The Beatles - Past Masters Volume Two (1988)

klopt vroeger was iedere b kant van the beatles een a kant waard , waar zijn de tijden , waar er nu huppeldepuptrutjes meer aandacht steden aan het idiote danspasje ( kate ryan , je kniezwengeltje , denk je echt dat je daardoor een ' artiest ' bent ) dan aan een song , die nog niet weten wat een b kant is van een single en alleen maar zichzelf op een kinderachtige manier uitlachen , the good times they are changin' zong dylan vroeger , wel ja maar in verkeerde lijn dan !

trouwens was ' hey jude ' niet eerst een b-kant , ik weet het niet meer zo juist wel dat dit nummer van niks op één binnenkwam in de destijdse veronica top - 40 , en wat een nummer was dit , gewoon subliem !!!!!!

Na de release van alle geremasterde platen van The Beatles kwamen de oude cd's in de aanbieding en met een beetje geluk kon je dan een ontbrekend pareltje nog aan je collectie toevoegen. Dat is mij overkomen met dit album.

Over dit album: Fantastisch initiatief natuurlijk dat alle diehard fans hun collectie nu eindelijk compleet kunnen krijgen met alle B-kantjes en rare opnames die je, althans dat is het idee, nog nooit gehoord zou hebben! Nu is dat in de moderne tijd en met de komst van de pindakaas natuurlijk ondenkbaar, maar dat neemt niets af aan de kracht van dit album.

Dit album laat zien dat, vergelijkbaar met de Bootleg Series van Dylan, de Beatles in staat waren om zelfs met hun B-kantjes mensenoren te imponeren met Goddelijke tonen. Natuurlijk is het in principe niets nieuws onder de zon, alle nummers zijn ook al dubbel en dwars verschenen op #1's of het Love album of aanverwanten, maar toch is dit een meer dan leuke collectie nummers die ieder Beatlesfanaat in de kast moet hebben staan.

Nu Volume I nog..

5.0* natuurlijk voor dit Beatlesgeweld.

Op Herman Brood & His Wild Romance - Ciao Monkey (2001) staat een fantastische cover van Rain!

Deel twee van de verzameling officieel uitgebrachte Beatlenummers die niet terug te vinden zijn op de regulier lp's.

1. Day Tripper / 2. We Can Work It Out
Sublieme single, afkomstig uit de Rubber Soul-periode. We Can Work It Out zou de a-kant worden, maar volgens het verhaal wilde Lennon persé niet dat zijn nummer Day Tripper een b-kantje zou worden. Dit zou leiden tot de uitvinding van de 'dubbele a-kant', waardoor iedereen tevreden was. Eigenlijk vind ik Day Tripper voor de Beatles toch een beetje een herhaling van zetten. We Can Work It Out, daarentegen, is een favoriet van mij, en ook een prachtig voorbeeld van de samenwerking tussen Lennon en McCartney (hoewel die laatste hier dominant is).

3. Paperback Writer / 4. Rain
Hier is het omgekeerde aan de hand, en is de b-kant van Lennon volgens mij veel leuker en origineler dan de a-kant van McCartney. Beide nummers komen uit de Revolver-periode, waarin de Beatles een stuk avontuurlijker werden. Paperback Writer heeft een paar leuke vondsten (het outro), maar Rain, met zijn omgedraaide gitaarlijntjes en donderende drums, is het echte meesterwerk hier, en heeft inmiddels een terecht plaatsje verworven in de eregalerie der Beatlesnummers.

5. Lady Madonna / 6. The Inner Light
Opnames afkomstig uit de tijd dat de Beatles naar India zouden vertrekken. Lady Madonna is McCarney spelend met thema's uit de Boogiewoogiemuziek. Leuke hitje, hoewel naar Beatles-maatstaven niet groots. De jengelende oosterse klanken van The Inner Light werden geschreven door George Harrison. Het nummer is (tekstueel) een soort bewerking van de Tao Tse Tsing. In de toegenomen waardering voor Harrisons werk die vooral na zijn dood is ontstaan, wordt dit nummer vaak genoemd als een favoriet en een klassieker van de Beatles. Persoonlijk heb ik er niet zo veel mee.

