Paul Simon - Paul Simon (1972)

Nog geen berichten, maar wel al 20 stemmen, en volgens mij ligt het gemiddelde 3,65 veel te hoog (er zijn er dus die 4 of 5 sterren geven?). Drie sterren zal wel genoeg zijn zeker voor deze plaat die slechts drie echt beklijvende nummers bevat (1, 6 en 10).
Dit album illustreert weer eens mooi de Wet van de Traagheid: het maken van een knap en succesvol album (in dit geval: Bridge over Troubled Water) resulteert automatisch in het succes van het volgende album, zelfs als dit veel minder knap is.

Kan iemand mij overigens vertellen wat het is dat The Mama Saw in "Me and Julio Down By The Schoolyard"? Stiekem drugs rokende jongeren? Jongeren die een pornofilmpje draaien? Wie is Rosie, Queen of Corona?

Op het forum:

Kan iemand mij vertellen wat het is dat The Mama Saw in Paul Simon's "Me and Julio down by the schoolyard"?
Stiekem drugs rokende jongeren? Jongeren die een pornofilmpje draaien? En wie is Rosie, the Queen of Corona?

Volgens zeggen het laatste, althans iets dergelijks.


Roosevelt Ave, in de wijk Corona Queens NY

Dit album krijgt gewoon wat het verdient. Het is over de gehele lengte een prima solodebut.
Wat betreft die wet van traagheid kan ik behoorlijk wat opvolgers van goede albums noemen die zijn geflopt na de release (herwaarderingen buiten beschouwing). Bijvoorbeeld:
debut van Paul Mccartney na 'Let it Be' vd Beatles
'Warnings/Promises' na 'The Remote Part' van Idlewild
'Straight Up' na 'No Dice' van Badfinger
'Here We Go Stereo!' na 'Till Monkeys Fly' van Racoon
'Resolution' na het selftitled album van Andy Pratt
Om maar wat te noemen...

Zie hier wat er in de Wikpedia over staat:

Me and Julio Down by the Schoolyard" is a song by Paul Simon, written in 1972, from the album Paul Simon. The song reached number twenty-two on the U.S. charts, and number fifteen on the UK charts.

The song was the first solo release by Paul Simon following his break up with Art Garfunkel. Simon has played this song many times in concert over the years. Simon and Garfunkel also performed it at their Central Park reunion concert in September 1981.


[edit] Lyrical subject
It is about a boy who has broken a law, although the exact law that has been broken is not stated in the song and has become a matter of some debate. When his mother finds out that he has broken the law, she goes to the police station to report the crime. He is later arrested, but released when a radical preacher intervenes. The protagonist of the song had to say goodbye to "Rosie, the Queen of Corona", so the events of the song are most likely to have taken place in Corona, Queens. Julio is presumed to be the boy's partner in crime.
Van Paul Simon zelf worden we ook niet veel wijzer.


"Some believe the incident in the song refers to an arrest at an antiwar protest on a college campus (the "schoolyard"), with the "radical priest" (whom the singer claims will appear with him "on the cover of Newsweek") being either Philip or Daniel Berrigan, Jesuit priests noteworthy for their antiwar activity during the Vietnam War.

In a July 20, 1972 interview for Rolling Stone, Jon Landau asked: "What is it that the mama saw? The whole world wants to know." Simon replied "I have no idea what it is... Something sexual is what I imagine, but when I say 'something', I never bothered to figure out what it was. Didn't make any difference to me." This has not stopped speculation: Truman Capote said that he believed the protagonist and Julio were involved in a homosexual relationship; other commentators have detected references to recreational drug use, and believe that the mother saw the boy buying drugs"

Tja als Simon zelf het niet uitmaakt......

Ok. Ik begrijp: het is dus een spelletje van Simon.
Het is en blijft nochtans een leuke song.
Bedankt voor de moeite!

Hele goeie vroege plaat van Paul Simon. Me and Julio Down by the Schoolyard blijft steeds in je hoofd hangen als je het hebt gehoord;
Mother & Child Reunion was een ware hit; Leuke reggaedeun met een pakkende melodie. Duncan vind ik ook wondermooi.
Wel nogal kort plaatje.
****

Paul Simon kon ook zonder Art Garfunkel prachtige albums produceren, getuige dit titelloos schijfje.
Met het prachtige hitsingle "Mother and Child Reunion" flirt hij met reggae, "Duncan" en "Me and Julio Down by the Schoolyard" zijn ook prachtig.
Paul Simon behoort ongetwijfeld tot de beste singer-songwriters.

