter (bass) en Hal Blaine (drums). meester gitarist Stefan Grossman is te horen op bottleneck guitar op "Paranoia Blues".

Paul Simon produceerde dit album samen met Roy Halee, bekend van zijn samenwerking en co-producties met Simon & Garfunkel