Cockney Rejects - Greatest Hits Vol.1 (1980)
mijn stem
15 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: EMI
-
I'm Not a Fool (3:47)
-
Headbanger (1:26)
-
Bad Man (2:35)
-
Fighting in the Streets (2:36)
-
Shitter (1:51)
-
Here They Come Again (2:46)
-
Join the Rejects (2:42)
-
East End (2:12)
-
New Song (2:26)
-
Police Car (1:56)
-
Someone Like You (2:53)
-
(They're Gonna) Put Me Away (1:16)
-
Are You Ready to Ruck? (2:17)
-
Where the Hell Is Babylon? (2:25)
-
Flares 'N Slippers * (1:37)
-
Police Car [Single Version] * (1:23)
-
I Wanna Be a Star * (2:19)
-
Generation of Scars * (2:58)
-
East End [BBC Session] * (2:18)
-
Are You Ready to Ruck [BBC Session] * (2:19)
-
Flares 'N Slippers [BBC Session] * (1:44)
-
[They're Gonna) Put Me Away (BBC Session] * (1:17)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
33:08
(49:03)
0
geplaatst: 13 april 2008, 11:20 uur
1e Plaat van Cockney Rejects. Lekkere Working class, voetbal supporters punk uit London.
(Harde kern West Ham supporters deze jongens)
Simpel en hard. Ik hou er nog steeds wel van.
(Harde kern West Ham supporters deze jongens)
Simpel en hard. Ik hou er nog steeds wel van.
0
geplaatst: 1 november 2019, 10:21 uur
De 'uitvinders' van het Oi-genre. Leuk hoor. Door de mooie herinneringen zeker 4 sterren waard.
0
geplaatst: 11 februari 2025, 23:12 uur
Ooit maakte ik afspeellijsten met new wave, geordend per jaar. Daar kwamen steeds nieuwe liedjes bij en opeens was daar het plan om de albums achter die nummers te gaan beluisteren. Omdat punk het wilde broertje van wave is en eigenlijk meer dan dat, neem ik dat genre ook mee met andere stijlen die eveneens (het containerbegrip) new wave raken.
En zo ga ik opeens van het debuut van U.K. Subs uit 1979 naar dat van Cockney Rejects, verschenen op 7 maart 1980. Qua stijl lijken ze sterk op elkaar, met als voornaamste verschil dat zanger Stinky Turner (in zijn paspoort staat Jeffrey Geggus) nog rauwer zingt dan zijn collega Charlie Harper bij de Subs. En misschien ook wel dat drummer Andy Scott wild als eerder Keith Moon bij The Who om zich heen mept. Zoals in het intro van Shitter, mooie titel bovendien.
Rauw, puur, hard, direct. Dat soort termen voor deze muziek zijn zowel cliché als waar. Erg origineel is het dus niet, maar dat kun je ook van een willekeurige singer-songwriter met akoestische gitaar of digitale geluiden schrijven.
Wat me dan blij verbaast, is dat dit de British Charts haalde, zij het bescheiden. Albumopener I'm Not a Fool kwam als single in december '79 tot #65 en Bad Man! haalde in februari '80 dezelfde positie. In maart kwam elpee Greatest Hits Vol. 1 maar liefst tot #22, om een respectabele tien weken in de albumlijst te blijven staan.
Ook 45 jaar later valt de energie op, waarbij ik groot respect heb voor de stem van Turner. U dacht dat grunten moeilijk was? Probeer eens een kwartiertje op zijn manier te zingen. Dikke kans dat u uw stem enkele dagen kwijt bent. Maar deze man...
Verrassinkjes zijn er ook: behalve sommige heerlijke drumpartijen is er in Join the Rejects een akoestisch intro en een heerlijk meezingrefrein, gezongen op de wijze van voetbalsupporters. In East End wordt bovendien op z'n supporters in de handen geklapt en Police Car is een punkklassiekertje. Mijn favoriet is echter Fighting in the Street. Slotlied Where the Hell is Babylon begint met reggae in dubstijl, al wordt het al spoedig snel en scheurend. Eigenlijk klopt de hilarische albumtitel best wel.
Working class punk. Hierboven wordt dan ook genoemd dat de heren fanatieke supporters van West Ham United zijn. Up the hammers! Mijn volgende station biedt een heel ander recept: het debuut van UB40.
En zo ga ik opeens van het debuut van U.K. Subs uit 1979 naar dat van Cockney Rejects, verschenen op 7 maart 1980. Qua stijl lijken ze sterk op elkaar, met als voornaamste verschil dat zanger Stinky Turner (in zijn paspoort staat Jeffrey Geggus) nog rauwer zingt dan zijn collega Charlie Harper bij de Subs. En misschien ook wel dat drummer Andy Scott wild als eerder Keith Moon bij The Who om zich heen mept. Zoals in het intro van Shitter, mooie titel bovendien.
Rauw, puur, hard, direct. Dat soort termen voor deze muziek zijn zowel cliché als waar. Erg origineel is het dus niet, maar dat kun je ook van een willekeurige singer-songwriter met akoestische gitaar of digitale geluiden schrijven.
Wat me dan blij verbaast, is dat dit de British Charts haalde, zij het bescheiden. Albumopener I'm Not a Fool kwam als single in december '79 tot #65 en Bad Man! haalde in februari '80 dezelfde positie. In maart kwam elpee Greatest Hits Vol. 1 maar liefst tot #22, om een respectabele tien weken in de albumlijst te blijven staan.
Ook 45 jaar later valt de energie op, waarbij ik groot respect heb voor de stem van Turner. U dacht dat grunten moeilijk was? Probeer eens een kwartiertje op zijn manier te zingen. Dikke kans dat u uw stem enkele dagen kwijt bent. Maar deze man...
Verrassinkjes zijn er ook: behalve sommige heerlijke drumpartijen is er in Join the Rejects een akoestisch intro en een heerlijk meezingrefrein, gezongen op de wijze van voetbalsupporters. In East End wordt bovendien op z'n supporters in de handen geklapt en Police Car is een punkklassiekertje. Mijn favoriet is echter Fighting in the Street. Slotlied Where the Hell is Babylon begint met reggae in dubstijl, al wordt het al spoedig snel en scheurend. Eigenlijk klopt de hilarische albumtitel best wel.
Working class punk. Hierboven wordt dan ook genoemd dat de heren fanatieke supporters van West Ham United zijn. Up the hammers! Mijn volgende station biedt een heel ander recept: het debuut van UB40.
* denotes required fields.
* denotes required fields.