7. Hey Jude / 8. Revolution
Drie akkoorden en het ultieme Beatles-cliché. Daarom vaak afgedaan als sentimenteel gezwam, maar volgens mij één van de beste nummers van de band. Hoe dan ook, iedereen kent het nummer en kan zijn of haar eigen oordeel vellen. Revolution van Lennon is de b-kant, in de versie met de lawaaierige gitaren. De zachtere versie op het witte dubbelalbum vind ik vele malen beter. Meer ruzie over b-kantjes: Lennon wilde graag Revolution als single uitbrengen, en was jaren later nog steeds kwaad omdat hij zijn zin niet had gekregen. Toch moest hij toegeven dat Hey Jude de a-kant wel verdiende. Bovendien is Revolution een prima nummer van Lennon, maar wel redelijk voorspelbaar en doordrenkt van een politieke lading die niet echt goed bij hem past, vind ik.

9. Get Back / 10. Don't Let Me Down
Alternatieve mix van het nummer dat ook verscheen op Let It Be, en een nummer van Lennon uit diezelfde sessies. McCartney gooit al zijn soul in de strijd op Get Back, en Don't Let Me Down is één van Lennons meest emotionele nummers. Erg lekker.

11. The Ballad of John and Yoko / 12. Old Brown Shoe
'John and Yoko' werd opgenomen met McCartney als enige andere aanwezige Beatle, hij is degene die hier drums speelt. Dit is Lennon op zijn meest narcistisch, en je kunt je bijna niet voorstellen dat McCartney dat niet ook vond, maar toch is zijn drumwerk energiek en prima bedacht. Wie voorbij Lennons zelfmedelijden kijkt, hoort toch wel een prima nummer met een lekker refrein. Old Brown Shoe, de b-kant, is een van de betere nummers die Harrison schreef voor de band, maar zijn wat vlakke stem vind ik niet echt goed passen bij de energieke melodie.

13. Across the Universe
Rare versie met dierengeluiden van het nummer dat later op Let It Be zou verschijnen. Lennon klaagde later dat McCartney het nummer niet serieus nam, misschien doelde hij hierop? Curiosum.

14. Let It Be / 15. You Know My Name (Look Up the Number)
Singleversie van de bekende ballad van McCartney, verschilt van de albumversie vooral in de gitaarsolo's en het gebrek aan geluidsmuur dat Phil Spector er later aan toe zou voegen. Let It Be moet je ding zijn, ikzelf kan McCartney in deze bui, mits gedoseerd, goed hebben. De b-kant is een studiololletje dat al sinds 1967 op de plank lag voordat het werd afgemaakt. Stones-gitarist Brian Jones speelt saxofoon.

Favoriete track: Hey Jude.

Prima Beatles plaat.
Enkel The Inner Light & You Know My Name kan ik moelijk verteren, daarentegen staan er voor de rest enkel juweeltjes op dit album.
Nummers als Hey Jude, Get Back & Don"t Let Me Down hoor ik erg graag.

The Beatles - Past Masters Volume Two (1988)

Lekker album die mij beter bevalt dan deel één. Staat niet echt een minder nummertje op. De B-Sides doen eigenlijk niets onder voor de album tracks. Zegt toch wel genoeg over de klasse van The Beatles

Het laatste nummer is wel een vreemd nummer en raakt me niet zo. Ik stop mijn cd altijd bij Let It Be. Maar dan heb ik toch dik drie kwartier genoten.

Lekkere verzameling singles van The Fab Four. Zitten toch wel een paar parels tussen, waaronder de evergreen 'Hey Jude'. Essentieel in de Beatles-verzameling.

Hier staan toch enkele geniale nummers op van The Beatles, zoals 'Hey Jude' en 'Rain'.

Echt een fantastische plaat, vind alleen "Day Tripper" wat droog klinken.

En dan te bedenken dat deze nummers niet eens op de reguliere albums te vinden zijn...

