The Undertones - True Confessions (1999)

Een leuke verzameling A- en B-kantjes van Undertones-singles.
Van Punk naar Pop.
Dit is allemaal veel beter dan Feargal Sharkey's solo werk.

Heel leuk is 'Let's talk about girls' dat ook bekend is in de versie van The Chocolate Watch Band.

Dit is beduidend beter dan Feargal Sharky solo.
En inderdaad van Punk naar Pop.
Vooral de eerste 15 nummers, heerlijke Punk a' Roll.
Het heeft vaak iets weg van The Damned, The Beachboys, en The Sexpistols, en het latere werk vind ik weer iets pop/ska -achtig.
The Undertones zal mij in de toekomst waarschijnlijk niet snel vervelen, helaas veel te laat kennis mee gemaakt.

Volgens mij was de single versie van
Julie ocean ruim 3 minuten.

Ook hier de standaard Lp-versie van Julie Ocean.
Doet niets af aan de monuntale pracht.
toont aan dat een goede song niet meer dan 1:46 hoeft de duren.

Ach is nog lang vergeleken bij sommige nummers die ik heb, 5 en 8,seconden.
Heb de origine cd met bonusnummers en daar staan beide versies op.

Deze verzamelaar voor een deel beluisterd vandaag. Wat maakten ze toch een heerlijke aanstekelijke punkpop/rock'n roll.
Dit lijkt toch wel een compilatie met de mooiste liedjes van ze.

True Confessions is de perfecte singles verzamelaar. Alles staat er op en laat horen hoe gevarieerd The Undertones waren, inclusief de groei die de band doormaakte van standaard punkbandje met hele leuke songs naar meer pop met soulinvloeden. Ook jammer dat het ophield in 1983 want mijn indruk is dat er meer in de band gezeten had.

Uiteindelijk is dat meer er wel gekomen nadat de heren minus Feargal, die het wel echt verbruid moet hebben bij de anderen, eenmaal van middelbare leeftijd weer nieuwe platen maakten en gingen toeren. Ik heb ze gezien, nog in het oude LVC dus zeker acht jaar geleden, waarschijnlijk veel meer. Dat was helemaal prima. De twee "nieuwe" platen ken ik overigens niet. De jongste is ook al weer 13 jaar oud lees ik net.

Op deze plaat hoor ik de lol die ze hadden in het maken van liedjes. Als ik zoiets als 'Mars Bar' hoor, dat work, rest and play komt rechtstreeks uit de Engelse/Australische reclame van lang geleden: "A Mars a day makes you work, rest and play", word ik zo enorm vrolijk. Veel meer heeft een lekker liedje ook niet nodig. Die brille, maar tegelijkertijd onschuld, is iets wat de band anders invulde op een prachtig nummer als 'Julie Ocean'. Ik heb overigens nooit geweten dat er een langere versie was. Op Hilversum 3 was het ook altijd zo voorbij in mijn herinnering, de paar keer dat het gedraaid is.

The Undertones scoorden volgens mij nul hits in Nederland. Toch een sterk teken dat "wij" hele slechte oren hebben waar het goede popmuziek betreft. Maar, hoe goed vond ik de band toen? Veel minder dan nu. Met mijn eigen oren was ook iets mis, al heb ik drie LPs in de kast staan. Alleen de eerste ontbreekt als ik het me goed herinner.

Met True Confessions, afgeprijsd gekocht begin jaren 00, schat ik, drong pas echt tot me door hoe goed deze band was. Die indruk is niet veranderd. Regelmatig speel ik hem met veel plezier af.