Ik heb de afgelopen tijd heel veel muziek gekocht, maar dit is absoluut een van mijn beste aankopen. 'Run That Body Down' is het hoogtepunt.

Je kan horen dat ben Harper hier de mosterd vandaan hebt gehaald. Dit zet die zeikert van een Garfunkel in een hele diepe schaduw. En wat een productie!!!

De 2 volgende studio-albums hebben vaker een naald gezien dan deze tweede schijf. ('Songbook' beschouw ik als zijn allereerste).
Als ik hiervan iets draai dan is het meestal:

Mother and Child Reunion
Duncan
Me and Julio Down by the Schoolyard

Op 'Duncan' is net zo'n sfeertje als op 'El Condor Pasa'. Het is ook mijn meest favoriete song hier.

Mooie plaat!

Ik ben met name gecharmeerd van 'Run That Body Down', 'Papa Hobo' en 'Peace Like a River' met die geweldige gitaar-solo...!

Alleraardigst album, waarbij Paul Simon heel goed weergeeft dat er ook leven mogelijk was ná Simon & Garfunkel. Mocht daar nog aan worden getwijfeld.

Het deert niet dat de muziek niet al te stevig is, het zijn vooral melodieuze, sterk geschreven nummers. De stem van Simon is heel goed in staat een album vol te zingen. Het is waar, hij is hier als enige overgebleven en de perfecte harmonieën met Art Garfunkel zijn natuurlijk niet zo maar inwisselbaar.

Maar het was Paul Simon die verreweg het leeuwedeel van de muziek van Simon & Garfunkel heeft geschreven, dus in die zin is het zelfs een soort van logisch dat hij heel redelijk overeind blijft. Art Garfunkel bleef afhankelijk van wat anderen (voor hem) schreven en dat is een veel moeilijkere uitgangspositie. Is uiteindelijk ook gebleken.

Ik vind Duncan erg mooi en ben ook scherp gaan luisteren naar de tekst van Me and Julio down by the schoolyard, het was me nog niet eerder opgevallen (totdat het hier bij dit album werd beschreven).

Wat Paul Simon echt heeft bedacht zullen we wel nooit weten, hij ontwijkt het handig (zie stuk bij Oldfart). Daardoor laat het alle ruimte voor de wildste fantasieën hoewel mij Paul Simon juist erg welopgevoed lijkt.

Ik vind dit wel een flinke stap terug na de rits platen die hij met Art Garfunkel had gemaakt.

'Mother and Child Reunion' is voor mij, hit of niet, direct al een skipper, en hoewel het met 'Duncan' de goede kant op lijkt te gaan, wordt het daarna wel érg soft en sentimenteel. Afsluiter 'Congratulations' heeft daar ook last van.

Met 'Armistice Day' wordt de opmars ingezet. Ik ga natuurlijk ook mee met de lofuitingen voor 'Me and Julio Down by the Schoolyard', en 'Peace Like a River' is zelfs nog een stuk mooier. Ik vind dat eigenlijk wel één van de mooiste nummers van Simon.

Dan heb je echter het boeiendste van de plaat wel gehad. Het orgeltje op 'Papa Hobo' ontsiert een beetje, en 'Hobo's Blues', tja...

'Paranoia Blues' is wel aardig, maar Simon heeft de blues natuurlijk niet, en dit is ook niets om van onder de indruk te raken. Het klinkt als een afdankertje.

Het is dankzij een handjevol uitstekende nummers dat ik nog een voldoende kan toekennen.

@ alle reacties over "Me and Julio down by the Schoolyard":

Ik denk eerlijk gezegd dat het over homoseksualiteit gaat, al kan ik mijn vinger er niet precies op leggen. Ik denk gewoon aan Alabama bij dat liedje. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze gewoon wat kattekwaad uithaalden. Ik vind het best een aardige plaat, maar het blijft wel erg hangen.

Zeer veelzijdige, maar nergens overdreven album van de meest muzikale helft van Simon & Garfunkel. Ik vrees dat Art flink baalde toen hij deze plaat voor het eerste luisterde. Voor een uitgebreide bespreking, zie onderdenaald.nl.

En waarom zou je die bespreking niet kunnen kopieëren en gewoon hier op onze eigen site zetten?