Erg he, nou is dat voor Let it Be en Across the Universe niet helemaal waar natuurlijk.
Maar ik had Lady Madonna en Strawberry Fiels(niet op dit album) graag op Sgt. Pepper gezien, en dan hadden ze b.v. Fixing a Hole en Good Morning hier op kunnen zetten.

Daarmee zeg ik trouwens niet dat beide nummer slecht zijn

Onsterfelijke plaat doordat ik op ene trip van 2 maanden door indonesie dit op een casettebandje kon kopen ergens, platgedraait tijdens die geweldige ervaring, en voor euwig gekoesterd

Tja, Ducoz, maar toen Sgt. Pepper's uitkwam was Lady Madonna nog niet eens geschreven. Daarbij vind ik Lady Madonna ook niet echt passen op Sgt. Pepper's. Wat betreft Strawberry Fields kan ik me beter in je mening vinden (al heb ik nooit veel met dat nummer gehad).

Net zoals bij Past Masters Volume One staan er hier paar geweldige nummers op. Soms zelfs geweldiger dan op de reguliere albums. 'Hey Jude' is een voorbeeld van een nummer die geweldiger is dan de meeste nummers op de reguliere albums.

En toen vond ik de geremasterde dubbel vinyl Past Masters 1 & 2 voor 10 pond thuis gestuurd, omdat de linkerhoek verbogen is... verder is alles nieuw.

Vind dit echt een heerlijke verzameling nummers en het is echt een raadsel waarom sommige nummers nooit een albumplek verdiend hebben. Mijn favorieten zijn Rain (een van de mooiste Beatles nummers) en We Can Work It Out.

Vind trouwens ook deze versie van Get Back erg goed. Mooi als het 'eindigt' en dat het er nog even weer inkickt met de drums, als je begrijpt wat ik bedoel.

Deze verzamelaar bewijst nog maar eens dat The Beatles ook waanzinnig sterke singles hadden. Voor mij allemaal voltreffers, op het kolderieke You Know My Name (Look Up The Number) na. Maar aan de andere kant laat dit soort nummers op een prettige manier zien dat The Beatles over een gezonde dosis zelfrelativering beschikten.

Wel heb ik een (wellicht domme) vraag over het fenomeen dubbele A-kant:

Moet je dit letterlijk opvatten dat er twee songs op één kant van een 7 inch stonden en dat kant twee onbedrukt was? Of is het gewoon een status aanduiding, namelijk dat beide kanten gelijkwaardig zijn? (Ik kon net niet helemaal uit het vinyltijdperk, vandaar...)

Een singel werd met dubbele A-kant aangeduid, als beide nummers, op beide kanten, van gelijkwaardig niveau waren/zijn.

JelmerHolwerda schreef:



The Beatles vonden het plaatsen van recente hitsingles op een album niet eerlijk t.o.v. de fans, die naar hun mening dan gedwongen waren om twee keer hetzelfde te kopen. Soms kwam het voor dat van een nieuw album in een later stadium alsnog een single werd getrokken, maar dat had absoluut niet hun voorkeur. Ze doken liever de studio in om iets nieuws op te nemen.
Dat leidde achteraf gezien tot te betreuren beslissingen. Zo was het eigenlijk de bedoeling van de platenmaatschappij om de dubbele A-kant Penny Lane/Strawberry Fields een plek te geven op het album wat later Sgt. Pepper zou gaan worden. The Beatles en producer George Martin hebben dit voorstel met succes afgewezen met als argument dat alle Beatles fans deze liedjes in februari 1967 al op single hadden aangeschaft. De enige Beatle die daar een beetje spijt van bleek te hebben was Paul McCartney.
Persoonlijk had ik deze twee nummers best wel een plek op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band gegund.

Precies, is ook zo. Is opzich natuurlijk mooi dat ze nieuw materiaal gingen opnemen. Maar een heel aantal nummers had ik liever op de platen gezien dan sommige nummers die er op moment opstaan.

