Sabaton - The Art of War (2008)
Alternatieve titel: The Art of War Re-Armed
mijn stem
50 stemmen
Zweden
Metal
Label: Black Lodge
-
Sun Tzu Says (0:23)
-
Ghost Division (3:51)
-
The Art of War (5:08)
-
40:1 (4:10)
-
Unbreakable (5:58)
-
The Nature of Warfare (1:18)
-
Cliffs of Gallipoli (5:51)
-
Talvisota (3:32)
-
Panzerkampf (5:15)
-
Union (Slopes of St. Benedict) (4:05)
-
The Price of a Mile (5:55)
-
Firestorm (3:25)
-
A Secret (0:37)
-
Swedish Pagans * (4:13)
-
Glorious Land * (3:19)
-
The Art of War [Pre-production Demos] * (4:48)
-
Swedish National Anthem [Live at Sweden Rock Festival] * (2:34)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
49:28
(1:04:22)
1
geplaatst: 11 december 2023, 17:44 uur
Na de heel positieve ervaring met Carolus Rex is dit de eerste Sabaton-plaat die ik in zijn volledigheid heb leren kennen. Hoewel deze voor mij niet aan voorgenoemde kan tippen, is het een plaat waar ook voldoende te genieten valt. De eerste 3 volwaardige nummers zijn direct hoogtepunten (40:1 heeft direct een vaste plek verworven in mijn hardloop-playlist).
Daarna krijgen we nog steeds veel degelijkheid voorgeschoteld, al bekruipt me tegen het einde van de plaat wel een 'veel van hetzelfde'-gevoel. Sabaton leunt erg op de stoere Samson-stem van Joakim, de spierballen-riffs en de synths/koorstemmen die elk nummer zo episch mogelijk moeten doen klinken. De teksten zijn vaak simpel beschrijvend en handelen zonder uitzondering over historische veldslagen, waarbij inhoudelijk niet veel te ontwaren is onder het oppervlak. Ik kan de sound en stijl van Sabaton gelukkig goed appreciëren van tijd tot tijd, maar het heeft wel zijn effect op de herluisterbaarheid.
Wat me hier ook opvalt, is hoe vaak er leentjebuur wordt gespeeld bij andere bands. Nu is originaliteit niet echt waarvoor je überhaupt bij Sabaton moet zijn, maar mij schoten hier meermaals associaties met andere nummers te binnen die een stuk verder gaan dan loutere toevallige gelijkenis:
- De hoofdriff van Unbreakable is duidelijk geïnspireerd op Black Sabbath - A National Acrobat. De riff die halfweg wordt ingezet is dan weer een soort herinterpretatie van Rainbow - A Light in the Black.
- De hoofdriff en strofes van Cliffs of Gallipoli zijn twee druppels water Savatage - Gutter Ballet.
- The Price of a Mile is gebouwd rond de riff van In Flames - Bullet Ride.
Ondanks al deze kritiekpunten is The Art of War een prima, prettig luisterbaar album van begin tot einde. Sabaton weet met haar relatief beperkte muzikale arsenaal altijd wel sfeer te creëren, zowel in de tragere als de snelle nummers. In die laatste categorie vind ik Talvisota en Firestorm nog het vermelden waard. Alleen zie ik mezelf veel eerder teruggrijpen naar het superieure Carolus Rex als ik in de toekomst in een Sabaton-stemming ben.
Daarna krijgen we nog steeds veel degelijkheid voorgeschoteld, al bekruipt me tegen het einde van de plaat wel een 'veel van hetzelfde'-gevoel. Sabaton leunt erg op de stoere Samson-stem van Joakim, de spierballen-riffs en de synths/koorstemmen die elk nummer zo episch mogelijk moeten doen klinken. De teksten zijn vaak simpel beschrijvend en handelen zonder uitzondering over historische veldslagen, waarbij inhoudelijk niet veel te ontwaren is onder het oppervlak. Ik kan de sound en stijl van Sabaton gelukkig goed appreciëren van tijd tot tijd, maar het heeft wel zijn effect op de herluisterbaarheid.
Wat me hier ook opvalt, is hoe vaak er leentjebuur wordt gespeeld bij andere bands. Nu is originaliteit niet echt waarvoor je überhaupt bij Sabaton moet zijn, maar mij schoten hier meermaals associaties met andere nummers te binnen die een stuk verder gaan dan loutere toevallige gelijkenis:
- De hoofdriff van Unbreakable is duidelijk geïnspireerd op Black Sabbath - A National Acrobat. De riff die halfweg wordt ingezet is dan weer een soort herinterpretatie van Rainbow - A Light in the Black.
- De hoofdriff en strofes van Cliffs of Gallipoli zijn twee druppels water Savatage - Gutter Ballet.
- The Price of a Mile is gebouwd rond de riff van In Flames - Bullet Ride.
Ondanks al deze kritiekpunten is The Art of War een prima, prettig luisterbaar album van begin tot einde. Sabaton weet met haar relatief beperkte muzikale arsenaal altijd wel sfeer te creëren, zowel in de tragere als de snelle nummers. In die laatste categorie vind ik Talvisota en Firestorm nog het vermelden waard. Alleen zie ik mezelf veel eerder teruggrijpen naar het superieure Carolus Rex als ik in de toekomst in een Sabaton-stemming ben.
* denotes required fields.
* denotes required fields.