Het leek me niet echt gepast om een lange bespreking te posten, maar bij dezen dan:

Zoals te lezen op http://www.onderdenaald.nl, het weblog waarop ik samen met een vriend schrijf over de aanwinsten, ondergeschoven kindjes, pronkstukken en missers in onze platenkasten.

Paul Simon – Paul Simon (1972)

Dat was even slikken voor Art Garfunkel toen hij in 1972 de eerste soloplaat van zijn oude vriend Paul Simon onder ogen kreeg.

Paul, die tijdens hun samenwerking als Simon & Garfunkel alle nummers schreef. Paul, die wél gitaar speelde terwijl Art er met de handen in de zakken van zijn strakke broek braaf naast stond te zingen. Die Paul had besloten om solo verder te gaan en lapte het ‘m nu maar mooi met een eigen langspeler.

Arme Art kon tijdens openingsnummer Mother and Child Reunion nog rustig ademhalen. Dit is geen wereldhit en als het hier bij blijft komt meneer Paul vanzelf bij me terug, zo schoot het wellicht hoopvol door Arts hoofd. Wie wil kan dit nummer wegzetten als te gewaagde reggea, maar negeert dan de fijne orgeldeuntjes op de achtergrond.

Na deze schijnbeweging staat de echte Paul Simon op. De topsongwriter die eerder Sound of Silence, Slip Slidin’ Away en America uit zijn mouw schudde zet met het nummer Duncan een mooi verhalend nummer neer. Hypnotiserend gitaargetokkel maken de beeldende tekst over ene dolende Duncan knap melancholisch. Paul redt zich prima in zijn eentje en weet in dit lied zelfs ongestraft een panfluit voorbij te laten komen.

En zo speelt hij solo verder op een niveau dat Art Garfunkel simpelweg nooit zou bereiken. De akkoorden in Everything put together falls apart klinken alsof ze tijdens een verloren uurtje toevallig uit zijn gitaar zijn gevist, maar vormen toch een compleet nummer. Me and Julio down by the Schooljard is een inmiddels bekende doorstampert. In Papa Hobo werken Pauls zangpartijen mooi samen met een harmonium.

Paul Simon weet wat hij waard is en verliest zich nergens in aanstellerij. Met een kort accent op de gitaar, een tempowisseling of door simpel de laatste zin van een couplet te herhalen, vraagt een lied de aandacht en bereikt het zijn doel. Geen gedoe waarmee Paul geforceerd de spierballen kan laten zien, maar gewoon met een gemikte tik de spijker op de kop. Niet te dik, maar ook niet te dun.

Simons soloplaat is daarmee een prima album vol fijne muziek die moeiteloos voorbij glijdt, maar wel blijft boeien. Een knappe prestatie, en een belofte voor de vele goede muziek die Paul Simon later zou maken.

En Art? Die had het nakijken en is zich na het beluisteren van deze lp waarschijnlijk goed gaan bezatten. Hij probeerde het later als acteur en leverde nog wat soloplaten af die wisselend werden ontvangen. Succes zoals zijn oude vriend Paul heeft hij in zijn eentje nooit bereikt. Uiteindelijk accepteerde hij zijn lot, stak zijn handen weer diep in de zakken van zijn strakke broek en schuifelde voor de nodige S & G reünies terug naar de plek waar hij thuishoort. Braaf zingend, in de schaduw van Simon. Arm jonk.

René

Nu nog aanvinken als mening en klaar is Rene.

Mooi opgezette site waar je ons naar doorverwees, trouwens.

Dank dazzler. Grt René

Daar heeft niemand enig probleem mee, dat is hier namelijk de bedoeling
Prima verhaal overigens, maar de lotgevallen over Art Garfunkel is te dik aangezet.

Garfunkel heeft, voor de liefhebbers, op zich helemaal geen slechte albums gemaakt. Een beetje weinig misschien. Vijf interessante tussen 1973-1981.

Bright eyes was een gigantische Europeesche hit voor Garfunkel, die verkoopcijfers heeft Paul Simon nooit meer gehaald.
Ook I only have eyes for you was een hele grote hit, in 1975 m.n. een nummer één hit in Engeland. Zijn singles kwam verder altijd wel in de Amerikaanse Top 100 terecht. Zijn albums zijn allemaal goed verkocht. Ja, het is zonder tegenspraak waar dat Simon het creatieve brein was, gitaar speelde en dat Garfunkel alleen zong. Maar Art Garfunkel is zeker niet zielig achtergebleven.