Het is ook niet een verschijnsel dat zich alleen bij The Beatles voordeed. Ook groepen als The Kinks, Rolling Stones en The Who brachten regelmatig non album tracks uit als singles. Van The Kinks is daar in 1987 al een fraaie compilatie van verschenen, The Kinks are Well Respected Men. Van de Rolling Stones heb je The London Years en van The Who zijn wel vier albums met singles A- en B-kantjes, EP's e.d. verschenen, 1966-1968, 1970-1973, Who's Missing en Two's Missing. Het is natuurlijk ook niet zomaar dat je ook veel verzamelaars tegenkomt die de titel Singles Collection hebben.

Normaal gesproken had een single een A kant met het nummer wat de hitlijsten moest bestormen terwijl de B kant een leuk extraatje was. Het fenomeen dubbele A kant betekend dat beide nummers en kanten dezelfde hitpotentie hebben en het niet uitmaakt welke van de 2 Airplay krijgt.
Something/come together, Penny Laine/Strawberry fields, we can work it out/day tripper, hey jude/Revolution om er maar een aantal van de vele te noemen.

Dank, Fingertippie en devel-hunt voor de uitleg. Kunnen we nu dan ook concluderen dat de eerste dubbele A-kant in de popgeschiedenis van The Beatles is in de vorm van Day Tripper/We Can Work It Out? En dat die uitvinding dus geboren is uit een meningsverschilletje tussen Lennon en Mccartney?

Internationaal voor de grote markt mss wel.??
Maar ieder geval in onze hollandse Top 40 ging Eight Days A Week/Baby's In Black (febr '65) en..
Rock and Roll Music/No Reply (mrt'65) hieraan vooraf,ik vermoed dat deze singles ook in andere landen werden gereleased
Deze singles werden ook als dubbele A kant vermeld in de lijsten

Om nog ff op jou opmerking terug te komen,ik zat later nog es te denken, hoe de double A-side geboren is...was ook onder invloed van de voorhistorie, we gaan dus verder terug (wss 1955..Nat King Cole, Pat Boone enz) toen had je dus al singles met dubbele Airplay,maar niet te verwarren met dubbele A kant die dus later kwam,ontstaan in de U.S Bilboard,en A en B side hebben ook zelfs afzonderlijke noteringen in die lijst,enkele bekende voorbeelden;
Don't Be Cruel / Hounddog -Elvis Presley '56
Donna / La Bamba -Richie Valens '59
Travelin Man / Hello Mary Lou -Ricky Nelson '61
Zo kunnen de kenners hier al zien door deze slimme move was niet uitgesloten dat de B kant een grotere hit werd dan de A kant,hierover ook enkele latere 70's voorbeelden;
Travelin Band / Who'll Stop The Rain -C.C.R '70
Reason To Believe / Maggie May - Rod Stewart '71
Fat Bottemed Girls / Bicycle Race - Queen '78
En mede hierdoor in de '60,s Lennon/McCartney/Martin op het idee kwamen,om beiden songs gewoon om te dopen in een A -Side, simpel, een nieuwe trend werd geboren,en overgenomen door velen andere artiesten
En om bij dit album en bij jou bericht te blijven; We Can Work It Out / Day Tripper was in 1965 wereldwijd de officiele eerste single met een dubbele A-kant

Oorspronkelijk was Day tripper de A kant, omdat de B kant minstens zo populair was en net zo vaak door de DJ's werd gedraaid ontstond het idee er geen A of B label meer aan te hangen.

Dank, teus voor het antwoord!

En laat ik het nou helemaal eens zijn met die beslissing (dubbele A-kant) want beide songs zijn wat mij betreft van topkwaliteit....

Een, zeker in 1988, zeer handige/noodzakelijke aanvulling op alle albums die door de Beatles waren uitgebracht.
Handig, in de zin van de oorspronkelijke singles en b-kantjes zoals die ooit in de jaren '60 waren uitgebracht.
Wat mij ook opviel was de prima geluidskwaliteit van de Past Masters. Ik vind het (veel) beter klinken dat bijvoorbeeld de heruitgave van Sgt. Pepper, een jaar eerder.
Mooie uitgaven van Don't let me down en The Ballad of John and Yoko.