Sabaton - The Art of War (2008)

Super-album, in mijn ogen een van de beste van 2008. De show dit weekend was in mijn ogen een van de beste metal-optredens die ik gezien heb

Veel jatwerk en de riff van Unbreakable klinkt mij zeer bekend in de oren, wie het weet mag het zeggen.

Degelijke Power Metal met een flinterdun verhaaltje.

Ik had me verheugd op een goede live show vandaag in Emlicheim.
Het viel helaas tegen, niet erg origineel en ook niet bepaald power, de zanger zingt in gebrekkig Engels. Het concept van deze plaat klinkt dan wel weer goed. Laten we het houden op een off-day.

Vrijdag 7 november een geweldig concert van Sabaton gezien in De Kade in Zaandam. Vooral veel nummers van deze cd, in mijn ogen hun beste.

Prachtig album

ik zag Sabaton ondertussen al 3keer live
en in februari komt de 4de eraan.
Super zalig e groep,aanstekelijkr rifs
en schitterende sfeer

the art of war is hun beste album tot nog toe!!!

wome touch my metal machine!!!
Sabaton rules!!!

Vanavond maar weer eens gaan zien in 013!!

Ze waren geweldig in 013, maar dat kan je ook verwachten met albums als deze.

Meeslepende nummers, een knallend begin, en natuurlijk het hoogte punt The Price Of a Mile.

Het spijt me, maar ik kan echt NIETS vinden in 'The Pirce of a Mile'.
Terwijl ik normaal een groot fan ben van ballads.

Maar toch moet ik zeggen dat het een erg goede CD is, er zitten leuke stukken tussendoor, met goed verzonnen teksten.

Ghost Division en 40:1 blijven voor mij toch de hoogtepunten van dit album, daarna zakt het een beetje in.
Maar misschien moet ik het album nog vaker gaan luisteren.

In ieder geval een zeer goede 3,5* voor dit album.
Maar dat kan nog zeker gaan veranderen.

Toch maar een halve bovenop Het album is toch wel erg lekker !

Het klinkt vaak als meer van hetzelfde, maar dat is ook wat Sabaton liefhebbers willen!

Het spelplezier werkt erg aanstekelijk bij deze van Sabaton. De bombastische power metal klinkt overtuigend. De heren weten precies wat ze kunnen en doen dat gewoon goed. Cliffs of Gallipoli is Gutter Ballet op zijn Sabatons?

Ik vond hem altijd wat magertjes ten opzichte van de voorgangers. Het nummer Cliffs of Gallipoli is uiteraard het beste van de band, maar voor de rest is er weinig te beleven. Dat komt ook deels door de introductie van de nummers, dat haalt m.i. het tempo wat eruit. Nummers als 40:1 en Union zijn hartstikke goed, maar door de intro's minder goed te beluisteren.

Ik hoor zojuist hoe het nummer Cliffs of Gallipoli lijkt op Savatage's Gutter Ballet. Ik zet dat nummer net voor het eerst in een paar jaar weer eens op, maar die riff na het intro komt echt overeen met de riffs in Cliffs.

super album echt goed maar dan vooral 40:1 Ghost division en panzerkampf echt SUPER!

Mooie powermetal. Eerste die ik check van Sabaton.

Dat de zanger in gebrekkig Engels zingt maakt het net zo cool. Hij doet dat ook voor express hoor

Schitterend album alweer

15 jaar na dato en de gebruiker in kwestie is ondertussen al lang niet meer actief, maar ik luister Unbreakable net voor het eerst en ik kreeg bij de hoofdriff in de eerste helft direct associaties met A National Acrobat van Black Sabbath. In de tweede helft wordt er dan weer duidelijk 'geleend' van A Light in the Black van Rainbow. Het ligt er zodanig dik bovenop dat ik hoop dat ze het expres gedaan hebben als hommage.

Nog niet zolang aan het ontdekken, voorlopig blijft deze wat minder hangen den een aantal andere platen die ik ondertussen in huis heb.

Na de heel positieve ervaring met Carolus Rex is dit de eerste Sabaton-plaat die ik in zijn volledigheid heb leren kennen. Hoewel deze voor mij niet aan voorgenoemde kan tippen, is het een plaat waar ook voldoende te genieten valt. De eerste 3 volwaardige nummers zijn direct hoogtepunten (40:1 heeft direct een vaste plek verworven in mijn hardloop-playlist).

Daarna krijgen we nog steeds veel degelijkheid voorgeschoteld, al bekruipt me tegen het einde van de plaat wel een 'veel van hetzelfde'-gevoel. Sabaton leunt erg op de stoere Samson-stem van Joakim, de spierballen-riffs en de synths/koorstemmen die elk nummer zo episch mogelijk moeten doen klinken. De teksten zijn vaak simpel beschrijvend en handelen zonder uitzondering over historische veldslagen, waarbij inhoudelijk niet veel te ontwaren is onder het oppervlak. Ik kan de sound en stijl van Sabaton gelukkig goed appreciëren van tijd tot tijd, maar het heeft wel zijn effect op de herluisterbaarheid.

Wat me hier ook opvalt, is hoe vaak er leentjebuur wordt gespeeld bij andere bands. Nu is originaliteit niet echt waarvoor je überhaupt bij Sabaton moet zijn, maar mij schoten hier meermaals associaties met andere nummers te binnen die een stuk verder gaan dan loutere toevallige gelijkenis:
- De hoofdriff van Unbreakable is duidelijk geïnspireerd op Black Sabbath - A National Acrobat. De riff die halfweg wordt ingezet is dan weer een soort herinterpretatie van Rainbow - A Light in the Black.
- De hoofdriff en strofes van Cliffs of Gallipoli zijn twee druppels water Savatage - Gutter Ballet.
- The Price of a Mile is gebouwd rond de riff van In Flames - Bullet Ride.

Ondanks al deze kritiekpunten is The Art of War een prima, prettig luisterbaar album van begin tot einde. Sabaton weet met haar relatief beperkte muzikale arsenaal altijd wel sfeer te creëren, zowel in de tragere als de snelle nummers. In die laatste categorie vind ik Talvisota en Firestorm nog het vermelden waard. Alleen zie ik mezelf veel eerder teruggrijpen naar het superieure Carolus Rex als ik in de toekomst in een Sabaton-stemming ben.