Dank voor deze aanvulling, musician. Zal kijken of ik deze nuance in mijn tekst kan verwerken. Zal wel even pielen worden, aangezien het nu juist draait om Art als grote verliezer, maar vind het belangrijk om een kloppend verhaal te hebben.

Grt
René

Heerlijk sfeervol album.
Mooi stuk René!
4*

Ik denk ook niet dat je kunt spreken van Garfunkel als verliezer. Ik vind het ook ver om te zeggen dat Paul Simon de winnaar is, ook omdat dat dan zo'n sfeer geeft van een wedstrijd. Alsof beide heren met elkaar in de clinch lagen over wie van de twee de beste was. Dat was natuurlijk duidelijk, maar ik heb nooit het idee gehad dat Garfunkel of Simon moeite had met hun rol en met de rol van hun muziekpartner. Daarvoor hadden/hebben ze teveel respect voor elkaar.

Ik denk dat je beter kunt zeggen dat Paul Simon uiteindelijk beter terecht is gekomen, dan Garfunkel. Althans, Paul Simon heeft als soloartiest een grotere betekenis gehad voor de muziek dan Art Garfunkel. Persoonlijk kunnen de albums van Garfunkel mij ook veel minder boeien. Duidelijk is toch wel dat de algehele opinie is dat door de bank genomen de muziek van Paul Simon solo meer zeggingskracht heeft.

Dit album vind ik een prima album, maar hierna heeft hij toch een paar albums uitgebracht die ik nog een stuk beter vind. In mijn ogen een ontzettend knappe songwriter.
Op dit album is voor mij Duncan het prijsnummer. Dat vind ik misschien wel Pauls beste nummer ooit. Mooie tekst en vooral ook knap hoe hij bij het ene stukje (Just later on the very same night /
When I crept to her tent with a flashlight) heel puntig en kort zingt en vervolgens heel mooi overgaat in de langere noten met daarvoor geschikte tekst (And my long years of innocence ended). Ik vind dat echt prachtig.

In het nummer Duncan is geen enkel couplet precies hetzelfde. Hij past zijn muziek goed aan aan de lengte van de tekst. Dat doet hij heel vakkundig, waardoor het voor mij ook niet snel saai wordt. Mede dergelijke subtiele veranderingetjes brengen zijn nummers in mijn ogen naar een hoog niveau.

Heerlijk album.
Naast de gekende hits, bevat dit album zeker nog minder gekende parels: 'paranoia blues', 'peace like a river', 'Run that body down', maar vooral ook 'congratulations' (met z'n prachtige, ingetogen outro op piano)

Ben een liefhebber van het duo maar solo kunnen ze er ook wat van al is Paul een stuk succesvoller dan Art. Mother and Child Reunion kennen we allemaal wel maar de overige liedjes zijn ook prettig om naar te luisteren. Run That Body Down is mooi en subtiel. Me and Julio Down by the Schoolyard heeft de sound waar Paul een patent op heeft. Al met al gaan enkele nummers toch ongemerkt voorbij zonder dat ze echt uitblinken. Met dit album behaalt Paul Simon voor mij niet de magie wat hij Simon & Gartfunkel wel ten gehore brengt.

Vandaag in Emmen in een kringloopzaak gescoord op CD (zonder bonus tracks, dat dan weer wel). Lang geleden dat ik 'm heb gehoord maar blijkt nog steeds een aangenaam album. Favorieten zijn Mother & Child Reunion, Duncan, Run That Body Down en Congratulations.
Overigens veel interessants gelezen hierboven over Me And Julio Down The Schoolyard. Over Mother & Child Reunion heb ik eens gelezen dat Paul Simon het in een restaurant op een menukaart tegenkwam; een gerecht waarin zowel kip als ei zat verwerkt.

Hahaha!! Prachtig!

En zo blijkt maar weer: overal kun je inspiratie uithalen!

Kort geleden zette vrouwlief deze nog eens op. Dat kon een stuk minder, met haar smaak.
Overigens bevat Duncan wel een heel erg leuke tekstregel:
My father was a fisherman, my mother was a fisherman's friend.

Duncan is de uitschieter, gevolgd door Mother and Child reunion”. 3 sterren, omdat de rest wat tegenvalt.